All Chapters of Shattered Vows: The CEO's Hidden Wife: Chapter 141 - Chapter 150

Kagagaling lang ni River mula sa opisina at sobrang pagod na pagod ang katawan niya. Ito na ang naging routine niya, buong araw sa dagat para maghanap at buong gabi sa opisina para magtrabaho.Pero hindi pa iyon sapat. Sobrang sakit isipin na sa gantong oras wala si Elowen para salubungin siya. Bumaba siya ng sasakyan, naglakad siya mag-isa sa pathway papunta sa malaking pinto ng mansyon. Payat na payat na siya, malaki ang eyebags at mukhang zombie kung maglakad.Paakyat na sana siya sa unang hakbang nang may mapansin siya sa sahig. Isang brown na file folder. Nakasara ito, kaya hindi niya makita ang nilalaman.Kumunot ang noo niya, yumuko siya, kinuha ang folder at pagod na pumasok sa loob ng malamig na mansyon. Pero sa labas, hindi kalayuan sa malalaking puno ng balete sa garden, may isang pamilyar at payat na bulto ang nakatayo sa dilim.Tahimik lang na pinanood ni Elowen ang pagpasok ng asawa niya. Isang malamig na tingin ang ibinigay niya sa nakasarang pinto bago siya tuluyang tu

Tila binuhusan ng malamig na tubig si Beatrice. Napahawak siya nang mahigpit sa saklay niya.Agad na sumingit si Mitena, sinusubukang isalba ang sitwasyon nila. "River, nababaliw ka na ba?! Kapatid mo si Beatrice! Siya ang nagbuwis ng buhay para sayo nung mga bata pa kayo! Kung hindi dahil sa kanya, patay ka na ngayon!"Humarap si River kay Mitena, "Ang galing mo talagang umarte, Mitena! Sana pala nag-artista ka na lang kaysa sumiksik sa pamilyang 'to! Ilang taon! How many fucking years niyo akong ginawang gago at tanga!""River, sumusobra ka na!" akmang susuntukin ni Art ang anak pero napatigil ito nang magsalita ulit si River."Dad, pakinggan mo ako!" sigaw niya pabalik sa ama. "Yang asawa mo? Yang babaeng pinoprotektahan mo? Siya lang naman ang nagbayad ng mga sindikato para ipa-kidnap at ipapatay ako noon!"Isang malakas na singhap ang kumawala kay Hope. Maging si Art ay natigilan at halos hindi makapaniwala sa narinig. Napatingin ito sa asawang nanginginig at halos hindi makahing

"Logan, salamat talalaga. Salamat sa lahat ng tulong mo sa akin nitong mga nakaraang buwan."Bakas ang matinding pagod at pamumutla sa mukha ni Elowen, pero pinilit niya pa ring ngumiti. Ang suot niyang oversized sweater ay sapat na para itago ang bahagyang pag-umbok ng kanyang tiyan.Kumunot ang noo ni Logan habang ang mga mata'y puno ng pag-aalala. "Elowen, sigurado ka na ba talaga rito? Maselan ang pagbubuntis mo. Kaya mo ba talagang bumiyahe nang ganyan kahaba? Hindi ba pwedeng, hintayin mo na lang munang manganak ka bago ka umalis?"Umiling si Elowen habang nakatingin sa labas ng salamin ng airport. "Maaga man o huli, kailangan ko pa ring umalis, Logan. Wala na akong babalikan dito. Mas mabuti nang magsimula ako ng bagong buhay sa lugar na walang nakakakilala sa akin."Napabuntong-hininga si Logan. Gusto niyang pigilan ang dalaga, gusto niyang sabihing wag na lang itong tumuloy at hayaan siyang siya ang mag-alaga rito."Elowen..." Naikuyom niya ang kanyang mga kamao. “Ngayon o hi

Isang marangyang itim na convoy ang huminto sa harap ng isang exclusive at ultra-high-end luxury condo building sa BGC. Dito ipinabili ng Lolo niya ang isang penthouse unit para kay Elowen anim na buwan na ang nakakalipas. Pinili ito dahil sa higpit ng security at privacy, bagay na kailangang-kailangan ng mag-ina, lalo na't naiwan sa France ang pinagkakatiwalaan nilang yaya dahil sa problema sa visa.Tinulungan ng Tito niya na ibaba ang mga gamit nila. Tiningala nito ang matayog na building at napabuntong-hininga."Elowen, sigurado ka bang gusto mong tumira rito? Kayo lang dalawa ng anak mo? Hindi ako mapapanatag! Napakalaki ng mansyon natin sa Forbes!" pamimilit ng Tito niya.Ngumiti nang tipid si Elowen. "Tito, okay lang po kami. Nasanay na rin po akong mag-isa sa France. Saka si Lolo naman po ang pumili nito para sa akin, gusto ko rin yung tahimik at malayo sa maraming mata."Naalala ng Tito niya kung bakit dito pinatira si Elowen ng Lolo nito noon. Galit pa ang matanda no'n, hindi

Niyakap ni Elowen ang matanda ng sobrang higpit. "Salamat, Manang Rosa. Pero simula ngayon, wag mo na akong tawaging Ma'am. Elowen na lang po. At saka nga pala, yung kwarto sa tabi ng playroom ni Elara, sa'yo na 'yon. Pinabili ko na rin 'yon ng bagong kama at TV para komportable ka."Nanlaki ang mga mata ni Manang Rosa. "Naku, Elowen! Hindi po pwede! Kasambahay lang po ako, doon na lang po ako sa maliit na maids' quarters sa likod—""Hep. Wala nang pero-pero," nakangiting putol ni Elowen. "Pamilya na ang turing ko sa'yo, Manang Rosa. Kung anong kinakain namin ni Elara, yun din ang kakainin mo. Kung anong kama ang hinihigaan namin, ganun din sa'yo. Deserve mo lahat ng kabutihan sa mundong 'to."Napahagulgol na naman si Manang Rosa sa sobrang pasasalamat. *Napakabuti mo talaga, Elowen. Kahit anong gawin nilang pananakit sa'yo, hindi nila nagawang sirain ang ginintuan mong puso.”Kinabukasan, naging maayos ang pagbisita nila kay Grandpa sa St. Luke's Medical Center. Kahit nanghihina dahi