All Chapters of เสพติดรักเมียอวบของบอสสายดุ: Chapter 21 - Chapter 30

พีรวิศหลับตาแน่น พยักหน้าช้าๆ เหงื่อเม็ดโป้งไหลซึมตามขมับ เกรียงไกรใช้ความชำนาญขยับปรับตำแหน่งสายสวนอย่างระมัดระวังที่สุด ทุกจังหวะที่ขยับ เขาเหลือบมองสีหน้าเพื่อนตลอดเวลา พอเห็นพีรวิศกัดฟันจนกรามปูด เขาก็หยุดรอให้เพื่อนปรับลมหายใจ "ไอ้เวรเอ๊ย มึงรู้ไหม กูไปขอร้องอาจารย์หมอเจ้าของไข้มึง ขอเป็นคนเข้ามาดูแลเคสนี้เอง เพราะไม่อยากให้ใครมาทำชุ่ยๆ กับมึง แล้วนี่อะไรวะ ปล่อยคลาดสายตานิดเดียวโดนทำยับขนาดนี้" "ผมไล่มันออกไปแล้วครับหมอ ถ้าหมอไม่มา ผมคงไปกระชากหัวมันมาตบแล้ว มันด่าหาว่าบอสสำออยด้วยครับ" "ดีแล้วที่มึงไล่มันไป เดี๋ยวเรื่องนี้กูจัดการเอง กูจะเอาเรื่องให้ถึงผู้อำนวยการ วอร์ดนี้ต้องโดนยกแผง" "ไม่ เกรียง" พีรวิศขัดขึ้น เสียงเริ่มมีแรงเมื่อความตึงถูกปลดเปลื้อง "ไม่ต้องไปโวยวาย กูไม่อยากให้เป็นเรื่องใหญ่" "ไม่เป็นเรื่องใหญ่ได้ไงวะ มึงโดนกระชากสายฉี่จนเลือดออกนะเว้ย นี่มันประมาทเลินเล่อขั้นร้ายแรง" "กูบอกว่าไม่ต้องไง" พีรวิศตวาดกลับ น้ำเสียงเด็ดขาด "ถ้ามึงไปโวยวาย เดี๋ยวมันก็เปลี่ยนพยาบาลยกชุด" "ก็ดีสิวะ" "ไม่ดี" พีรวิศสวนทันควัน นัยน์ตาคมจ้องหน้าเพื่อนเขม็ง "ถ้าเปลี่ยนยกชุด น้ำอ

“สิบนาทีแล้วค่ะ... น้ำเตรียมอุปกรณ์เสร็จแล้วนะคะ” น้ำอิงในชุดอยู่บ้านสวมทับด้วยผ้ากันเปื้อนพลาสติกและถุงมือยางปลอดเชื้อ เธอยืนอยู่ข้างเตียงพร้อมเซ็ตทำแผลและสายสวนปัสสาวะเส้นใหม่เบอร์เล็กสุดที่เพิ่งเบิกมาจากเคาน์เตอร์พยาบาล คนป่วยถอนหายใจยาว นอนเหม่อมองเพดานห้อง ไม่ตอบรับแต่ก็ไม่ปฏิเสธ สองมือหนากำผ้าปูที่นอนแน่น “นพ มึงหันหลังไปเลย ห้ามหันมามอง” พีรวิศตวัดสายตาดุใส่เลขาคนสนิทที่นั่งอยู่ตรงโซฟา “โธ่ พี่วิศ ผมผู้ชายเหมือนกันปะ จะไปอยากดูทำไมเล่า” นพหัวเราะแห้งๆ แต่ก็ยอมหมุนตัวหันหน้าเข้าหากำแพงอย่างว่าง่าย น้ำอิงคลี่ยิ้มบางๆ พยายามทำตัวให้เป็นปกติที่สุด เธอค่อยๆ เลิกผ้าห่มที่คลุมท่อนล่างของวิศออก เผยให้เห็นสัดส่วนความเป็นชายที่ไร้สิ่งปกปิดอีกครั้ง อากาศเย็นเฉียบของเครื่องปรับอากาศปะทะเข้ากับผิวเนื้อจนวิศสะดุ้งเล็กน้อย แต่สิ่งที่ทำให้หัวใจเขากระตุกแรงกว่าเดิม คือฝ่ามือภายใต้ถุงมือยางที่ค่อยๆ เอื้อมมาประคอง ‘น้องชาย’ ของเขาเอาไว้ วิศกัดกรามแน่นจนเป็นสันนูน หันหน้าหนีไปทางหน้าต่าง ลำคอหนาและใบหูแดงเถือกไปหมด เขาคือพีรวิศ ซีอีโอที่ใครๆ ก็เกรงกลัว แต่ตอนนี้กลับต้องมานอนแผ่ให้ผู้

"หอมกลิ่นฮะเก๋ากับขนมจีบไปถึงหน้าลิฟต์เลยนะคะคุณแม่" น้ำอิงสูดลมหายใจเข้าลึก มองกล่องอาหารภัตตาคารห้าดาวที่แม่บ้านเพิ่งจัดเรียงลงบนโต๊ะกระจก ซาลาเปาไส้ไหลลูกโตร้อนฉุยชวนน้ำลายสอ "กินเยอะๆ เลยนะลูกน้ำอิง แม่สั่งให้เขาทำมาเพื่อหนูโดยเฉพาะเลย เฝ้าพี่วิศทั้งคืนคงจะเหนื่อยแย่ ดูสิฮะเก๋ากุ้งตัวเบ้อเริ่มเลย" มาลินียิ้มกว้าง คีบฮะเก๋าชิ้นโตใส่จานให้พยาบาลสาวที่นั่งตาเป็นประกายอยู่ฝั่งตรงข้าม "ขอบคุณมากเลยค่ะคุณแม่ น่าทานทุกอย่างเลย" น้ำอิงยกมือไหว้ ก่อนจะส่งฮะเก๋าเข้าปาก เคี้ยวตุ้ยจนแก้มยุ้ยพองออก "อื้อหือ อร่อยมากเลยค่ะ แป้งบางกุ้งเด้งสุดๆ เลย" เสียงกลืนน้ำลายดังมาจากเตียงผู้ป่วย พีรวิศขยับตัวชะเง้อมองของกินบนโต๊ะ "แม่ครับ ของผมล่ะ" "คนป่วยกินข้าวต้มปลาไปเถอะลูก หมอยังไม่ให้กินของมัน เดี๋ยวแผลผ่าตัดอักเสบ" มาลินีตอบโดยไม่หันไปมอง สายตายังคงจับจ้องท่าทีกินอย่างเป็นธรรมชาติของน้ำอิง ไม่ห่วงสวย ไม่ห่วงอ้วน ผิดกับผู้หญิงอีกคนที่เธอเคยรู้จัก "แต่น้ำอิงกินโชว์ผมขนาดนี้ มันทรมานนะครับแม่" พีรวิศแกล้งโอดครวญ ทว่าสายตาที่มองร่างอวบอิ่มนั้นมีเพียงความเอ็นดู "ก็รีบหายสิคะคุณวิศ จะได้มากินด้วยกัน"

"ฮ่า ฮ่า ฮ่า โอย กูขำจนปวดท้องไปหมดแล้วเนี่ยไอ้วิศ" เสียงหัวเราะลั่นของหมอเกรียงไกรดังทะลุประตูห้องพักฟื้นวีไอพีออกมาจนพยาบาลหน้าวอร์ดต้องแอบชะเง้อมอง หมอหนุ่มในชุดกาวน์นั่งขำจนตัวงออยู่บนโซฟา มือตบเข่าฉาดๆ อย่างถูกอกถูกใจ "มึงหยุดหัวเราะสักทีได้ไหมวะเกรียง" พีรวิศที่กึ่งนั่งกึ่งนอนอยู่บนเตียงปรายตาดุใส่เพื่อน ทว่ามุมปากกลับยกยิ้มสะใจ "จะไม่ให้กูขำได้ไงวะ มึงรู้ไหมว่าตอนยัยชาร์มมันคลานไปฟ้องผู้อำนวยการ สภาพมันคือเลือดกบปาก ฟันหน้าแหว่งไปซี่นึง พูดจาอู้อี้ฟังไม่รู้เรื่อง ผู้อำนวยการยังตกใจนึกว่าโดนรถชนมา" หมอเกรียงไกรปาดน้ำตาที่หางตา "แล้วพอรู้ว่าโดนพยาบาลวอร์ดกูต่อย ผู้อำนวยการจะเรียกน้ำอิงไปสอบสวน คุณนายแม่มึงโทรสายตรงมาด่าผู้อำนวยการยับเลย บอกว่าถ้าใครกล้าแตะต้องพยาบาลสุดที่รัก แกจะถอนทุนสร้างตึกใหม่ทั้งหมด ผู้อำนวยการเลยต้องหุบปากเงียบกริบ สั่งยามห้ามยัยชาร์มเข้าโรงพยาบาลนี้อีกเด็ดขาด" "ก็สมควรแล้ว มันกล้ามาด่าคนของกู" พีรวิศตอบเสียงเรียบ "แหม คนของกู เต็มปากเต็มคำเลยนะมึง ก็นึกว่าจะหวงแค่หน้าเหมือนเมียเก่า ที่ไหนได้ โดนตกเพราะหมัดซ้ายนี่เอง" "หมัดขวา" พีรวิศแก้คำผิดหน้าตาย "น้

ก๊อก ก๊อก เสียงเคาะประตูดังขึ้นสองครั้งก่อนบานประตูจะถูกผลักเข้ามา น้ำอิงละมือจากสายน้ำเกลือ หันไปมองผู้มาเยือน คิ้วเรียวขมวดเข้าหากันทันที "พี่แทน มาได้ไงเนี่ย อิงบอกแล้วไงว่าเข้าเวรเคสวีไอพีอยู่ ห้ามรบกวนเด็ดขาด" "ก็มันด่วนนี่หว่า" แทนก้าวฉับๆ เข้ามาในห้อง มือหนาดันแว่นตาให้เข้าที่พลางชูซองเอกสารสีน้ำตาลยับเยินในมือ "เอกสารค้ำประกันคอนโดที่แกเซ็นให้พี่เมื่อเช้าตอนแวะไปเอาเสื้อผ้า แกเซ็นตกไปหน้านึง ทางแบงก์กับนิติเขาสะกิดมา พี่เลยต้องถ่อมาถึงนี่ รีบเซ็นเลย จะได้รีบเอาไปยื่น" แทนยื่นซองเอกสารให้ แต่สายตาปะทะเข้ากับร่างของชายหนุ่มในชุดสูทเนี้ยบที่นั่งอยู่บนโซฟามุมห้องเสียก่อน แว่นตาแทบจะหล่นจากดั้ง "อ้าว คุณนพ คุณนพมาทำอะไรที่โรงพยาบาลครับเนี่ย" นพเงยหน้าจากไอแพด เลิกคิ้วด้วยความประหลาดใจ "แทน อ้าว นี่นายเป็นพี่ชายคุณน้ำอิงหรอกเหรอ" "ครับ น้องสาวแท้ๆ คลานตามกันมาเลยครับ" แทนตอบรับงงๆ สมองเริ่มคิดอย่างหนัก คุณนพคือเลขาเบอร์หนึ่งของท่านประธาน ถ้าคุณนพอยู่ที่นี่ งั้นคนที่นอนป่วยอยู่บนเตียงก็ต้องเป็น แทนหันขวับไปมองร่างสูงใหญ่บนเตียง ใบหน้าหล่อเหลาที่แม้จะซีดเซียวและมีรอยฟก