All Chapters of สาวเนิร์ดย้อนเวลา กลับมาเป็นดาวมหาลัย ยุค 90: Chapter 41 - Chapter 50

กาลเวลาเคลื่อนคล้อยผ่านพ้นช่วงวันแห่งความกดดันอันหนักอึ้ง หมู่บ้านชนบทในยุคเก้าศูนย์ที่เคยเงียบสงัดราวกับป่าช้าในช่วงที่มีการสอบเกาเข่า บัดนี้ได้หวนคืนสู่สภาวะความวุ่นวายและจอแจตามวิถีชีวิตดั้งเดิมอีกครั้ง แสงแดดอันร้อนระอุของช่วงกลางฤดูร้อนสาดส่องลงมากระทบผืนดินลูกรังจนแห้งผาก ฝุ่นควันสีน้ำตาลแดงฟุ้งกระจายขึ้นสู่อากาศทุกครั้งที่มีรถจักรยานหรือเกวียนเทียมวัวแล่นผ่าน เสียงสุนัขเห่าหอนไล่กวดกันตามตรอกซอกซอย ผสมปนเปกับเสียงตะโกนโหวกเหวกของบรรดาพ่อค้าเร่ที่หาบเร่ขายของกินและของใช้ประจำวันดังแว่วมาเป็นระยะ ชาวบ้านที่เคยหยุดพักการงานเพื่อคอยส่งแรงใจให้ลูกหลาน บัดนี้ต่างกลับมาจับจอบจับเสียม มุ่งหน้าลงสู่ท้องทุ่งนาและสวนผักเพื่อสานต่อภาระหน้าที่ในการหาเลี้ยงปากท้องของครอบครัว ทว่าแม้ร่างกายของพวกเขาจะอาบชุ่มไปด้วยหยาดเหงื่อจากการตรากตรำทำงานหนัก แต่ริมฝีปากของพวกเขากลับไม่ได้หยุดพักตามไปด้วยภายใต้ร่มเงาของต้นไม้ใหญ่ตามรายทาง หรือแม้กระทั่งกลางทุ่งนาที่แดดร้อนเปรี้ยง หัวข้อสนทนาเพียงหนึ่งเดียวที่กำลังร้อนแรงและถูกหยิบยกขึ้นมาพูดคุยกันอย่างไม่รู้จักเหน็ดเหนื่อย หนีไม่พ้นเรื่องวันประกาศผ

กงล้อแห่งกาลเวลาหมุนวนไปข้างหน้าอย่างไม่เคยหยุดพัก และในที่สุด วันที่เด็กนักเรียนมัธยมปลายทั่วทั้งประเทศจีนต่างเฝ้ารอคอยด้วยหัวใจที่เต้นระทึกก็เดินทางมาถึง รุ่งอรุณของวันประกาศผลสอบเกาเข่าระดับประเทศเริ่มต้นขึ้นด้วยความงดงามที่แสนจะขัดแย้งกับความปั่นป่วนในจิตใจของผู้คน แสงเงินแสงทองแรกของวันค่อยๆ ทอประกายจับขอบฟ้า ขับไล่ความมืดมิดของรัตติกาลให้ถอยร่นไปอย่างช้าๆ ท้องฟ้าในยามเช้าตรู่ของกลางฤดูร้อนวันนี้ช่างปลอดโปร่งและแจ่มใสอย่างไร้ที่ติ ปราศจากเมฆหมอกสีเทาหรือเค้าลางของพายุฝนฟ้าคะนองใดๆ ที่จะมาบดบังความสว่างไสว แผ่นฟ้ากว้างใหญ่ถูกฉาบชโลมด้วยสีฟ้าครามสดใสราวกับผืนผ้าไหมชั้นดีที่ถูกซักฟอกจนสะอาดหมดจด สายลมแห่งยามเช้าพัดโชยมาอย่างแผ่วเบาและเย็นสบาย หอบเอากลิ่นไอดิน กลิ่นยอดหญ้าที่เปียกชุ่มไปด้วยหยาดน้ำค้าง และกลิ่นหอมอ่อนๆ ของดอกไม้ป่าที่ผลิบานอยู่ริมทาง เข้ามาหล่อเลี้ยงทุกสรรพสิ่งให้มีชีวิตชีวาธรรมชาติรอบกายดูเหมือนจะจงใจจัดเตรียมเวทีอันงดงามนี้ไว้เพื่อต้อนรับการเปลี่ยนแปลงครั้งยิ่งใหญ่ ทว่าสำหรับหลายครอบครัวในหมู่บ้านชนบท ความงดงามของท้องฟ้าและสายลมเย็นสบายนี้กลับไม่อาจซึมซาบเข้

ความเงียบสงัดที่ครอบคลุมไปทั่วทั้งอาณาบริเวณลานกว้างของหมู่บ้านชนบท เปรียบเสมือนห้วงเวลาที่ถูกแช่แข็งเอาไว้ในเกล็ดน้ำแข็ง อากาศร้อนอบอ้าวของฤดูร้อนที่เคยทำให้หยาดเหงื่อไหลซึม บัดนี้กลับถูกแทนที่ด้วยความเย็นเยียบที่เกาะกุมขั้วหัวใจของผู้คนนับร้อยที่กำลังยืนมุงล้อมรอบรถกระบะสีขาวของหน่วยงานการศึกษาประจำอำเภอ ทุกสายตาที่เบิกกว้างต่างจดจ้องไปที่ริมฝีปากของข้าราชการวัยกลางคนผู้ถือไมโครโฟนราวกับกำลังรอคอยคำพิพากษาจากสวรรค์ ชายในชุดเครื่องแบบสีเทาเข้มสูดลมหายใจเข้าจนเต็มปอด แผงอกของเขายืดขยายออกอย่างสง่าผ่าเผย ก่อนที่เขาจะขยับริมฝีปาก เปล่งน้ำเสียงทุ้มต่ำและทรงพลังผ่านเครื่องขยายเสียงที่ติดตั้งอยู่บนหลังคารถ"ขอแสดงความยินดีกับนักเรียน... โม่หย่าถิง!"ทันทีที่พยางค์สุดท้ายหลุดพ้นจากริมฝีปากของเจ้าหน้าที่ เสียงประกาศนั้นก็ถูกขยายผ่านลำโพงโทรโข่งขนาดใหญ่ ดังกึกก้องกังวานและทรงอานุภาพราวกับเสียงฟ้าผ่าฟาดลงมากลางลานหมู่บ้านในวันที่ท้องฟ้าไร้เมฆ คลื่นเสียงอันหนักแน่นพุ่งทะยานแหวกอากาศที่ตีบตัน แผ่กระจายออกไปทุกทิศทุกทาง กระแทกเข้ากับโสตประสาทของชาวบ้านทุกคนอย่างจังจนหลายคนต้องสะดุ้งสุ

กระแสมนุษย์อันเชี่ยวกรากที่หลั่งไหลเข้ามาภายในลานกว้างหน้าบ้านอิฐแดงของครอบครัวโม่ ทวีความโกลาหลและหนาแน่นขึ้นในทุกๆ วินาทีราวกับผืนน้ำที่กำลังเดือดพล่าน เสียงตะโกนสั่งการของหัวหน้าช่างภาพ เสียงกดชัตเตอร์กล้องฟิล์มดังกึกก้อง และแสงแฟลชสีขาวนวลที่สาดประกายวาบวับไม่หยุดหย่อน ได้แปรเปลี่ยนลานบ้านซอมซ่อให้กลายเป็นศูนย์กลางของความสนใจระดับประเทศ ท่ามกลางวงล้อมอันหนาแน่นของกองทัพสื่อมวลชนและเจ้าหน้าที่ข้าราชการที่แต่งกายเต็มยศ ป้าหลี่ หญิงวัยกลางคนร่างท้วมหนาผู้มีใบหน้าอวบอูมและริษยาเป็นเจ้าเรือน พร้อมด้วยบรรดาแม่บ้านขี้อิจฉาซึ่งเคยเป็นหัวโจกในวงนินทาใต้ต้นไทรใหญ่ กลับพบว่าตนเองกำลังถูกความจริงอันโหดร้ายขับไล่อย่างไร้ความปราณี พวกนางถูกแรงเบียดกระแทกจากฝูงชนชาวบ้านที่ตื่นเต้นและทีมงานสำนักข่าวที่แบกอุปกรณ์กล้องวิดีโอเทปขนาดใหญ่ ดันให้ต้องก้าวเท้าถอยร่นออกไปทีละก้าว ทีละก้าว จนกระทั่งหลุดออกจากพื้นที่วงในและต้องไปยืนเกาะกลุ่มกันอยู่บริเวณรอบนอกสุดริมรั้วไม้ไผ่ที่ขึ้นสนิมและผุพังฝุ่นละอองสีน้ำตาลแดงที่ลอยตลบอบอวลจากการวิ่งกรูของเหล่านักข่าว ปลิวมาเกาะตามเส้นผมที่ดัดเป็นลอนและเสื้อคอกร

ภายใต้ร่มเงาของชายคาบ้านอิฐแดงที่เริ่มมีตะไคร่น้ำเกาะกุมตามกาลเวลา สายลมยามบ่ายแก่พัดโชยมาอย่างอ้อยอิ่ง หอบเอากลิ่นไอดินและกลิ่นใบหญ้าแห้งแล้งเข้ามาปะทะจมูก โม่หย่าถิงยืนนิ่งด้วยท่วงท่าที่สง่างามและผ่อนคลาย แผ่นหลังของเธอยืดตรงประดุจต้นสนที่ไม่เคยโอนเอนต่อพายุฝน หญิงสาวค่อยๆ ยื่นมือเรียวเล็กที่ขาวเนียนและนุ่มนวล ส่งมอบซองจดหมายสีแดงสดตัดขอบทองอันทรงเกียรติไปเบื้องหน้า บิดาของเธอผู้ซึ่งยืนอยู่ห่างออกไปเพียงครึ่งก้าว จ้องมองซองเอกสารนั้นด้วยดวงตาที่เบิกกว้างจนแทบจะถลนออกจากเบ้า รูม่านตาของชายวัยกลางคนสั่นไหวอย่างรุนแรงราวกับคลื่นน้ำที่ถูกพายุกระหน่ำ เขาสูดลมหายใจเข้าลึกจนหน้าอกสะท้อน ก่อนจะค่อยๆ ยื่นมือทั้งสองข้างที่หยาบกระด้าง เต็มไปด้วยรอยแตกแตนและคราบฝังลึกจากการทำไร่ทำนามาค่อนชีวิต ออกไปรับซองจดหมายนั้นมาประคองไว้ในฝ่ามือราวกับว่ามันเป็นวัตถุศักดิ์สิทธิ์ที่บอบบางที่สุดในโลกมือของบิดาสั่นเทาอย่างไม่อาจควบคุมได้ ความสั่นสะท้านนั้นลุกลามจากปลายนิ้วเข้าสู่ท่อนแขนและส่งตรงไปยังขั้วหัวใจ ปลายนิ้วที่หยาบกร้านราวกับเปลือกไม้ค่อยๆ ลูบไล้ไปตามเนื้อกระดาษอาร์ตการ์ดเคลือบเงาอย่างทะนุถนอ