2 กระทิงที่แสนดุร้าย

จ้ากำลังปั่นจักรยานเข้าไปในพื้นที่ไร่กระทิงทอง มุ่งหน้าไปยังคฤหาสน์หลังใหญ่ พลางชำเลืองมองหาเจ้าของบ้านหลังนี้ตั้งแต่ทางเข้าไร่ จนมาถึงหน้าบ้านก็ยังไร้วี่แววของกระทิง

“คุณคะ ไม่ทราบว่าคุณมาหาใครเหรอคะ” หญิงวัยกลางคนเห็นท่าทางดูลับ ๆ ล่อ ๆ ของเธอ

“คือหนูมาหาพี่กระทิงค่ะ” เมื่อตั้งขาตั้งจักรยานแล้วเสร็จ มือเรียวหยิบตะกร้า ที่พ่อทำขนมตาลมาฝาก อยู่หน้าตะแกรงรถจักรยานออกมา พร้อมกับส่งตะกร้าขนมให้กับป้ามน ผู้เป็นทั้งแม่นมและพ่วงด้วยแม่บ้านใหญ่

หลังจากที่พ่อกับแม่ของกระทิงจากไปด้วยอุบัติเหตุทางรถยนต์ ตั้งแต่เขาอายุย่างเข้ายี่สิบปีบริบูรณ์ แล้ววันนั้นก็เป็นวันที่จ้าไปเรียนต่อที่กรุงเทพแล้ว ด้วยภาระหน้าที่อันยิ่งใหญ่ ทำให้กระทิงผู้ชายที่เคยอบอุ่นอ่อนโยน แสนดี กลับกลายเป็นคนเงียบครึม มีโลกส่วนตัวสูง มาจนถึงทุกวันนี้

“แล้วคุณมีธุระอะไรกับพ่อเลี้ยงเหรอ” หญิงวัยกลางคนมองจ้าตั้งแต่ศีรษะจรดเท้า เมื่อไม่เคยเห็นผู้หญิงคนนี้มาก่อน พอดูจากผิวพรรณขาวใส การแต่งกายที่สวมเพียงเสื้อสายเดี่ยวสีขาวกับกางเกงยีนขาสั้นสีซีด รองเท้าผ้าใบคู่ใจสีขาว เลยคิดว่านี่อาจจะเป็นพวกผู้หญิงอีกคนที่พร้อมจะเข้าหากระทิง เพราะเธอก็เคยเจอผู้หญิงจำพวกนี้บ่อย ๆ จนชินไปแล้ว

“นี่อย่าบอกนะว่าป้าจำหนูไม่ได้ แหม ไม่ได้เจอกันนานทำเป็นลืมไปได้ น่าน้อยใจจัง” จ้าพูดยิ้ม ๆ

“แล้วคุณคือ...” ป้ามนพูดพลางเกาศีรษะอย่างงุนงง

“หืม หนูเพชรจรัส หรือน้องจ้าของทุกคนไงคะ ที่อยู่ไร่ข้าง ๆ แล้วก็เป็นเพื่อนเล่นกับพี่กระทิงตั้งแต่เด็ก ๆ ทีนี้จำหนูได้หรือยังล่ะ” จ้าพูดอย่างออดอ้อนพร้อมกับขยับไปกอดแขนของป้ามน

“อ๋อ จำได้แล้ว ป้าก็นึกว่าใคร คุณน้องจ้าโตแล้วสวยมากเลยนะคะ”

“ไม่ถึงขนาดนั้นหรอกค่ะ ว่าแต่ป้าสบายดีนะคะ”

“สบายดีค่ะ” ป้ามนลูบศีรษะเล็กของจ้าด้วยความเอ็นดู

“แล้วพี่กระทิงไม่อยู่เหรอคะ” สายตาของจ้ามองเข้าไปในตัวบ้านที่เงียบสนิท

“คุณกระทิงเขาพาเจ้าแสบไปโรงพยาบาล น่าจะกลับค่ำ ๆ หน่อยค่ะ”

“ว้า...เสียดายจัง คนอุตส่าห์คิดถึง”

“งั้นเอาแบบนี้ไหมคะ คุณน้องจ้านั่งเล่นรอคุณเขาก่อนไหมคะ เดี๋ยวป้าทำอะไรมาให้ทาน”

“อืม...เอางั้นก็ได้ค่ะ” จ้าคลายอ้อมกอดจากป้ามนเพื่อให้เธอได้เข้าไปในครัว

หญิงสาวมองดูรอบ ๆ บ้านหลังนี้ ก่อนจะเข้ามานั่งในห้องรับแขกใจกลางบ้าน สายตาก็ซุกซนไปทั่ว

“จะทำอะไรดีนะ” มือเรียวกดรีโมททีวีพร้อมกับเลื่อนหาช่องหนังตลกที่ชอบดูเป็นประจำ

แต่จู่ ๆ ก็มีผู้ชายคนหนึ่งโผล่เข้ามาในสายตา

“มาแล้วเหรอครับ” ชาวีเดินเข้ามาในบ้าน โดยที่ไม่ได้เงยหน้ามอง คนที่นั่งอยู่ในห้องรับแขก เพราะมัวแต่กำลังเล่นโทรศัพท์ ชาวีคิดว่าเป็นกระทิงที่พึ่งกลับมาจากโรงพยาบาล

ทำให้จ้าต้องละสายตาจากทีวีแล้วมองผู้มาใหม่ ซึ่งเดินมานั่งโซฟาตัวข้าง ๆ เธอ นั่งลงไปแล้ว ผู้ชายคนนี้ก็ยังไม่วายมองเธออีก จนเธอถึงกับต้องจ้องการกระทำของเขา เพราะคิดว่าเป็นพี่กระทิงของเธอ

“พี่กระทิง” จ้ารู้สึกดีใจมากที่ได้เจอกับเขาอีกครั้งในรอบหลายปี

“ครับ พี่เรียกผมเหรอ” ชาวีละสายตาจากโทรศัพท์เพราะได้ยินเสียงเรียกแว่ว ๆ ที่ได้ยินไม่ค่อยถนัดข้างหู แต่พอเงยหน้ามองตามเสียงเรียก กลับพบว่าไม่ใช่กระทิงซะงั้น แถมยังเป็นผู้หญิงหน้าตาสวยกำลังยิ้มหวานให้กับเขา ชาวีเห็นดังนั้นถึงกับยิ้มเขินจนทำตัวไม่ถูก

“อ้าว...ผมก็นึกว่าพี่กระทิงซะอีก”

“แล้วนี่คุณไม่ใช่พี่...” ยังไม่ทันพูดจบประโยค ทั้งสองได้ยินเสียงฝีเท้า ที่กำลังมุ่งหน้ามาทางนี้และในเวลานี้

ภาพหนุ่มหล่อตรงหน้าปรากฏเข้ามาในสายตา ชายหนุ่มหล่อคมเข้มร่างสูงกำยำ ผิวสีแทน สวมเพียงเสื้อยืดสีเทากับกางเกงยีนขายาวสีเข้มเท่านั้น ก็สามารถเป็นเสน่ห์ดึงดูดสาว ๆ ให้เหลียวหลังกลับไปมองเขาได้ไม่ยาก

รวมถึงจ้าในตอนนี้ด้วย ที่อ้าปากค้างรับอากาศเข้าไปเต็มปอด ที่ผ่านมาไม่คิดว่าจะได้เจอใครที่ตรงสเปกขนาดนี้มาก่อน ยิ่งถ้าเป็นพี่กระทิงของเธอด้วยแล้ว มันคงจะดีต่อหัวใจมาก

“มาแล้วเหรอครับพี่กระทิง”

“พะ...พี่กระทิงเหรอคะ” จ้ามองหน้าชาวีพร้อมกับย้ำถามด้วยความแปลกใจ เพราะเค้าโครงใบหน้าของพี่กระทิง เปลี่ยนไปจากเมื่อก่อนมาก ดูดีมากขึ้น เปลี่ยนไปมากจริง ๆ ถ้าไปเจอกันข้างนอกเธอแทบจะจำกันไม่ได้ด้วยซ้ำ

“ใช่ครับพี่กระทิง”

“แล้วคุณคือ...”

“ผมชาวี เป็นลูกพี่ลูกน้องของพี่กระทิงครับ” ชาวีตอบพร้อมกับยิ้มอย่างเป็นมิตร

กระทิงเดินมานั่งที่โซฟาฝั่งตรงข้าม สายตาของเขาก็มองทั้งคู่สลับไปมา จนกระทั่งมาหยุดที่ใบหน้าของหญิงสาวที่สวยสะดุดตา ซึ่งนั่งยิ้มกว้างให้กับเขา แต่ด้วยความที่มีอคติต่อผู้หญิง ที่พยายามจะเข้าหาเขามาตลอด เหมือนกับทุกคนที่ผ่านมา จึงเบี่ยงหน้าหนี แล้วยังทำท่าทางเย็นชาใส่ ไม่มีแม้กระทั่งถามไถ่เธอเลยสักคำ ทำเอาเจ้าของใบหน้าสวยต้องหุบยิ้มด้วยความน้อยใจทันที

“ออกไปจากบ้านฉันซะ”

“คะ”

“สก๊อยอย่างเธอ อย่าคิดว่าจะมาจับฉันได้ง่าย ๆ”

ได้ยินแบบนั้นใบหน้าขาว ก็เปลี่ยนเป็นสีหน้าแดงก่ำ เต็มไปด้วยความโกรธ จนคิดอยากจะเอาชนะเขา

“พี่กระทิงทำไมไปว่าเธอแบบนั้นล่ะครับ” ถึงพอจะรู้ว่านิสัยพี่ชายดี ว่าเป็นคนนิ่งเงียบ แต่ก็ไม่เคยเห็นเขาพูดจาว่าร้ายกับใครแบบนี้มาก่อน โดยเฉพาะผู้หญิง

“ไม่ค่ะยังไงจ้าก็ไม่กลับ จะนั่งอยู่ตรงนี้ ทั้งวันทั้งคืนเลย” อยากทำเย็นชาใส่กันดีนัก ลองดูความดื้อด้านของจ้าหน่อยเป็นยังไง

“จ้า” กระทิงพูดย้ำอีกครั้ง เมื่อนึกถึงคนชื่อนี้ และยังคงจำชื่อนี้จนขึ้นใจเป็นอย่างดี

“นี่พี่กระทิงจำจ้าได้แล้วใช่ไหมคะ”

“ทำไมฉันต้องจำด้วย คนที่ชื่อจ้า...”

“คะ”

“มีอะไรให้จำอย่างงั้นเหรอ” ชั่วครู่ที่กระทิงหันมาสบตาเธอ ก่อนที่จะหยัดกายลุกขึ้นยืนเต็มความสูง แล้วเดินขึ้นไปบนชั้นสองที่เป็นห้องนอนของตน โดยไม่สนใจใครหน้าไหน

“นี่มันเรื่องอะไรกันเหรอครับ” ชาวียังงุนงงกับอาการของพี่ชาย ทำให้จ้าส่ายหัวเบา ๆ เพราะยังไงก็นึกนึกไม่ออก ว่าเธอทำอะไรผิดไปทำไมต้องทำเป็นไม่สนใจ ไม่รู้จักเธอด้วย ทั้ง ๆ ที่เคยสัญญากันไว้ เมื่อตอนเด็ก ๆ ว่าจะไม่ทิ้งกัน และวันนี้เธอก็กลับมาตามสัญญาแล้วไง เขายังต้องการอะไรจากเธออีก

กระทิงเข้ามาในห้องนอน พร้อมกับนั่งกุมขมับที่ปลายเตียง แล้วนึกถึงเหตุการณ์ครั้งนั้น วันที่เขาสูญเสียพ่อกับแม่ทางอุบัติเหตุรถยนต์พลิกคว่ำ เลยทำให้เขาสูญเสียเสาหลักในครอบครัวไปอย่างกระทันหัน เกือบสูญเสียทุกสิ่งทุกอย่างภายในไร่ จนเขาเองเสียใจจนไม่เป็นผู้เป็นคนพักหนึ่ง และสิ่งที่เขาต้องการมากที่สุดในตอนนั้นคือ กำลังใจจากใครสักคน

แล้วคนแรกที่เขานึกถึงก็คือ เด็กน้อยผมเปียทั้งสองข้าง ใช่แล้วน้องจ้าคือคนที่เขาคิดถึงมาตลอด ในวันที่เขาต้องการกำลังใจจากเธอมากที่สุด วันที่เขาไปหาเธอที่บ้านแล้วรู้ว่าเธอไม่อยู่ที่นี่แล้ว

จะเหลือเพียงลุงอาทิตย์พ่อของจ้า ที่อยู่บ้านเพียงลำพังคนเดียว เมื่อได้คุยกับลุงอาทิตย์ก็ได้รู้ว่า พ่อกับแม่ของเธอได้หย่าร้างกันไป โดยที่ลุงอาทิตย์ไม่ได้บอกเหตุผลในการหย่าครั้งนี้

แม่ของเธอจึงนำเธอไปอยู่ด้วย พร้อมกับย้ายเข้าไปอยู่ในกรุงเทพ แถมยังโทรติดต่อไม่ได้ ปิดทุกช่องทางไปอีก เธอไปแบบไม่บอกไม่กล่าว ไม่ร่ำลากันสักคำ แล้วตอนนี้ยังจะกลับเข้ามาในชีวิตเขาอีกทำไม

“สัญญาแล้วนะ ว่าพี่กระทิงจะไม่ทิ้งจ้า”

“งั้นจ้าก็ต้องสัญญากับพี่เหมือนกันนะ”

“ถึงพี่กระทิงไม่บอก จ้าก็ต้องให้สัญญาอยู่แล้วค่ะ” นิ้วก้อยของทั้งสองเกี่ยวกันเพื่อแทนคำสัญญาที่มีต่อกันในวัยเด็ก โดยที่เขาไม่มีวันลืม

คำพูดของเด็กน้อยผมเปีย ยังคงดังก้องหูเขามาจนถึงทุกวันนี้เขาต้องขยี้ผมเพื่อระบายอารมณ์ความรู้สึกเจ็บปวด แล้วเอนกายนอนลงบนที่นอน ดวงตาคมจ้องมองไปยังเพดานที่มีไฟดวงสีขาวประดับห้อง

“ฉันไม่ใช่กระทิงที่โง่ให้เธอหลอกเหมือนเดิมอีกแล้ว อย่าหวังว่าฉันจะเชื่อในคำพูดของเด็กเลี้ยงแกะอย่างเธออีก เพชรจรัส”