4 มีคนในใจอยู่แล้ว

จ้ากลับบ้านไปพร้อมกับชุดของกระทิง และเธอก็บอกว่าจะมาใหม่ในวันพรุ่งนี้เช้า จะมาให้เขาเห็นหน้าทุก ๆ วัน เมื่อไม่อยากเจอเธอ เขาคงต้องหาอะไรทำ จะได้ไม่ต้องเจอหน้ากัน

สิ่งที่กระทิงชอบทำเป็นประจำทุกเช้านั่นก็คือ การไปส่งผักและผลไม้ที่มีในไร่ โดยไม่คิดเงินสักบาท เพื่อให้แม่ครัวที่โรงเรียนขนาดเล็ก มีตั้งแต่อนุบาลไปจนถึงมัธยมปลาย ได้ใช้ประกอบอาหารให้กับเด็กในโรงเรียน พอเห็นเด็ก ๆ ได้ทานอย่างมีความสุข เขาก็มีความสุขไปด้วย

“พ่อเลี้ยงครับ ให้ผมไปด้วยไหมครับ” หลังจากช่วยกันนำผักไว้ท้ายรถเสร็จ น้าอินก็ถามขึ้น จะได้มีคนคอยช่วยกระทิงยกผักลงจากรถตอนที่ไปส่ง

“ไม่เป็นไรครับน้า น้าคอยอยู่ทางนี้เถอะ ผมไปเองได้”

“เอางั้นเหรอครับ” กระทิงพยักหน้าเบา ๆ ก่อนที่จะขับรถกระบะคู่ใจ มุ่งหน้าไปยังโรงเรียนขนาดเล็กอย่างที่ทำทุกวัน

“พี่กระทิงคะ พี่กระทิง” น้ำเสียงสดใสตะโกนเรียกจากหน้าคฤหาสน์ แต่ก็ไร้เสียงตอบกลับ แม้กระทั่งป้ามนก็ยังไม่เห็น บ้านดูเงียบเหมือนกับไม่มีผู้ใดอยู่ เธอไม่กล้าเข้าไปในบ้านอย่างถือวิสาสะ เลยทำได้เพียงชะโงกหน้ามองหาเขาจากประตูหน้าบ้านเท่านั้น

เป็นจังหวะเดียวกันที่ชาวี มาหาสมุดบัญชีและเอกสารสำคัญบนโต๊ะทำงานที่บ้านของกระทิงพอดี

“อ้าวคุณจ้า มาหาพี่กระทิงเหรอครับ”

“ค่ะ แล้วพี่กระทิงไม่อยู่เหรอคะ”

“ถ้าช่วงเวลานี้ พี่กระทิงจะไปส่งผักที่โรงเรียนครับ”

“โรงเรียนเหรอคะ” เธอนึกถึงโรงเรียนแห่งหนึ่ง ที่เคยเรียนในวัยเด็ก ก่อนที่จะย้ายไปเรียนในกรุงเทพ ซึ่งกระทิงเป็นรุ่นพี่ของเธอและเคยเดินกลับบ้านด้วยกันทุกวัน ช่วงเวลานั้นเป็นอะไรที่มีความสุขมากมายเหลือเกิน

“อ๋อจริงสิ ผมมีเอกสารด่วน ที่ต้องให้พี่กระทิงเซ็นอยู่พอดี คุณจ้าไปด้วยกันไหมครับ”

“ได้เหรอคะ”

“ทำไมจะไม่ได้ล่ะครับ งั้นรอผมสักครู่นะครับ เดี๋ยวผมเข้าไปเอาเอกสารก่อน”

“ค่ะ” พูดจบชาวีก็เข้าไปหยิบแฟ้มเอกสารบนโต๊ะทำงานของกระทิง

กระทิงขับรถมาจอดไว้ที่ท้ายโรงอาหาร จะได้ยกตระกร้าลงสะดวก มือหนาเปิดท้ายรถ พลางมองหาครูสาวหน้าหวานไปด้วย ผู้ที่ดูแลงานในส่วนครัว แต่วันนี้กลับไม่พบ ทำให้กระทิงหันไปสนใจผักที่ท้ายรถต่อ

“ขอบคุณนะคะ พ่อเลี้ยง” จู่ ๆ เธอก็เดินมาด้านหลังของเขา เป็นจังหวะเดียวกันที่กระทิงกำลังยกเข่งผักลงมา ทำให้ทั้งสองหันมาสบตากันโดยบังเอิญ

“ครับ” ชายหนุ่มยิ้มเขินจนเสียอาการ มือหนายกขึ้นเกาศีรษะเบาๆ เมื่อได้พบกับครูสาวหน้าหวานที่แสนเรียบร้อยคนนี้

“มาค่ะ เดี๋ยวปลายฟ้าช่วย” ครูปลายฟ้ายื่นมือมาเพื่อจะช่วยคนตรงหน้า

“ไม่เป็นไรครับ มันหนักมาก ผมถือเองน่าจะดีกว่า”

“ก็ได้ค่ะ ก็พ่อเลี้ยงทั้งหล่อแถมยังแข็งแรงอยู่แล้วนี่คะ คงไม่ต้องถึงมือปลายฟ้าหรอกใช่ไหม”

“ไม่ถึงขนาดนั้นหรอกครับ” มือหนายกขึ้นมาเกาศีรษะอีกครั้ง เมื่อเห็นครูสาวยิ้มให้แถมยังพูดเล่นอีก เขาเองก็ทำตัวไม่ถูก

“พี่กระทิง” หันหน้าไปตามเสียงเรียก ก็เห็นว่าจ้ากับชาวีกำลังยืนจ้องอยู่ข้าง ๆ

“จะตามมาทำไมก็ไม่รู้” กระทิงบ่นเบา ๆ แต่คนรอบข้างกลับได้ยิน ไม่เว้นแม้กระทั่งจ้า แต่ต้องทำเป็นเหมือนหูทวนลม ไม่สนใจคำพูดของเขา แม้ว่าข้างในจะรู้สึกเจ็บแปลบ ๆ กับภาพที่เห็นกระทิงยิ้มให้กับผู้หญิงคนอื่นที่ไม่ใช่เธอ

“มาค่ะเดี๋ยวจ้าช่วย” ใบหน้าสวยฝืนยิ้มทำเหมือนกับคนไม่เป็นอะไร แต่ในใจลึก ๆ กลับเจ็บจี๊ดจนอกแทบจะระเบิด

“อยากช่วยมากใช่ไหม”

“ใช่ค่ะ”

“ที่ท้ายรถ”

“คะ”

“ขนไปคนเดียวให้หมดแล้วกัน” ก่อนจะหันกลับมาคุยกับคุณครูแสนสวยต่อ

“ไปครับครูฟ้า” กระทิงทำท่าจะเดินออกไปพร้อมกับครูปลายฟ้า

“จะดีเหรอคะพ่อเลี้ยง แล้วเธอจะไม่...”

“เธอไหวอยู่แล้วครับ แค่นี้เอง ใช่ไหม” กระทิงหันมายิ้มมุมปากพร้อมกับเลิกคิ้วเชิงถาม

“ไม่เป็นไรนะครับ ถ้าไม่มีใครช่วย เดี๋ยวผมชาวีคนนี้ช่วยเองครับ”

“ขอบคุณมากนะคะพี่ชาวี ถ้าพี่กระทิงคิดว่าจ้าทำไหว จ้าก็ไหวค่ะ”

“หึ” ทีอย่างนี้ยังมีหน้ามายิ้มหน้าระรื่นให้กับผู้ชายคนอื่นได้อีก สงสัยผักที่ให้ยกเป็นสิบเข่งจะน้อยไปสำหรับเธอ เราน่าจะขนมาอีกสักร้อยสองร้อยเข่ง

“เราไปกันเถอะครับครูฟ้า”

“เอ่อ...งั้นก็ได้ค่ะ” ครูปลายฟ้ามองหน้าจ้าแล้วมาหยุดที่ใบหน้าของชาวีก็เห็นว่าเขาเบี่ยงหน้าไปทางอื่น ทำให้เธอต้องเดินไปพร้อมกับกระทิง

“อย่าไปสนใจพี่กระทิงเลยครับ คุณจ้าเป็นผู้หญิงจะให้มายกแบบนี้คนเดียวได้ไง พี่ผมนี่ไม่ไหวเลย” นึกแล้วก็โกรธพี่ตนเองขึ้นมา ไม่รู้จะอะไรกับผู้หญิงที่ทำตัวใสซื่ออย่างปลายฟ้านักหนา ทำไมถึงทำเป็นไม่สนใจกับคนที่เคยสนิทกันอย่างจ้า ช่วงนี้ชาวีไม่เข้าใจในตัวของพี่กระทิงเลยจริง ๆ

ระหว่างทางเดินไปยังห้องครัวของโรงเรียน จ้ายังคงลังเลที่จะถามกับชาวีในเรื่องของกระทิง อาจเป็นเพราะกลัวคำตอบของน้องชายคนสนิท

“พี่ชาวีคะ”

“ครับ”

“จ้าขอถามอะไรหน่อยได้ไหมคะ หรือไม่ถามดีนะ” จ้ายังคงสองจิตสองใจ

“อยากถามอะไรก็ถามมาเถอะครับ พี่ไม่ว่า”

“คือจ้าอยากรู้ว่าพี่กระทิงกับคุณ...”

“ครูปลายฟ้าใช่ไหมครับ” เธอพยักหน้ารัว ๆ

“ดูเหมือนพี่กระทิงจะชอบครูปลายฟ้านะครับ”

“งะ...งั้นเหรอคะ” เจ้าของใบหน้าสวยรู้สึกอึ้งในคำตอบที่กลัวจนได้ เมื่อได้รู้ว่าเขามีคนในใจอยู่แล้ว และเธอควรจะทำอย่างไรต่อไปดี ควรจะก้าวไปข้างหน้าหรือว่าถอยหลังดียังไม่รู้เลย

“คุณจ้าครับ คุณจ้า”

“ค...คะ”

“คุณจ้ารอกลับพร้อมพี่กระทิงเลยนะครับ”

“ทำไมล่ะคะ”

“พอดีผมต้องแวะไปหาลูกค้าแถวนี้ก่อน น่าจะอีกหลายชั่วโมงกว่าจะได้กลับไร่ ผมกลัวว่าคุณจ้าจะรอนาน”

“เอางั้นก็ได้ค่ะ”

พอช่วยจ้าขนผักมาวางในห้องครัวเสร็จ ชาวีก็รีบไปหาลูกค้าที่นัดหมายไว้ทันที จ้าที่ไม่รู้จะทำอะไร ก็เอาแต่นั่งมองคนทั้งคู่อยู่ที่โต๊ะตัวยาวฝั่งตรงข้ามในโรงอาหาร พอเห็นเขาคุยกันอย่างกระหนุงกระหนิง ก็รู้สึกอิจฉาไปด้วย

“คุณกระทิงจะนำลิ้นจี่ ไปวางขายที่ตลาดของปลายฟ้าใช่ไหมคะ”

“ใช่ครับ คือผมอยากจะเปิดแผงขายเองบ้าง อยากให้คุณฟ้าช่วยแนะนำหน่อย ว่าพอมีอะไรที่จะวางขายได้บ้าง เพราะผมยังไม่เก่งเรื่องค้าปลีกสักเท่าไหร่”

“งั้นเดี๋ยววันหยุดฟ้าเข้าไปดูที่ไร่ให้นะคะ”

“ดีเลยครับ งั้นเดี๋ยวผมเข้าไปรับครูฟ้าที่บ้านนะครับ”

“จะดีเหรอคะ รบกวนพ่อเลี้ยงหรือเปล่า เดี๋ยวฟ้าขับรถไปเองก็ได้นะคะ”

“ไม่เลยครับ คุณฟ้าเป็นแขกในไร่ ผมก็ต้องดูแลเป็นพิเศษ ไม่ถือว่าเป็นการรบกวน ตรงกันข้ามผมกลับเต็มใจซะอีก” นอกจากเธอจะเป็นครูสอนเด็ก ๆ ครอบครัวของเธอก็ยังเป็นเจ้าของตลาดสดที่ใหญ่ที่สุดในจังหวัดนี้ ปลายฟ้ารับหน้าที่ติดต่อชาวไร่ ชาวสวนแถวนี้ให้มาวางจำหน่ายผักและผลไม้ในตลาดของเธอในราคาเป็นกันเอง ไม่แปลกใจที่เธอจะสนิทกับกระทิง เพราะต้องติดต่อเรื่องงานกันอยู่บ่อย ๆ

“งั้นก็ได้ค่ะ”

“เห็นฉันเป็นอากาศไปแล้วหรือไง มัวแต่จีบกันอยู่ได้”

“เธอว่าอะไรนะ” กระทิงละสายตาจากครูปลายฟ้า หันไปมองคนที่กำลังนั่งทำปากขมุบขมิบ

“เปล่าค่ะ แค่บอกว่าอยากกลับบ้านแล้ว”

“อยากกลับก็กลับสิ ใครจับขาเธอไว้ล่ะ” กระทิงพูดเชิงดุ

“ไม่ได้มีใครจับขาไว้หรอกค่ะ แต่พี่ชาวีก็มีธุระต่อ และจ้าเองก็ไม่มีรถกลับด้วยสิ จ้าเดินกลับเองก็ได้ ถึงแม้ระยะทางจะหลายกิโลก็เถอะนะ เฮ้อ...คงจะปวดขาน่าดู จ้ากลับก่อนนะคะ” เธอพูดออกมาอย่างน่าสงสารเพื่อหวังให้อีกคนเห็นใจ

“เอางี้ไหมคะ ให้ปลายฟ้าไปส่งคุณจ้าให้ไหมคะ” จ้ายิ้มเจื่อน ๆ ให้กับปลายฟ้า

“ไม่เป็นไรค่ะครูฟ้า ครูฟ้ามีสอนเด็ก ๆ ตอนบ่ายไม่ใช่เหรอ จ้าไม่รบกวนดีกว่าค่ะ” จ้าดูแล้วครูปลายฟ้าน่าจะไม่มีพิษมีภัย เธอเลยพูดด้วยอย่างเป็นมิตร

“เอางั้นเหรอคะ” จ้าเพียงแต่พยักรับ และกำลังทำท่าจะลุกเดิน

“งั้นรบกวนคุณกระทิง...” ครูปลายฟ้าเลยหันมาหากระทิง

“ได้สิครับ”

ดูแล้วพี่กระทิงคงจะชอบครูปลายฟ้ามาก ยังพูดไม่ทันจบประโยค ก็รีบตอบรับเสียแล้ว ซึ่งแตกต่างจากเธอโดยสิ้นเชิง คิดไปแล้วก็น่าน้อยใจนัก คอยดูนะอย่าให้ถึงทีจ้าบ้างแล้วกัน จะเอาคืนให้หนักเลยคอยดู