Semua Bab ผัวเถื่อน: Bab 41 - Bab 50

แล้วทำไมต้องหลบสายตาพวกมันด้วยวะ แต่ยิ่งอยู่ตรงนี้ก็ยิ่งเข้าทางของพวกมันทุกที เพราะตอนนี้มือของไอ้บอมบ์ที่เอื้อมมาเกี่ยวตัวผมไว้แล้วก็ดึงให้ผมโน้มหน้าเข้าไปหา จนผมต้องเบี่ยงหน้าหนีสายตาของมัน ก่อนที่มันจะฉวยโอกาสฝังจมูกโด่งลงไปที่แก้มของผมฟอดดด!!!"เฮ้ยยย!!" ผมหันไปถลึงตาใส่มันทันที ส่วนมันก็ได้แต่ยกยิ้มอย่างกวนตีนใส่ ผมเลยรีบเอามือมาเช็ดๆ ถูๆ คราบน้ำลายของมันที่ติดอยู่ที่แก้ม"ชิ! แม่งจะรังเกียจอะไรพวกกูนักหนา มากกว่านี้กูก็เคยทำมาแล้ว" ไอ้บอมบ์มันชักสีหน้าไม่พอใจ"กูขออยู่คนเดียวซักพักได้ไหม?" ผมตัดสินใจลองพูดขอร้องพวกมันดู เมื่อไม้แข็งใช้กับพวกมันไม่ได้ผล ผมก็ต้องลองใช้ไม้นวมดูบ้างเผื่อว่ามันจะได้ผล"ทำไมวะ? ถ้ามีพวกกูอยู่แล้วมันเป็นยังไง?" ไอ้ไทม์ซักค้านในสิ่งที่ไม่น่าถาม เพราะการที่มีพวกมันสองคนอยู่ด้วยมันคือหายนะของผมชัดๆ"นะ ถือว่ากูขอ" ผมทำท่าอ้อนสุดฤทธิ์แบบที่ในชีวิตนี้ไม่เคยคิดที่จะทำแบบนี้เลยจริงๆ"ที่จริงมึงทำตัวน่ารักๆ แบบนี้ก็ดีเหมือนกันนะ กูชอบ!" ไอ้บอมบ์มันพูดแล้วก็เอานิ้วมาเกลี่ยผมที่ปกหน้าผมออกไป แถมยังทำสายตาชวนฝันจนน่าขนลุก ทำอะไรไม่หัดดูหนังหน้าตัวเองเลย"ถ้าชอบแ

Rrrrrrrrrr Rrrrrrrrrrผมมองดูหน้าจอมือถือที่โชว์แค่เลขหมายที่ผมไม่เคยรู้จัก แต่ด้วยความที่เป็นสายสืบมาก่อน การปฏิเสธที่จะรับสายของเบอร์แปลกๆ นั่นอาจจะหมายถึงการพลาดข่าวสารสำคัญๆ ไป ผมเลยไม่ลังเลใจที่จะกดรับสายทันที"สวัสดีครับ" ผมทักไปก่อนตามมารยาท[สวัสดีครับเหรอ? พอได้ยินเมียพูดเพราะๆ แบบนี้แม่งโคตรน่ารักเลยว่ะ] พอได้ยินเสียงของปลายสาย ผมงี้อยากจะเอาทฤษฎีสายสืบบ้าๆ บอๆ ไปโยนทิ้งแล้วเตือนตัวเองว่าอย่าได้รับสายจากเลขหมายที่ไม่รู้จักแทน"โทรมาทำไม?"[หึหึ เมื่อกี้มึงยังเสียงสองอยู่เลยนะ แหมพอได้ยินเสียงผัวตัวเองถึงกับเปลี่ยนน้ำเสียงเลยว่ะ ไม่เอาดิ ผัวอยากได้ยินเมียพูดเพราะๆ อะ]"มึงมีอะไรก็ว่ามา แล้วก็ไม่ต้องมาเรียกกูว่าเมีย เพราะกูเป็นผู้ชายทั้งแท่ง กูไม่ใช่เมียมึงโว้ย!!" หงุดหงิดชะมัด อุตส่าห์ว่าจะนั่งกินของโปรดให้อร่อยอยู่แล้วเชียว ดันเสือกมีมารผจญจนได้[ทำเป็นลืมอีกแล้วนะมึง หรือว่าเรื่องเมื่อคืนยังทำให้มึงจำไม่ได้ คราวหน้ากูจะได้จัดหนักๆ มึงจะได้จำไม่ลืมซักที!!]"พอเลิกพูด!! เดี๋ยวกูกินข้าวไม่ลง พูดมาเลยดีกว่าว่ามึงโทรมาทำไม!!"[จุ๊ๆๆ ใจเย็นๆ สิที่รัก กูก็แค่อยากถามว่าอาหารที่กูสั

ผมมาถึงโรงพยาบาลแล้ว หลังจากที่ขอให้คนขับรถแท็กซี่วนกลับไปเปลี่ยนกางเกงที่บ้านก่อนที่จะมาโรงพยาบาล จากนั้นผมก็โทรไปหาจ่าวิทย์เพื่อถามอาการของขวัญข้าวและหมายเลขห้อง ซึ่งจ่าวิทย์บอกว่าตอนนี้ขวัญข้าวนอนอยู่ห้องพิเศษชั้นที่สิบสอง ผมเลยรีบมองหาลิฟต์เพื่อจะขึ้นไปชั้นสิบสองเพราะผมไม่เคยมาที่โรงพยาบาลนี้มาก่อนเลยไม่รู้ว่าลิฟต์อยู่ตรงไหนแต่ในระหว่างที่ผมหาจนเจอแล้ว และกำลังจะเดินไปถึงลิฟต์นั้น ที่ชั้นล่างของโรงพยาบาลมันก็เกิดความวุ่นวายขึ้นเมื่อรถคันหนึ่งขับขึ้นมาส่งผู้ป่วยแล้วบีบแตรดังลั่นอย่างไม่เกรงใจสถานที่เอาซะเลย จนทำให้ทุกคนที่อยู่ชั้นหนึ่งรวมทั้งผมต้องหันไปมองเหตุการณ์ที่เกิดขึ้น ก่อนที่บุรุษพยาบาลจะรีบเข็นเตียงเข้าไปรับตัวผู้ป่วยมาจากรถหรูคันนั้น ซึ่งสิ่งที่ผมสะดุ้งตาที่สุดก็คือรถคันนั้นที่มาส่งผู้ป่วย เพราะมันคุ้นตามากและเหมือนว่าผมจะเคยเห็นมันที่ไหนมาก่อนแต่แค่จำไม่ได้ว่าเคยเห็นมันที่ไหนเท่านั้นเองในเมื่อคิดไม่ออกผมก็เลยเลิกที่จะสนใจอะไรอีกเพราะตอนนี้ที่สำคัญที่สุดคือชีวิตของขวัญข้าวต่างหาก ผมเลยรีบเดินตรงไปที่ลิฟต์แล้วกดรอไว้เพราะก่อนหน้าที่ผมจะมามีคนกดใช้ไปที่ชั้นสิบห้า ซึ่งในขณ

"มาได้แล้วเหรอวะไอ้ลูกหมู!!""ละ... ลุง""เออ... ฉันเอง เดี๋ยวแกตามฉันมาคุยกันข้างนอกเดี๋ยวนี้!!" ลุงผมพูดเสียงเข้ม ก่อนที่จะหันไปหาขวัญข้าวที่กำลังปาดน้ำตาของตัวเองอยู่ พร้อมกับลูบหัวอย่างเอ็นดู“คุณลุงคะ” ขวัญข้าวเหมือนจะพูดอะไรบางอย่าง แต่ลุงผมก็เอื้อมไปแตะมือเธอเอาไว้ซะก่อน"อืม... ไม่เป็นไร เดี๋ยวลุงจะคุยกับมันให้นะ หนูขวัญสบายใจได้ ยังไงลุงก็ไม่ยอมให้มันทำแบบนั้นกับหนูหรอก"หลังจากที่ลุงพูดกับขวัญข้าวแล้วก็หันมามองผมอย่างกับจะกินเลือดกินเนื้อ ก่อนที่ผมจะรีบวิ่งตามหลังลุงไปจนกระทั่งเราสองคนมาหยุดอยู่ที่ชั้นพักของบันไดหนีไฟ"เฮ้อ~" ลุงผมถอนหายใจอย่างแรง ก่อนที่สีหน้าจะเปลี่ยนเป็นหนักใจทันทีที่มองหน้าผม"ลุงมีอะไรจะคุยกับผมเหรอครับ" ผมถามอย่างสงสัย ถึงผมจะไม่ได้แปลกใจที่ลุงมาเยี่ยมขวัญข้าว แต่ที่ไม่เข้าใจคือลุงมาเยี่ยมตอนตีสี่แบบนี้มันจะดูเช้าไปไหม ซึ่งแน่นอนว่ามันต้องมีอะไรมากกว่านั้น และนั่นคือสิ่งที่ผมอยากรู้"ไอ้ลูกหมู! แกกำลังทำอะไรอยู่วะ? ทำไมแกถึงทำตัวแบบนี้ แกก็รู้ว่าฉันสนับสนุนเรื่องแกกับหนูขวัญ แต่มันก็ไม่ได้หมายความว่าแกจะไปทำให้หนูขวัญเขาท้องก่อนแต่งแบบนี้นะ" ผมถึงกับอึ

"เรื่องนี้ ผมขอคัดค้านครับ!!!"เสียงของไอ้ไทม์ดังขึ้นข้างหลังผม ชั่วเวลานั้นมันทำเอาทุกสิ่งอย่างรอบตัวหยุดเคลื่อนไหว แม้แต่ผมยังเกือบจะลืมหายใจ ก่อนที่มันจะพาร่างที่เมื่อไม่นานมานี้ยังนอนอยู่บนเตียงคนไข้อยู่เลย แต่ตอนนี้มันกลับเดินเข้ามาโดยที่ไอ้บอมบ์ไม่ต้องประคองตัวด้วยซ้ำ และทันทีที่มันสองคนมายืนอยู่ข้างๆ โซฟาที่ผมนั่ง ผมก็ได้แต่นั่งเหงื่อแตกซิกทำตัวไม่ถูก เพราะผมไม่รู้ว่าพวกมันจะมาทำบ้าอะไรอีก แล้วมันมาที่นี่ตั้งแต่เมื่อไหร่ ก็ในเมื่อตอนที่พวกมันเข้ามาจ่าวิทย์ก็น่าจะเข้ามารายงานให้รู้ก่อน ถ้าอย่างงั้นก็แสดงว่าพวกมันเข้ามาอยู่ที่นี่นานแล้วงั้นเหรอ?ผมหันไปมองหน้าของแม่ที่ดูไม่ได้ตกใจกับการมาของมันทั้งสองคนเลย ทำให้ผมรู้โดยสัญชาตญาณว่าแม่รู้อยู่ก่อนแล้วสินะ ซึ่งแม่ก็ตอบกลับด้วยการพยักหน้ารับโดยที่ผมไม่ต้องถาม"ฉันเตือนพวกนายแล้วไม่ใช่เหรอ? ว่าเรื่องนี้เป็นเรื่องของคนในครอบครัว พวกนายที่เป็นคนนอกไม่ต้องมายุ่งเกี่ยว" ลุงพูดอย่างหัวเสีย ก่อนที่จะมองหน้าพวกมันสลับกับผมไปมา"แล้วคุณลุงของหมวดรู้ได้ยังไงว่าพวกเราไม่ใช่คนในครอบครัวครับ" ไอ้ไทม์มันเถียงกลับแทบจะทันทีที่ลุงพูดจบ"แม่อร!! นี่ม