3 พี่เหมือนไม่ใช่คนที่เคยรู้จัก

ในเมื่อกระทิงไม่ยอมคุยกับเธอดี ๆ ก็เลยต้องหาวิธีคุยกับเขาให้รู้เรื่อง หญิงสาวเลยใช้วิธีแอบตามเขาขึ้นมาถึงบนห้องนอน เธอมองดูลาดเลาอยู่ด้านนอกประตู

และเห็นว่าเขากำลังปลดชุดออกจนหมด แถมยังพันผ้าเช็ดตัวไว้ช่วงเอวอย่างเสร็จสรรพ ก่อนจะเดินเข้าไปในห้องน้ำ ที่เธอรู้ก็เพราะสายตาเจ้ากรรมมันดันไปเหลือบเห็นเอง ไม่ได้คิดจะแอบดูเขาเลยสักนิด

“ปะ ไปแล้วใช่ไหม” จ้าไม่รอช้ารีบก้าวขาเข้าไปในห้องนอน กะว่าจะไปนั่งรอที่ปลายเตียง ยังไงวันนี้ก็ต้องคุยกับเขาให้ได้

“ไม่อยู่ก็ดีเหมือนกัน ดูสิจะแอบเก็บอะไรเกี่ยวกับเราไว้บ้างหรือเปล่า อย่างน้อยก็ต้องมีรูปคู่ที่เคยถ่ายด้วยกันบ้างแหละ” มือเรียวทำการเปิดลิ้นชักตามชั้นต่าง ๆ จนหมดทุกชั้น หรือคิดว่าเขาจะเก็บซ่อนเอาไว้ทุกที่ แต่หาเท่าไหร่ก็หาไม่เจออยู่ดี

“เป็นสก๊อยไม่พอ ยังริอาจจะเป็นหัวขโมยอีกเหรอ” กระทิงออกจากห้องน้ำ มาพร้อมกับผ้าขนหนูผืนเล็ก ซึ่งกำลังเช็ดผมเดินมาตลอดทาง

“จ้าไม่ใช่สก๊อยสักหน่อย แล้วก็ไม่ใช่หัวขโมยอย่างที่พี่คิดด้วย”

“เหอะ คิดว่าฉันจะเชื่อคำพูดของคนอย่างเธอเหรอ ไม่มีทางสะหรอก”

“ไม่เชื่อก็ไม่ต้องเชื่อ” ปากเล็ก ๆ ขมุบขมิบไปด้วย

“งั้นบอกมา ขึ้นมาบนห้องฉันทำไม”

“ห้องน้ำ”

“อะไรนะ”

“จ้าอยากเข้าห้องน้ำ หรือจะให้ราดตรงนี้ล่ะ เอางั้นก็ได้นะ” จ้าพูดแล้วยิ้มอย่างท้าทาย

“ห้องน้ำข้างล่างไม่มีหรือไง ถึงต้องขึ้นมาถึงนี่” กระทิงพูดโดยไม่มีแม้แต่ชายตามอง

“ก็อยากมาเข้าที่นี่ มีอะไรหรือเปล่า” อยากพูดว่าเธอเป็นสก๊อยดีนัก อย่างนั้นต้องจัดให้เขาสักหน่อยแล้วกัน

“อยากทำอะไรก็เชิญ” ร่างสูงเดินไปที่หน้าตู้เสื้อผ้าพร้อมกับค้นหาเสื้อผ้าที่จะนำมาสวมใส่ ส่วนเธอเองก็มองตามแผ่นหลังเขาสักพัก ก่อนจะเข้าไปในห้องน้ำ

“เข้าห้องน้ำถึงไหนกัน ทำไมยังไม่ออกมาอีก” สวมชุดเสร็จก็มานั่งเล่นที่ปลายเตียง และเห็นว่าอีกคนได้หายเข้าไปในห้องน้ำนานแสนนาน ทำให้เขาต้องเดินไปเรียกหน้าประตู

“โอ๊ย!” แต่แล้วหูของเขากลับได้ยินเสียงเธอร้องออกมา

“จะนอนในนั้นเลยหรือไง ออกมาได้แล้วมั้ง”

“เสร็จแล้วค่ะ จ้ากำลังจะออกไป” ถ้าให้ออกไปสภาพนี้คงไม่ดีแน่ จะอะไรเสียอีก นอกจากเธอจะซุ่มซ่ามไปเหยียบน้ำสบู่เหลว ที่หกจากการล้างมือ แล้วดันลื่นล้มหงายหลังไปกระทบกับพื้น แถมมือยังไปโดนฝักบัวเพื่อเปิดน้ำอีก ทำให้เสื้อสายเดี่ยวสีขาวที่สวมอยู่นั้นเปียกปอนจนแนบเนื้อ ถ้าคนที่มองมา อาจจะเห็นทรวดทรงองค์เอวที่ยังพอมีกับเขาอยู่บ้าง เลยต้องยกมือขึ้นมาปกปิดเพื่อบดบังความอายไว้

“ถ้าเธอไม่ออกมาฉันจะเปิดเข้าไปแล้วนะ”

“ไม่ต้องเข้ามา”

แก๊ก! ไม่ต้องบอกก็รู้ว่าประตูได้เปิดออกแล้ว จะฝีมือของใครได้ซะอีกนอกจากพี่กระทิงของเธอ

ทันทีที่ชายหนุ่มเปิดประตูเข้ามา ก็ทำเอาเขาต้องนิ่งค้างอยู่ในอากาศ เมื่อเห็นภาพตรงหน้าแล้ว ทำให้เขาถึงกับลอบกลืนน้ำลายเหนียว ๆ ลงคออย่างยากลำบาก

“บอกว่าไม่ต้องเข้ามาไง” มือเรียวยังคงปกปิดหน้าอกอวบอึ๋มเอาไว้

“ลุกขึ้น”

“แต่ว่า...”

ชายหนุ่มกำลังจะไปช่วยประคองร่างของเธอ เพราะอย่างน้อยเขาก็เห็นแก่ความเป็นมนุษย์อยู่บ้าง คงไม่ปล่อยให้ใครเจ็บต่อหน้าต่อตาแบบนี้ ถึงเป็นผู้อื่นเขาก็ต้องช่วยเหลืออยู่ดี

แต่เหมือนจะช่วยกันหรือทำให้เธอเจ็บซ้ำก็ไม่รู้ ในตอนที่มือหนายื่นมาให้เธอจับ เท้าของเขาก็เหยียบเข้ากับน้ำสบู่ เลยทำให้ร่างของเขาล้มลงไปคร่อมร่างของเธอ สายตาของทั้งสองก็ได้ประสานกัน

“ตกลงจะมาช่วยจ้าใช่ไหมคะ”

“แล้วเธอคิดว่าไงล่ะ”

“งั้นจ้าขอคิดว่าพี่มาช่วยก็แล้วกันนะ ถึงจะเจ็บตัวมากกว่าเดิมก็เถอะ” จ้ายังคงยิ้มให้กับเขา อยู่แบบนี้ก็ดีไปอีกแบบนะ อย่างน้อยก็ได้ใกล้ชิดกัน

ก่อนที่กระทิงจะพยุงร่างของตนลุกขึ้น จากนั้นจึงดึงร่างเล็กให้ลุกนั่งด้วยกัน ที่พื้นห้องน้ำสีขาวอย่างเปียกปอน

“พี่กระทิงโกรธจ้าเรื่องอะไรเหรอ” เธอเอียงคอถามอย่างสงสัย

“เปล่า” เขาตอบโดยไม่ได้มองหน้าเธออีกเลย

“แล้วทำไมพี่ต้องทำเหมือนกับคนที่ไม่เคยรู้จักกัน ทั้ง ๆ ที่เมื่อก่อนเรา...”

“เรื่องมันนานมาแล้ว ฉันไม่อยากพูดถึงเรื่องนี้อีก” กระทิงหยัดกายลุกขึ้น จนจ้าเองต้องลุกขึ้นตาม

“จ้าไม่เข้าใจว่าทำไมพี่ต้องร้ายกับจ้าด้วย เมื่อก่อนพี่กระทิงเป็นคนที่อบอุ่น อ่อนโยน แล้วทำไมตอนนี้... ตอบจ้าหน่อยได้ไหมว่าพี่กระทิงของจ้าคนนั้นหายไปไหน”

“คนอ่อนแอแบบนั้น มีอยู่บนโลกด้วยเหรอ หรือไม่เธอคงจะจำคนผิดแล้ว เพราะฉันไม่ใช่พี่กระทิงคนนั้นของเธอ” คน ๆ นั้นได้ตายจากโลกไปแล้ว คนที่อ่อนแอกับเรื่องทุกอย่าง คงไม่ใช่เขาอีกต่อไป

“ได้ จะเอาแบบนี้ใช่ไหม คอยดูนะ จ้าจะทำให้พี่กระทิงกลับมาเป็นคนเดิมให้ได้ เชื่อไอ้จ้าคนนี้ได้เลย” เธอพูดออกมาอย่างภาคภูมิใจ

“หึ ฉันจะคอยดู แต่เธอคงต้องเตรียมใจผิดหวังตั้งแต่วันนี้ ตอนนี้ เพราะสก๊อยอย่างเธอ คงทำไม่ได้หรอก” ใครจะเชื่อก็เชื่อไป อย่างไรเขาก็จะไม่กลับไปเชื่อคำพูดของยัยเด็กกะโปโลคนนี้อีกแล้ว มันไม่น่าเชื่อถือได้เลยสักนิด

ร่างสูงกำลังจะเดินออกจากห้องน้ำ แต่ทว่ามือเรียวกลับรั้งเอาไว้ กระทิงหันกลับมาจ้องหน้าสายตาดุ ถอนหายใจด้วยความเบื่อหน่าย นี่เธอกำลังจะสร้างความหงุดหงิดใจ ให้กับเขาอยู่อย่างนั้นเหรอ

“อย่ามาจับฉัน” กระทิงมองตามมือเรียวของเธอ

“อ่า...ไม่จับก็ไม่จับ” จ้ายอมปล่อยมือตามที่เขาบอก

“งั้นกอดแทนได้ไหม คิดถึง ๆ” เธอยังคงเล่นหูเล่นตาไม่เลิก แต่ดูเหมือนหางตาของเขาก็แทบไม่อยากจะมอง คนยืนอยู่ตรงนี้ทั้งคน มองไปทางอื่นอยู่ได้

“เหอะ...หน้าไม่อาย” เธอคงจะทำแบบนี้กับผู้ชายทุกคนล่ะสิท่า ถึงได้ไม่หวงเนื้อหวงตัว หรือคิดว่าเรื่องกอดจูบกับผู้ชายเป็นเรื่องปกติ

“จะอายทำไมกัน เดี๋ยวสักวันพี่กระทิงก็ต้องตกเป็นสามีของจ้าอยู่ดี ไม่ตอนนี้หรือว่าในอนาคต”

“ฉันไม่ใช่ของ ๆ ใครทั้งนั้น โดยเฉพาะสก๊อยอย่างเธอ” นิ้วชี้ยาวจิ้มไปที่ศีรษะเล็กแล้วผลักเบา ๆ

“แหม...ร้ายจริง ๆ นะเรา คำก็สก๊อยสองคำก็สก๊อย เดี๋ยวเถอะ” ปากเรียวบางเม้มขึ้นอย่างหมั่นเขี้ยว ไม่ว่าพี่กระทิงจะเป็นเช่นไร จะปากร้ายแค่ไหน ก็มองว่าเขาน่ารักสำหรับเธออยู่ดี

“แล้วเธอจะทำไม”

“ก็ไม่ทำไมหรอก แค่...” แค่จะจับทำสามีเท่านั้นเอง ระวังตัวไว้ดี ๆ เถอะ

กระทิงยังคงจ้องมองใบหน้าสวย ที่แฝงไปด้วยความเจ้าเล่ห์ของเธอ

“แค่อะไร...”

“ก็แค่” ก่อนที่เธอจะพูดออกมาอย่างมุ่งมั่นในสิ่งที่คิดไว้

“ถึงเวลาแล้วที่หนูตัวเล็ก ๆ อย่างจ้า

จะปราบเจ้ากระทิงที่แสนดุร้ายคนนี้

ให้ยอมศิโรราบแต่โดยดี”

น้องจ้าภรรยาของพ่อเลี้ยงกระทิงในอนาคต

“โอ๊ย! จ้าเจ็บนะ ทำกันได้” นิ้วมือเรียวลูบศีรษะป้อย ๆ

“เจ็บสิดี เธอจะได้ตื่นจากความฝันสักที” กระทิงทำเป็นไม่สนใจก้าวเท้าออกจากห้องน้ำ ปล่อยให้หญิงสาวนั่งอยู่บนพื้นห้องน้ำอยู่อย่างนั้น

“คิดว่าคนอย่างไอ้จ้าจะยอมแพ้ง่าย ๆ งั้นเหรอ ไม่มีทางสะหรอก” รอเขามานานนับสิบปียังรอได้ รอวันที่ตนเองเติบโตแล้วจะได้อยู่เคียงข้างกายเขา แล้วคิดเหรอว่าเธอจะย้อมแพ้กับแค่คำพูดเย็นชาแค่นี้ ไม่ได้เจอกันนานเขาคงยังไม่รู้จักจ้าคนนี้ดีพอ เพราะจ้าในตอนนี้เองเป็นคนที่ตรงไปตรงมา อยากได้อะไรก็ต้องได้ รวมถึงหัวใจของพี่กระทิงด้วย ระวังเอาไว้ให้ดี ๆ ล่ะ อาจจะตกเป็นของจ้าโดยไม่รู้ตัว

“ผู้หญิงบ้าอะไร ไม่รู้จักอายเลยสักนิด” ชั่วครู่ที่ความคิดของเขานึกไปถึงเรือนร่างของเด็กผมเปียจอมแก่นที่เติบโตเป็นสาวแล้ว และยังมีใบหน้าสวย ทรวดทรงองค์เอวยังไร้ที่ติ ก่อนที่จะคิดอะไรไปไกลมากกว่านี้ ก็ต้องสลัดความคิดนี้ออกจากหัว เมื่อนึกถึงสิ่งที่เธอเคยทำกับเขาไว้เช่นไร

“คิดบ้าอะไรของมึงวะ อย่าลืมสิว่าเด็กนี่มันเคยทำอะไรกับมึงบ้าง”

คิดแล้วก็โกรธเธอนัก อุตส่าห์อาบน้ำเปลี่ยนชุดใหม่แล้วแท้ ๆ แต่กลับต้องมาเปลี่ยนเสื้อผ้าใหม่ เป็นเพราะยัยเด็กนี่คนเดียว

“พี่กระทิง จ้ากลับก่อนนะ” จ้าก้าวออกจากห้องน้ำอย่างเปียกปอน มือเรียวกอดอก แล้วเดินผ่านหน้าเขาไปด้วยร่างกายสั่นระริก เพื่อหวังจะให้เขาทำอะไรสักอย่าง

“เดี๋ยว...” และก็เป็นจริงอย่างที่คิดไว้ เท้าทั้งสองก็เลยหยุดชะงักที่หน้าประตู

“คะ” เธอหันมายิ้มอย่างหน้าชื่นตาบาน

“เดินไปแบบนี้เดี๋ยวจะลื่นเอา” กระทิงมองตามหยดน้ำที่เกาะตามเสื้อผ้าของเธอ

“แล้ว...” สุดท้ายเขาก็เป็นห่วงเราจริง ๆ ด้วยจ้าเอ้ย

“เอาผ้ามาเช็ดที่พื้นให้ฉันด้วย เดี๋ยวฉันจะหกล้มไปเสียก่อน” กระทิงยิ้มที่มุมปาก ทำให้จ้ารู้สึกหงุดหงิดเดินกระฟัดกระเฟียดไปที่ตู้เสื้อผ้าของเขาแทน อีกคนถึงกับจ้องตามการกระทำของเธอ

“คนบ้า แทนที่จะห่วงเราบ้าง ดันไปห่วงพื้นอีก เดี๋ยวแม่จะเอาน้ำมาเทราดที่พื้นเลยคอยดู เอาให้หัวคะมำกันเลยทีเดียว” จ้ายืนคิดในใจพร้อมกับขำคนเดียวอยู่หน้าตู้เสื้อผ้า

“เป็นบ้าไปแล้วหรือไง ขำอยู่คนเดียว” จ้าหุบยิ้มลงและหันไปค้นตู้เสื้อผ้าของเขา พร้อมกับหยิบเสื้อยืดสีเข้มและกางเกงวอมสีเข้มออกมาจากราวแขวนเพื่อสวมใส่

“กลิ่นเสื้อผ้าพี่กระทิงหอม ๆ ชื่นใจ ๆ ” จมูกเรียวเล็กสูดดมกลิ่นความหอมจากชุดของกระทิง

“นอกจากเธอจะบ้าแล้ว ยังโรคจิตอีกนะ ยัยสก๊อย”

จ้าทำเป็นไม่สนใจคำว่าของเขา เธอมุ่งหน้าไปที่ห้องน้ำพร้อมกับชุดที่จะเปลี่ยนและอาบน้ำจนเสร็จสรรพ

“ยัยเด็กนี่ชอบทำตัวแปลก ๆ” กระทิงส่ายหัวเบา ๆ อย่างเหนื่อยใจ เพราะคิดว่าชีวิตของเขาต่อจากนี้คงไม่มีความสงบสุขอีกต่อไป