5 ฉันได้รู้สึกอะไรกับเธอเลยสักนิด

ทันทีที่เปิดประตูขึ้นมาบนรถ ชายหนุ่มก็เอาแต่เหยียบคันเร่งด้วยความเร็ว แทบจะไม่สนใจคนข้าง ๆ เลยด้วยซ้ำว่าจะรู้สึกเช่นไร ขับรถโหดเหมือนโกรธใครมา ถ้าหากว่าไม่ใช่คนนั่ง ข้าง ๆ นี้

“พี่กระทิงขับช้า ๆ หน่อยได้ไหมคะ จ้าหัวใจจะวายอยู่แล้ว” ถึงแม้เขาอาจจะคิดว่าเธอพูดเล่น แต่ถ้ามองมาแล้วอาจจะเห็นว่าใบหน้าขาวนั้นดูซีดเซียวแค่ไหน อีกทั้งมือเรียวที่สั่นระริกเปียกชุ่มไปด้วยเม็ดเหงื่อ พลางยกขึ้นมาทาบหน้าอกข้างซ้ายที่มีหัวใจดวงน้อย ๆ เต้นแรงโครมครามไม่เป็นจังหวะ ประหนึ่งว่าจะหลุดออกมาจากด้านนอกอย่างไรอย่างนั้น อาการดังกล่าวนี้เกิดขึ้นตั้งแต่ตอนเด็ก ตอนที่จ้าประสบอุบัติเหตุโดนรถชนแล้วเข้าโรงพยาบาลอยู่หลายวัน จ้าเลยกลายเป็นคนหนึ่งที่ตื่นตระหนกกลัวความเร็วของรถ และกลัวการขับรถเองเป็นที่สุด

“งั้นเหรอ ฉันคิดว่าสก๊อยอย่างเธอ จะชอบแบบนี้ซะอีก” กระทิงยังคงไม่มองหน้าจ้าเหมือนเดิม จนเธอเองต้องเป็นฝ่ายสูดลมหายใจเข้าลึก ๆ และทำตัวให้เป็นปกติที่สุด อาการดังกล่าวก็เลยดีขึ้นมาบ้างเล็กน้อย

“ถ้าพี่กระทิงพูดแล้วมีความสุข ก็เชิญพูดตามสบายเลยค่ะ” เมื่อเห็นว่าอีกคนกำลังนั่งกอดอกทำเป็นไม่สนใจเขา เท้าของกระทิงก็เลยชะลอความเร็วของรถจนแทบจะคืบคลาน และสุดท้ายแล้ว จ้าก็เป็นฝ่ายหันมาสนใจตนเองจนได้

“นี่ไม่ได้ประชดกันใช่ไหมคะ”

“เปล่า ก็ไหนเธอบอกว่าให้ฉันขับช้า ๆ ไง”

“เฮ้อ...เต่าคลานเรียกพี่แบบนี้ เดินดีกว่าไหมคะ เอาที่สบายใจเถอะค่ะ จ้าไม่อยากคุยกับพี่แล้ว” เธอเหนื่อยที่จะต่อล้อต่อเถียงกับเขา จนกระทิงเห็นท่าทางที่แปลกไปของเธอ ทุกครั้งเธอจะยอมใครง่าย ๆ เสียที่ไหนกัน วันนี้เธอดูแปลกไป ทำให้ทั้งคู่ต่างคนต่างเงียบมาตลอดทาง

กระทั่งตาดวงตากลมโต มองเห็นรถคันหรูที่จอดอยู่ข้างทาง และคนที่ยืนอยู่ข้างรถนั้น หน้าตาเหมือนกับคนรู้จักกันเป็นอย่างดี

“พี่กระทิง ๆ จอดรถก่อนค่ะ”

“อะไรของเธอ จะให้ฉันจอดทำไม เธอไม่เห็นเหรอว่ารถกำลังวิ่งอยู่”

“จ้าบอกให้จอดก็จอดเถอะ ไม่ต้องถามมาก”

มือเรียวกำลังจะเปิดประตูลงจากรถ แต่ทว่ากระทิงกลับเรียกไว้ก่อน

“เดี๋ยวก่อน”

“คะ”

“เธอจะไปไหน”

จ้าไม่ได้ตอบอะไร เพียงแต่เปิดประตูรถแล้วลงไปหาผู้ชายคนนั้น ซึ่งเขาเองกำลังมองดูคนทั้งคู่อยู่ในรถ ด้วยท่าทางสนิทสนมคุ้นเคยกันเป็นอย่างดี แถมยังหยอกล้อถึงเนื้อถึงตัวกันอีก แล้วแบบนี้จะให้เขาคิดว่าอย่างไร

“ที่แท้ก็อยากลงไปหาผู้ชายนี่เอง”

กระทิงไม่รอช้ารีบกลับรถ แล้วมุ่งหน้าขับไปยังไร่กระทิงทอง ปล่อยให้เธอยืนคุยกับผู้ชายคนนี้จนหนำใจไปเลย

“อะ อ่าว พี่กระทิงไปไหนแล้ว ทำไมถึงไม่รอจ้าเลยนะ” เรียวปากบางเม้มเข้าหากันอย่างน้อยใจ ไม่คิดว่าพี่กระทิงจะปล่อยเธอทิ้งไว้แบบนี้

“ใครเหรอจ้า”

“พี่กระทิงน่ะ คนที่จ้าเคยเล่าให้เชนท์ฟังไง”

“อ๋อ คนนี้นี่เอง”

“แล้วทำไมเชนท์ถึงมาอยู่ที่นี่ได้”

“เราก็ปิดเทอมกันแล้ว เราเลยว่าจะแวะมาเยี่ยมพ่อ แล้วอีกอย่างคุณหญิงมณี ก็ให้เรามาตามจ้ากลับกรุงเทพด้วย”

“คือว่าจ้า..” เธอยังกลับไปตอนนี้ไม่ได้ เพราะยังมีบางอย่างที่ต้องจัดการให้สำเร็จก่อน แล้วถึงจะกลับไปโดยที่ไม่มีอะไรติดค้างในใจ

เมื่อเห็นสีหน้าที่ดูไม่ค่อยสบายใจของจ้า ราเชนท์เลยถามขึ้น

“จ้ามีอะไรในใจหรือเปล่า บอกเชนท์ได้นะ”

“จ้ายังกลับไปตอนนี้ไม่ได้หรอกเชนท์ จ้ายังอยากใช้เวลาอยู่ที่นี่ กับพ่อ รอเปิดเทอมก่อนแล้วเราถึงจะกลับ” เหตุผลไม่ใช่เพียงแค่อยากอยู่กับพ่อเท่านั้น แต่ก็มีอีกคนที่เธอยังอยากอยู่ใกล้ ๆ ถึงแม้เขาจะทำเป็นไม่สนใจเธอ ถ้าพยายามจนสุดความสามารถแล้วยังไม่รักกันอีก อย่างน้อย ๆ ก่อนเปิดเทอมนี้ ขอแค่ให้กระทิงกลับมาเป็นพี่ชายที่แสนดีเหมือนเดิมก็ยังดี

“เอางั้นเหรอ”

“อืม จ้าคิดดีแล้ว”

“งั้นเราจะอยู่กับจ้าที่นี่ จนกว่าจะเปิดเทอม แล้วเราค่อยกลับพร้อมกันดีไหม”

“จะดีเหรอเชนท์ ตั้งหนึ่งเดือนเลยนะ แล้วมาอยู่นานขนาดนี้ แม่เชนท์จะไม่ว่าเอาเหรอ”

“ไม่ว่าหรอก แม่เราเข้าใจดี” ถึงพ่อกับแม่ของราเชนท์จะแยกกันอยู่ พ่อดูแลไร่อยู่ที่ภาคเหนือ ส่วนแม่ทำธุรกิจอยู่ที่กรุงเทพ ราเชนท์ก็เลยต้องไปอยู่กับแม่ เพราะต้องเรียนต่อ แต่พอวันหยุดก็แวะเวียนมาเยี่ยมพ่อบ้าง ซึ่งแม่ของราเชนท์ก็เข้าใจเรื่องนี้ดี

“ถ้าเชนท์จะกลับก่อนก็ได้นะ ไม่ต้องรอเราหรอก เดี๋ยวเราขึ้นรถกลับกรุงเทพเอง”

“ได้ไงล่ะจ้า เราเป็นห่วงจ้านะ จ้าคือคนสำคัญของเรา ยังไงเราก็จะไม่ทิ้งจ้าเด็ดขาด” คำพูดของราเชนท์ทำเอาจ้าถึงกับอึ้งเล็กน้อย ตลอดระยะเวลาที่คบกันมา ทำไมจ้าจะดูไม่ออกว่าเชนท์รู้สึกอย่างไรกับเธอ แต่ที่ต้องปฏิเสธเขามาตลอด ไม่อยากเสียเพื่อนที่ดีที่สุดอย่างเชนท์ไป และคงไม่มีทางคิดกับเขามากกว่าเพื่อน เพราะเธอมีคนที่อยู่ในหัวใจแล้ว

“เอ่อ...เราว่า มากันช่วยซ่อมรถต่อเถอะ”

“อืม...ได้สิ” ราเชนท์ซ่อมรถไปพลางอมยิ้มแล้วมองหน้าจ้าไปพลาง

กระทิงจอดรถอยู่ใกล้ ๆ บริเวณทางเข้าไร่ของจ้า พลางชะเง้อคอมองหาใครบางคนไปด้วย

“ทำไมถึงยังไม่กลับมาอีกนะ”

ไม่นานรถของผู้ชายคนนั้นก็โผล่เข้ามา ทุก ๆ การกระทำ ก็ตกอยู่ในสายตาของกระทิงทั้งหมด ทันทีที่จอดรถสุภาพบุรุษอย่างราเชนท์ ก็รีบวิ่งมาเปิดประตูให้กับเพื่อนสาวคนสนิท ด้วยรอยยิ้มอันแสนหวานบนใบหน้าหล่อเหลา

“ขอบคุณนะเชนท์”

“ไม่ต้องขอบคุณเราหรอก เราเต็มใจทำให้จ้าทุกอย่าง”

“อืม กลับบ้านดี ๆ นะ”

ทั้งสองยังคงยืนยิ้มให้กัน โดยที่ไม่ได้ทันสังเกตเห็นรถกระบะสีขาว ที่รีบเหยียบคันเร่งผ่านหน้าพวกเขาไป แต่ที่หน้าเจ็บใจสุดนี่สิ คือเขาได้เหยียบน้ำขังดินโคลนที่พื้น จนกระเด็นเลอะเปอะเปื้อนเสื้อผ้าของทั้งสอง สายตาของจ้าหันไปมองยังรถกระบะคันนั้น และยังจำจดได้เป็นอย่างดี

รถกระบะคันนี้นี่เอง ที่วันนั้นขับเบียดรถจักรยานของเธอตกข้างทาง ที่แท้ก็คือกระทิงนี่เอง ไม่ใช่ใครที่ไหน

“บ้าเอ๊ย ขับรถยังไงไม่ดูคนบ้างหรือไง ดูสิเสื้อผ้าเราเปื้อนกันหมดเลย” ราเชนท์สบถออกมาอย่างหัวเสีย

“นั่นสิ ไม่ต้องสนใจคนบ้า ๆ หรอกเชนท์”

“งั้นเรากลับบ้านก่อนนะ เดี๋ยวจะแวะมาใหม่”

“โอเค ขับรถดี ๆ นะ” พอกล่าวลาเสร็จ เธอก็เดินกลับเข้าไปในบ้าน พร้อมกับไล่สายตาไปยังไร่ข้าง ๆ

“รู้สึกกับจ้าเข้าแล้วล่ะสิ ดังนั้นจ้าคงต้องรีบทำคะแนนซะแล้ว”

กระทิงจอดรถเสร็จ รีบสาวเท้าเข้าไปในสวนดอกกุหลาบข้างบ้านอย่างหงุดหงิด

“ทำไมเราต้องโมโหด้วย ไม่...ไม่มีทาง ฉันไม่ได้รู้สึกอะไรกับเธอเลยสักนิด ไม่สักนิดเดียว” ร่างสูงล้มตัวนั่งลงที่ชิงช้าด้วยความเหนื่อยล้า สายตาคมมองดูดอกกุหลาบแดงที่พันเลื้อยรอบ ๆ ชิงช้าที่สวยงาม

“เราชอบครูปลายฟ้า อย่าลืมสิ” เขาพร่ำบอกกับใจตนเอง ไม่ให้หวั่นไหวกับเด็กกะโปโลอย่างเธอ คนที่เขาชอบนั้นคือคุณครูสาวสวยต่างหากที่งดงามทั้งกายและใจ สุดแสนจะเรียบร้อยคนนี้ ที่ทำให้เขารู้สึกประทับใจตั้งแต่แรกเห็น และหวังว่าสักวันเธอจะยอมใจอ่อนตอบตกลงเป็นแฟนกับเขา วันนั้นคงจะเป็นวันที่มีความสุขมาก ๆ

“พี่กระทิงครับ พี่กระทิง” เสียงของชาวีทำเอาคนที่นั่งอยู่ที่ชิงช้าได้หันไปมองตามเสียงเรียกของน้องชายที่วิ่งมาด้วยความรีบร้อน

“ว่าไงชาวี”

“มาอยู่ที่นี่เอง ผมก็ตามหาพี่ซะทั่ว”

“แล้วตกลงมีเรื่องอะไร สำคัญขนาดนั้นเลยเหรอ”

“สำคัญสิครับพี่ สำคัญกับไร่เรามาก ๆ ด้วย” ชาวียื่นจดหมายสีขาวให้กับกระทิง ซึ่งไม่ต้องบอกเขาก็พอจะรู้ดีว่าข้างในจดหมายเนื้อความเขียนว่าอย่างไรบ้าง เนื่องจากช่วงนี้เขาก็ได้รับจดหมายจากพวกคนงานบ่อย ๆ เขาก็ยังไม่รู้เหตุผลว่าทำไมช่วงนี้คนงานถึงได้ลาออกเป็นว่าเล่น

“อีกแล้วเหรอ แล้วใครอีกล่ะทีนี้”

“ช่างจอมครับ หัวหน้าช่างคนใหม่ที่พึ่งเข้ามาทำงานเดือนที่แล้ว” กระทิงได้ยินดังนั้นจึงลอบถอนหายใจอย่างเหนื่อยหน่ายก่อนจะเอ่ย

“รับสมัครหัวหน้าช่างคนใหม่”

“ครับพี่ ผมจะรีบจัดการให้เร็วที่สุดเลยครับ” เมื่อได้รับคำสั่งจากพี่ชายชาวีก็รีบเข้าไปบอกฝ่ายบุคคลภายในออฟฟิศที่อยู่กลางไร่

“วันนี้มันเป็นวันอะไรของเรากันนะ ถึงได้มีเรื่องราวต่าง ๆ ไม่เว้น”