All Chapters of ผัวเถื่อน: Chapter 91 - Chapter 98

หลังจากที่ผมพาแม่มาส่งที่โรงพยาบาลแล้วก็ถูกส่งต่อไปที่ห้องฉุกเฉินทันที ส่วนผมก็ได้แต่เฝ้าอยู่หน้าห้องฉุกเฉินด้วยความเป็นห่วง โดยที่มีพวกมันสองคนคอยอยู่เป็นเพื่อนด้วย"ใจเย็นๆ ก่อนนะ ยังไงตอนนี้แม่มึงก็มาถึงมือหมอแล้ว คงไม่เป็นอะไรมากนักหรอก" ไอ้บอมบ์ลุกขึ้นเดินมาจับบ่าผม ก่อนที่ผมจะหันไปมองหน้าแล้วมันก็พยักหน้ารับรู้อย่างมีความหวัง และขอให้สิ่งที่มันพูดเป็นเรื่องจริง"ผมมันชั่ว! ผมมันเลว เพราะผมที่ทำให้แม่ต้องเป็นแบบนี้ ฮึก! เพราะผม เพราะผมคนเดียว ฮึก!" ผมพยายามพูดโทษตัวเองสารพัด แต่มันก็ยังไม่เท่ากับสิ่งที่ผมได้ทำลงไป แม่ต้องมาเสียใจเพราะผมแท้ๆ"ตอนนี้มึงอย่ามัวแต่มาโทษตัวเองเลย เพราะเรื่องนี้มันไม่มีใครอยากให้มันเกิดขึ้นหรอก" ไอ้ไทม์พยายามพูดปลอบ ก่อนที่ผมจะปล่อยให้ตัวเองจมไปกับความรู้สึกผิดอีกครั้ง"กูว่ามีว่ะ ไอ้คนที่อยากให้มันเกิดเรื่องแบบนี้ โน่นไง แม่งมาโน่นล่ะ" ไอ้บอมบ์พูดทันทีที่เห็นว่าลุงผมเดินมา"อ้าว! นี่ทำไมพวกแกถึงยังไม่กลับกันอีกนะ มาส่งแล้วก็ควรจะรีบๆ กลับกันไปได้แล้ว ส่วนที่นี่ก็ปล่อยให้เป็นหน้าที่ของคนในครอบครัวจะดีกว่า" ลุงผมพูดอย่างไม่เกรงใจ"แต่ผมจะอยู่!" ไอ้ไทม์ห

หลังจากวันนั้นผมก็ไม่ได้เห็นหน้าของพวกมันอีกเลย และทุกวันนี้ผมก็กลับไปทำงานตามปกติแล้ว และยังมีอีกหลายคดีที่ต้องรับผิดชอบอยู่ เพราะไม่อยากให้สมองมันว่างมากจนต้องมาคิดเยอะเรื่องของพวกมัน แต่พอยิ่งใกล้วันที่พวกมันจะต้องไปเรียนต่อแล้วผมยิ่งอยู่ไม่เป็นสุข"ขออนุญาตครับหมวด เมื่อสักพักสายของเรารายงานว่ากลุ่มของนายบุญเลี้ยงนัดหมายส่งยา เวลา และสถานที่ส่งยามาแล้วนะครับ" จ่าวิทย์เดินเข้ามาแจ้งข่าวพร้อมกับแฟ้มสำนวนในมือ"แล้วนี่จ่าตรวจสอบแล้วใช่ไหมว่าเชื่อถือได้" "งานนี้สายของเรามั่นใจร้อยเปอร์เซ็นต์ครับ" จ่าวิทย์พูดด้วยความมั่นใจ ซึ่งถ้าเป็นอย่างที่สายของจ่าวิทย์พูดมาผมก็จะสามารถที่จะปิดคดีนี้ได้สักที"แล้วรายละเอียดล่ะ" เมื่อทุกอย่างถูกยืนยันแล้วผมก็จำเป็นต้องมีการวางแผนอย่างรอบคอบ เพราะไม่ต้องการให้มีอะไรผิดพลาด "สายรายงานว่าวันพรุ่งนี้จะมีการนัดส่งยากันที่สนามบิน B เวลาบ่ายโมงครึ่งครับ""จ่าแน่ใจนะว่าข้อมูลไม่ผิดพลาด" ผมถามย้ำให้แน่ชัด เพราะว่าเวลากับสถานที่มันอะไรจะบังเอิญได้ขนาดนั้น เพราะมันเป็นวันเดียวกันที่ไอ้ไทม์กับไอ้บอมบ์จะไปเรียนต่อนั่นเองผมยกนาฬิกาข้อมือขึ้นมาดูเวลา ตอนนี้เกือบจะ

@ ห้องผู้บังคับการ"ดังกันไปใหญ่แล้วงานนี้ ดูซิว่าเรื่องที่แกไปประกาศปาวๆ ว่ารักกับ​ผู้ชาย แถมยังไปจูบปากผู้ชายแบบนั้น มันกลบข่าวของไอ้เสี่ยบุญเลี้ยงซะมิดเลยนะไอ้ลูกหมู" เสียงเหวี่ยงของลุงผมบ่งบอกถึงความไม่พอใจอย่างมาก เพราะปฏิบัติการครั้งนี้ถึงจะสำเร็จลุล่วงไปด้วยดี แต่เรื่องที่ถูกพูดถึงจนกลายเป็น talk of the town อยู่บนหน้าหนังสือพิมพ์และในโลกโซเชียลกลับกลายเป็นฉากสวีทหวานของผมที่ดึงตัวของไอ้ไทม์มาจูบซะงั้น"ก็ไม่เห็นเป็นไรเลยนี่ครับ ยังไงภารกิจมันก็สำเร็จไปแล้ว และอีกอย่างวันนี้ก็เป็นวันสุดท้ายที่ผมจะเป็นตำรวจด้วย" ผมตอบยิ้มๆ"แกคิดดีแล้วเหรอวะไอ้ลูกหมู เรื่องนี้ถ้าแกจะยกเลิกใบลาออกฉันก็จะช่วยพูดให้เอง" ลุงกลับมาใช้น้ำเสียงปกติกับผมซึ่งแฝงด้วยความเป็นห่วง ซึ่งอันนี้ผมรับรู้มันได้ดี"ไม่เป็นไรครับ ผมตัดสินใจแล้ว และอีกอย่างพวกมันก็ไม่อยากจะให้ผมมาเสี่ยงแล้วอีกแล้วด้วย" จริงอยู่ที่ผมจะรักการเป็นตำรวจมาก แต่ผมก็ทำหน้าที่ได้ดีที่สุดแล้ว เพราะผมทำให้พ่อกับลุงภูมิใจได้ ถึงลุงจะบ่นแต่พอมีใครถามถึงคดีนี้ลุงจะตอบแบบไม่อายว่าหลานลุงทำ แต่ตอนนี้ผมก็ต้องทำให้คนที่ผมรักภูมิใจบ้าง"เหอะ!! นั่นแห

Toomtam Part"เฮ้ย!! ลุกขึ้นมาสิวะ ทำเป็นสำออยอีกละ" ผมออกแรงกระชากไอ้คนตัวเล็กที่นอนคลุมโปงอยู่ให้ลุกขึ้น ก่อนที่ผิวขาวเนียนซึ่งเต็มไปด้วยรอยจ้ำสีแดงจะโผล่พ้นออกมาจากผ้าห่มที่คลุมตัวอยู่"อื้อออ.. อะไรอีกล่ะ คิวเพิ่งจะได้นอนเองนะ" ผมขมวดคิ้วเล็กน้อยให้กับท่าทางสำออยของมัน ก่อนที่มันจะรีบมุดหนีหายไปใต้ผ้าห่มตามเดิม"ไอ้เชี่ยตาม มึงมาปลุกมันทำไมแต่เช้าวะ?" ไอ้ริวที่รู้สึกตัวขึ้นมาก็เอื้อมมือไปคว้าเอวคอดของไอ้คนที่เพิ่งจะมุดผ้าห่มเมื่อกี้มากอดไว้ แล้วแนบหน้าตัวเองลงไปบนแผ่นหลังเปลือยเปล่าพร้อมกับพรมจูบจนร่างเล็กถึงกับดิ้นขลุกขลักเพราะจั๊กจี้"ไม่ได้! กูมีเรียนเช้า เดี๋ยวต้องไปเรียนแล้ว" ผมส่งเสียงเข้มอย่างไม่พอใจ"อ้าว.. ถ้ามึงมีเรียนก็ไปเรียนดิวะ พวกกูไม่ได้มีเรียนตอนเช้าสักหน่อย จะรีบมาปลุกทำไม?" ไอ้ดิวที่ขยับตัวโผล่ออกมาจากผ้าห่มพูดขึ้น พร้อมกับทำปากแจ็บๆ โดยมีคราบขุ่นแห้งกรังติดอยู่ที่มุมปาก สงสัยว่าเมื่อคืนคงจะมัวเล่นกับน้องชายของไอ้คิวจนเพลินเลยสินะ"กูไม่ได้ปลุกมึงโว้ย! กูปลุกแค่ไอ้คิวคนเดียว ส่วนพวกมึงอยากจะนอนเน่าตายอยู่บนเตียงก็เรื่องของมึง""อ้าว.. แล้วมึงจะปลุกไอ้คิวไปทำไมวะ