เสพติดรักเมียอวบของบอสสายดุ のすべてのチャプター: チャプター 11 - チャプター 20

"ยะ อย่าทำรุ่มร่ามแบบนี้อีกนะคะ" สองมืออวบดันแผงอกกว้างสุดแรงแต่ก็ยังยั้งน้ำหนักไว้ไม่ให้กระทบกระเทือนซี่โครงที่หัก น้ำอิงถอยพรวดไปยืนหอบหายใจอยู่ปลายเตียง ใบหน้าเนียนที่เหมือนฝันร้ายของวิศตอนนี้แดงก่ำลามไปถึงใบหู ทั้งโกรธทั้งตกใจกับสัมผัสจาบจ้วงเมื่อครู่ "ถ้ายุ่งกับน้ำอีก... ดิฉันจะไม่เฝ้าไข้ แล้วจะไม่รับงานนี้ด้วย เข้าใจมั้ยคะ" เธอประกาศกร้าว แววตากลมโตตวัดมองคนป่วยอย่างเอาเรื่อง ก่อนจะสะบัดหน้าพรืด เดินกระแทกส้นเท้าไปที่โต๊ะรับแขกมุมห้อง ไม่สนใจสายตาคมกริบที่มองตามทุกฝีก้าวเลยแม้แต่นิดเดียว คนป่วยนอนอ้าปากค้าง เขากำลังจะขู่ หรือหาข้ออ้างเผด็จการสักอย่างเพื่อรั้งเธอไว้ แต่ภาพตรงหน้ากลับทำเอาคำพูดทุกคำถูกกลืนหายลงคอไปหมด แทนที่น้ำอิงจะเปิดประตูเดินหนีออกไปอย่างที่ขู่ เธอกลับทิ้งตัวตุบลงบนโซฟา คว้าถุงกระดาษจากร้านเบเกอรี่ที่นพซื้อมาทิ้งไว้เมื่อเช้าขึ้นมาเปิด แกรกๆ เสียงขยำถุงพลาสติกดังก้องห้อง ก่อนที่พยาบาลตัวอวบจะหยิบครัวซองต์ชิ้นเบ้อเริ่มที่อัดแน่นไปด้วยไส้ครีมและสตรอว์เบอร์รีขึ้นมากัดคำใหญ่ กร้วม! วิศเบิกตาขึ้นเล็กน้อย เขามองผู้หญิงร่างอวบที่กำลังเคี้ยวขนมตุ้ยๆ แก

ประตูของห้องพักฟื้นวีไอพีถูกผลักเข้ามา กลิ่นยูคาลิปตัสผสมเปปเปอร์มินต์ลอยปะทะจมูกคุณนายมาลินี ทว่าเธอยังคงจับกลิ่นอับชื้นบางอย่างที่ลอยวนอยู่ในอากาศได้ หญิงสูงวัยชะงักฝีเท้าค้างอยู่เพียงหน้าประตู ภาพบนเตียงทำให้หัวใจคนเป็นแม่หล่นวูบ พีรวิศ ซีอีโอหนุ่มผู้เคยวางมาดเนี้ยบและหยิ่งทะนงเหนือใคร กำลังนอนตะแคงตัวงอ มีเพียงผ้าห่มผืนบางปิดทับช่วงล่างไว้อย่างลวกๆ กรามแกร่งบดเข้าหากันแน่นจนขึ้นสันนูน ใบหน้าหล่อเหลาหันขวับหนีไปทางหน้าต่าง ลำคอและใบหูแดงเถือกไปด้วยความอับอายจนถึงขีดสุด "แม่ ออกไปก่อน" พีรวิศเค้นเสียงลอดไรฟันออกมาอย่างยากลำบาก เขาไม่กล้าแม้แต่จะปรายตาหันกลับมามองมารดา "นพ พาแม่ฉันออกไปรอข้างนอกเดี๋ยวนี้" "พี่วิส แต่ว่า" นพที่ยืนถือถุงของเยี่ยมอยู่หน้าประตูทำหน้าเลิ่กลั่ก ไม่รู้จะทำตามคำสั่งใครดี "ไม่ต้องไล่ใครทั้งนั้นแหละค่ะ" น้ำอิงแทรกขึ้น พยาบาลตัวอวบสวมถุงมือยางอนามัยเรียบร้อยยืนอยู่ข้างเตียง เธอไม่มีท่าทีลุกลี้ลุกลนหรือแสดงความรังเกียจกับสิ่งที่จัดการอยู่เลยแม้แต่นิดเดียว "คุณแม่นั่งรอที่โซฟาก่อนนะคะ ขอเวลาแป๊บเดียวค่ะ" เธอหันมายิ้มบางๆ ให้มาลินี ก่อนจะก้มลงมองคนป่วยจอ

ความเงียบสงัดในห้องพักฟื้นวีไอพีช่วงตีสอง ถูกทำลายลงด้วยเสียงหอบหายใจหนักหน่วงที่ดังมาจากเตียงผู้ป่วย เครื่องวัดชีพจรที่เคยส่งเสียงเป็นจังหวะสม่ำเสมอ เริ่มร้องเตือนถี่รัวร่างสูงใหญ่บนเตียงบิดเกร็ง ใบหน้าหล่อเหลาที่ซีดเซียวเต็มไปด้วยเม็ดเหงื่อผุดพราย คิ้วเข้มขมวดเข้าหากันแน่น มือหนากำผ้าปูที่นอนจนข้อนิ้วขาวซีด เขาเริ่มส่ายหน้าไปมา กระสับกระส่ายราวกับกำลังวิ่งหนีอะไรบางอย่าง"ไปตายซะวิศ!"ภาพรอยยิ้มเหยียดหยันและแววตาสะใจของชาร์มฉายชัดในหัว ตามมาด้วยแรงผลักที่หน้าอก โลกทั้งใบหมุนคว้าง ความรู้สึกของการร่วงหล่นลงเบื้องล่างกระแทกเข้ากับความจริงจนแยกไม่ออก กระดูกที่แตกหัก กลิ่นคาวเลือดที่คลุ้งในปาก"ไม่... อย่า..." เสียงแหบพร่าละเมอหลุดออกมาวิศเริ่มดิ้นทุรนทุราย ขาข้างที่ดามเฝือกขยับกระตุกจนสะเทือนแผล ท่อนแขนแกร่งปัดป่ายไปมาในอากาศ พยายามไขว่คว้าหาที่ยึดเหนี่ยว"ออกไป... บอกให้ออกไป!"เสียงตวาดลั่นพร้อมกับร่างที่พยายามจะยันตัวลุกขึ้น ทำให้น้ำอิงที่หลับอยู่บนโซฟาสะดุ้งสุดตัว เธอตาโตเมื่อเห็นสภาพคนไข้ สัญชาตญาณพยาบาลทำให้เธอพุ่งตัวเข้าไปที่ข้างเตียงทันทีพร้อมกับเปิดโคมไฟสลัวๆ ที่หัวเตียง"คุ

คุณนายมาลินีเบิกตากว้าง จ้องภาพบนหน้าจอด้วยหัวใจที่หล่นวูบ เสียงร้องโหยหวนของพีรวิศดังก้องทะลุขั้วหัวใจคนเป็นแม่ เธอยกมืออีกข้างขึ้นทาบอก สูดลมหายใจเข้าลึกเพื่อสะกดอาการหน้ามืดคล้ายจะเป็นลม ภาพพยาบาลหน้าหงิกกระชากผ้าปูจนสายสวนปัสสาวะตึงเปรี๊ยะชัดเจนเสียจนเธออยากทะลุจอไปบีบคอ"คุณผู้หญิงคะ เป็นอะไรคะ หน้าซีดเชียว ยาดมไหมคะ" แม่บ้านที่ยกน้ำเข้ามาทักหน้าตื่น"ไม่ต้อง ออกไปก่อน" มาลินีเค้นเสียงสั่ง ไล่แม่บ้านออกไปเพื่อรักษาความลับเรื่องกล้องเธอโกรธจนตัวสั่น น้ำตาไหลทะลักอย่างห้ามไม่อยู่ อยากจะโทรสั่งผู้อำนวยการโรงพยาบาลให้ไล่พยาบาลนั่นออกเดี๋ยวนี้ แต่สติที่ยังเหลือดึงรั้งไว้ หากทำแบบนั้น พีรวิศต้องรู้แน่ว่าเธอแอบติดกล้อง และลูกชายจอมหยิ่งจะต้องอาละวาดหนักกว่าเดิม ที่สำคัญ ภาพลูกชายนอนซุกอกร้องไห้กอดน้ำอิงเมื่อคืนยังติดตา'ทำไมหนูถึงน่ารักขนาดนี้นะแม่คุณ ถ้าไม่มีหนูน้ำอิง ตาวิศคงแตกสลายไปแล้วแน่ๆ แม่จะจดบัญชีแค้นนี้ไว้ก่อน ทนหน่อยนะลูกแม่' เธอพึมพำกับหน้าจอประตูห้องพักฟื้นวีไอพีเปิดออก หมอเกรียงไกรในชุดกาวน์สีขาวก้าวเข้ามา รอยยิ้มกะล่อนที่เตรียมมาเยี่ยมและแซวเพื่อนสนิทจางหายไปทันทีเมื่อเ

“สิบนาทีแล้วค่ะ... น้ำเตรียมอุปกรณ์เสร็จแล้วนะคะ” น้ำอิงในชุดอยู่บ้านสวมทับด้วยผ้ากันเปื้อนพลาสติกและถุงมือยางปลอดเชื้อ เธอยืนอยู่ข้างเตียงพร้อมเซ็ตทำแผลและสายสวนปัสสาวะเส้นใหม่เบอร์เล็กสุดที่เพิ่งเบิกมาจากเคาน์เตอร์พยาบาล คนป่วยถอนหายใจยาว นอนเหม่อมองเพดานห้อง ไม่ตอบรับแต่ก็ไม่ปฏิเสธ สองมือหนากำผ้าปูที่นอนแน่น “นพ มึงหันหลังไปเลย ห้ามหันมามอง” พีรวิศตวัดสายตาดุใส่เลขาคนสนิทที่นั่งอยู่ตรงโซฟา “โธ่ พี่วิศ ผมผู้ชายเหมือนกันปะ จะไปอยากดูทำไมเล่า” นพหัวเราะแห้งๆ แต่ก็ยอมหมุนตัวหันหน้าเข้าหากำแพงอย่างว่าง่าย น้ำอิงคลี่ยิ้มบางๆ พยายามทำตัวให้เป็นปกติที่สุด เธอค่อยๆ เลิกผ้าห่มที่คลุมท่อนล่างของวิศออก เผยให้เห็นสัดส่วนความเป็นชายที่ไร้สิ่งปกปิดอีกครั้ง อากาศเย็นเฉียบของเครื่องปรับอากาศปะทะเข้ากับผิวเนื้อจนวิศสะดุ้งเล็กน้อย แต่สิ่งที่ทำให้หัวใจเขากระตุกแรงกว่าเดิม คือฝ่ามือภายใต้ถุงมือยางที่ค่อยๆ เอื้อมมาประคอง ‘น้องชาย’ ของเขาเอาไว้ วิศกัดกรามแน่นจนเป็นสันนูน หันหน้าหนีไปทางหน้าต่าง ลำคอหนาและใบหูแดงเถือกไปหมด เขาคือพีรวิศ ซีอีโอที่ใครๆ ก็เกรงกลัว แต่ตอนนี้กลับต้องมานอนแผ่ให้ผู้