Semua Bab ผัวเถื่อน: Bab 51 - Bab 60

Writer Part;ผ่านไปกว่าสามชั่วโมง และแล้วการรอคอยก็สิ้นสุดตืดดดด... ตืดดดด...เสียงมือถือของขวัญข้าวที่ถูกตั้งระบบสั่นไว้ดังขึ้น ก่อนที่หญิงสาวจะยกยิ้มอย่างพอใจที่เห็นว่าปลายสายที่โทรมาเป็นของลูกไก่เพื่อนสนิทของเธอเอง'หึ!! สงสัยจะโทรมาบอกข่าวดีสินะ มันไม่มีอะไรยากเลยซักนิด'ติ๊ด!!ขวัญข้าวปั้นหน้าบีบน้ำตาเรียบร้อยแล้วจึงกดรับสายไป ถึงไม่จำเป็นที่จะต้องแสดงสีหน้าแต่เพื่อความสมจริงของแบบนี้เธอก็ต้องลงทุนกันหน่อย"ฮึกก! เป็นยังไงบ้างลูกไก่ ฮึกก! หมูเขาตกลงไหม?" เสียงสะอื้นแบบสั่งได้ของขวัญข้าวที่เคยทำให้ใครหลายคนเชื่อเธอมาแล้ว ถูกใช้งานได้อย่างเป็นธรรมชาติมากจนปลายสายเกือบจะใจอ่อน"ฉัน เออ คือฉันจะโทรมาบอกเธอว่าเรื่องงานแต่งงานของเธอกับพี่ลูกหมูน่ะ พี่เขาปฏิเสธและมันก็จะไม่มีการแต่งงานอะไรทั้งนั้น ฉันเสียใจด้วยนะแก" น้ำเสียงที่รู้สึกผิดต่อเพื่อนรักที่คบกันมานานของลูกไก่ ทำให้เธอลำบากใจที่จะต้องเป็นคนมาพูดเรื่องนี้กับขวัญข้าวเอง เพราะถ้าไม่มีคลิปวิดีโอนั้นเป็นวัตถุพยานล่ะก็ ต่อให้ใครจะมาพูดยังไงเธอก็ไม่มีทางเชื่ออยู่แล้ว"อะ... อะไรนะ ก็ไหนพ่อเธอรับปากกับฉันแล้วว่าจะทำให้ได้ไม่ใช่เหรอ เ

ผลจากเฟซบุ๊กเรื่องของผมที่ถูกแชร์ออกไป ทำให้ตอนนี้ผมถูกเรียกตัวเข้าพบลุงด่วน ซึ่งในระหว่างที่เดินเข้ามาในตัวตึกกองบังคับการจนกระทั่งถึงห้องของลุง ผมก็ได้แต่เจอสายตาแปลกๆ ของคนอื่นๆ ที่มองผมแล้วก็หันไปทำท่าคุยกันอย่างออกรส และพอผมหันไปมองพวกเขาก็จะแกล้งแยกย้ายกันไปทำงานเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น ก่อนจะกลับมารวมตัวใหม่หลังจากที่ผมเดินผ่านไปแล้วทำไมผมจะไม่รู้ว่าอะไรคือประเด็นที่พวกเขากำลังคุยกันอยู่ เพราะมันก็คงไม่พ้นเรื่องที่โพสต์เฟซนั่นแหละ ซึ่งก็ไม่เห็นจะต้องสงสัยอะไรเลยเพราะตำรวจที่ชื่อขึ้นต้นด้วยวอ ตามด้วยนามสกุลพอ แถมยังเป็นหลานผู้การในหน่วยนี้ มันจะหมายถึงใครไปได้เท่านั้น เพราะทุกอย่างมันชี้มาที่ผมคนเดียวเท่านั้น บอกใบ้ชัดขนาดนี้... ไม่ต่างกับบอกไปเลยว่าเป็นผม!! ผมเลยทำแกล้งไม่สนใจพวกเขา ก่อนที่จะรีบเดินขึ้นไปที่ห้องทำงานของลุงผมให้เร็วที่สุด"สวัสดีครับพี่นา"ผมทักพี่นาที่เป็นเลขาหน้าห้องของลุง ซึ่งตอนนี้กำลังยกหูโทรศัพท์คุยกับใครก็ไม่รู้อย่างออกรส แต่ที่รู้แน่ๆ คือเรื่องของผมคงเป็นหัวข้อที่กำลังคุยอยู่สินะ เพราะทันทีที่เห็นผมพี่นาก็รีบวางหูโทรศัพท์แล้วทำหน้าตื่นๆ อย่างมีพิรุธ"วะ.

Time Part;เพียงไม่นานไอ้ตูมตามก็ขับรถตู้เลี้ยวเข้ามาจอดในพื้นที่ของโกดังร้างซึ่งอยู่ไม่ไกลจากผับของผมเท่าไหร่นัก แต่เพราะมันเงียบและไม่มียามคอยดูแล แถมยังมีข่าวลือเรื่องผีชวนขนหัวลุกอีก มันเลยกลายเป็นสถานที่ที่ผมใช้จัดการไอ้พวกนักเที่ยวที่เข้ามามีเรื่องในผับของผมอยู่บ่อยๆ แต่ก็ยังไม่ถึงกับเคยฆ่าใครที่นี่หรอก เพราะถึงพวกผมอาจจะดูเลวในสายตาคนอื่นก็จริง แต่ก็ไม่ได้ชั่วถึงขนาดว่าเอะอะอะไรก็ฆ่าทิ้ง แต่ถ้าเปลี่ยนเป็นกระทืบให้นอนหยอดข้าวต้มล่ะก็แบบนั้นนะมีเยอะ"ปล่อยกูนะ!! ไอ้พวกเลว จับกูมาทำไมวะ!!!" เสียงเอะอะโวยวายที่ดังลั่นออกมาจากห้องที่เป็นเหมือนออฟฟิศด้านในตัวโกดัง ทำให้ผมต้องหันไปมองหน้าไอ้ตูมตามทันที"ทำไมมึงไม่ปิดปากมันวะ ปล่อยให้มันแหกปากอยู่ได้ แม่งน่ารำคาญฉิบหาย เดี๋ยวพ่อมึงได้แห่กันมาหมดโรงพักพอดี!!"ผมด่าไอ้ตูมตามอย่างไม่ได้ใส่ใจอะไรมากนัก แค่คิดว่าพวกมันน่าจะจัดการอะไรให้ดีกว่านี้ ถึงจะแน่ใจได้ว่าแถวนี้ไม่มีใครกล้าเข้ามาแต่ก็ไม่ได้หมายความว่าจะไม่มี ผมไม่ชอบทำอะไรที่มันประมาทแบบนี้เลย“ขอโทษครับเฮีย”"รีบเข้าไปเถอะ กูอยากรู้ว่ามันทำงานให้ใคร จะใช่คนที่มึงกับกูคิดไว้หรือเปล่า"

Bomb Part;จ๊วบ... จุ๊บ... จ๊วบ~ลิลลี่เป็นฝ่ายยื่นปากมาประกบจูบ ก่อนที่ผมจะตอบโต้กลับไปด้วยความรุนแรงโดยไม่กลัวว่ายัยนี่จะรู้สึกเจ็บรึเปล่า แต่ก็คงจะไม่หรอกเพราะลิลลี่ยังจับมือผมไปวางไว้บนหน้าอกนิ่มๆ พร้อมกับแอ่นตัวเพื่อบดมันเข้ากับมือของผมอย่างไม่มีเขินอาย จริงๆ ผมก็ไม่ได้รู้สึกอะไรกับสิ่งที่ผู้หญิงคนนี้กำลังทำอยู่นอกจากความรำคาญเท่านั้น"อื้อออ... อะ... อ่าาา ปากพี่บอมบ์หวานจังเลยค่ะ ลิลลี่ชักอยากจะรู้แล้วสิ ว่าอย่างอื่นของพี่บอมบ์จะหวานด้วยหรือเปล่า?"ลิลลี่พูดเสียงหวานทันทีที่ผมผละปากออกมา แม้จะรู้ว่ายัยนี่ยังอยากจะจูบต่อแต่ผมกลับรู้สึกเลี่ยนฉิบ ลิลลี่ส่งสายตายั่วพร้อมกับใช้มือลูบไล้วนไปตามหน้าขาเพื่อจะสื่อความหมายว่า ‘อย่างอื่น’ ที่เธอพูดถึงนั้นหมายถึงอะไร"อยากเหรอ?" ผมถามไปห้วนๆ“ค่ะ ลิลลี่อยากแล้ว”ลิลลี่ส่งสายตายั่วแถมกัดมุมปากเล็กน้อย ก่อนจะโน้มหน้าลงไปซบที่กลางเป้ากางเกงผมสูดดมกลิ่นอายความเป็นชายอย่างไม่เขินอาย ลิลลี่ช้อนสายตาขึ้นมามองและยกยิ้มเล็กๆ จากนั้นสองมือของเธอก็เริ่มจัดการปลดกระดุมกางเกงยีนส์ตัวเก่งของผมทีละเม็ดช้าๆ ซึ่งผมก็ปล่อยให้ทำอย่างเต็มที่ ก่อนที่จะแหวกมันอ

@ ร้านอาหารแห่งหนึ่งทั้งๆ ที่จ่าวิทย์ก็เตือนผมไว้แล้วว่าไม่ให้ยุ่งเกี่ยวกับเรื่องของขวัญข้าวอีก แต่ผมเองก็ไม่ฟังเพราะถึงยังไงผมกับขวัญข้าวก็เคยคบกันมาตั้งสามปีจนเกือบจะได้แต่งงานกันอยู่แล้ว ถ้าไม่ใช่เพราะไอ้บ้าพวกนั้น และที่สำคัญหลังจากที่สืบมาแล้วเรื่องเฟซบุ๊กที่โพสต์เกี่ยวกับขวัญข้าวก็เป็นฝีมือของมันสองคนนั่นแหละ ผมไม่รู้ว่าขวัญข้าวจะรู้เรื่องนี้หรือเปล่า แต่ถ้ารู้เธอเองก็คงจะไม่ยอมจบง่ายๆ แน่ เฮ้อ! ไม่รู้ว่าพวกมันจะสร้างความเดือดร้อนให้ผมไปถึงไหนกันผมเลยจำเป็นต้องโทรไปนัดกับขวัญข้าวเพื่อจะได้เคลียร์และจบปัญหาเรื่องนี้ ซึ่งตอนแรกเธอก็ไม่ยอมรับสายของผม แต่ผมก็พยายามโทรไปหาเรื่อยๆ จนกระทั่งขวัญข้าวยอมรับสายในที่สุด ก่อนที่ขวัญข้าวจะเป็นคนนัดให้ผมมาเจอกันที่ร้านอาหารแห่งนี้เพราะเธอกำลังบอกว่าค่อนข้างเงียบและจะได้ไม่มีใครรบกวนผมเองมาถึงที่ร้านก่อนเวลานัดเล็กน้อย จากนั้นก็มองหาโต๊ะในมุมเงียบๆ เพื่อจะได้นั่งรอ ซึ่งไม่นานเท่าไหร่ขวัญข้าวก็เดินเข้ามาภายในร้านพร้อมกับสวมแว่นตาดำไว้ตลอดเวลา ขวัญข้าวมองหาผมได้ไม่ยากเพราะที่ร้านนี้ไม่ค่อยจะมีคนเข้ามาใช้บริการในช่วงบ่ายๆ แบบนี้สักเท่าไหร่ ทำใ