เข้าสู่ระบบสุดท้ายแล้วจริงๆ สำหรับเรื่องนี้ ขอบคุณทุกการติดตามนะครับ.................................."เร็วหน่อยสิวะ ไอ้ลูกหมูนี่มันตีสี่แล้วนะ คิดจะนอนกินบ้านกินเมืองไปถึงไหน" เสียงของลุงนั่นเอง ว่าแต่ลุงมาทำไมตั้งแต่เช้าแบบนี้ละเนี่ยหาววววว~ผมลุกขึ้นมาขยี้ตาพร้อมกับบิดขี้เกียจอีกสองที ก่อนจะพยายามลืมตาขึ้นมาแล้วก็เห็นว่าตอนนี้ลุงของผมที่อยู่ในชุดข้าราชการสีขาว กำลังยืนมองผมตาเขียวปั๊ดอยู่ที่ข้างเตียง"เฮ้ย! ลุงเข้ามาทำไมห้องผมละเนี่ย?" ด้วยความตกใจผมรีบก้มลงไปมองดูสภาพตัวเองว่าใส่เสื้อผ้าเรียบร้อยอยู่หรือเปล่า ซึ่งมันก็เรียบร้อยดี จากนั้นก็มองหาไอ้สองคนนั้นว่ามันไปนอนอยู่ตรงส่วนไหนของห้องแต่ก็ไม่เห็น"แกจะลูบๆ คลำๆ ตัว แล้วก็มองหาโน่นหานี่อีกนานไหม! เป็นเจ้าสาวบ้าอะไรนอนตื่นสายแบบนี้" ลุงพูดบ่น ก่อนที่ผมจะมาสะดุดที่คำสุดท้ายของลุงที่พูดถึงเจ้าสาว ใครเป็นเจ้าสาวใคร?"ลุงพูดอะไรครับ ผมไม่เห็นเข้าใจเลย" "นี่แกสมองเสื่อม หรือว่าเป็นอะไรกันแน่ ก็วันนี้มันวันแต่งงานของแกกับไอ้สองตัวนั่นไม่ใช่เหรอวะ?" "ตะ... แต่งงาน!!!" ผมโวยวายเสียงดังลั่น ใครบอกว่าผมจะแต่งงาน ทำไมผมไม่เห็นรู้เรื่องเลยล่ะ"เออซิ
Toomtam Part"เฮ้ย!! ลุกขึ้นมาสิวะ ทำเป็นสำออยอีกละ" ผมออกแรงกระชากไอ้คนตัวเล็กที่นอนคลุมโปงอยู่ให้ลุกขึ้น ก่อนที่ผิวขาวเนียนซึ่งเต็มไปด้วยรอยจ้ำสีแดงจะโผล่พ้นออกมาจากผ้าห่มที่คลุมตัวอยู่"อื้อออ.. อะไรอีกล่ะ คิวเพิ่งจะได้นอนเองนะ" ผมขมวดคิ้วเล็กน้อยให้กับท่าทางสำออยของมัน ก่อนที่มันจะรีบมุดหนีหายไปใต้ผ้าห่มตามเดิม"ไอ้เชี่ยตาม มึงมาปลุกมันทำไมแต่เช้าวะ?" ไอ้ริวที่รู้สึกตัวขึ้นมาก็เอื้อมมือไปคว้าเอวคอดของไอ้คนที่เพิ่งจะมุดผ้าห่มเมื่อกี้มากอดไว้ แล้วแนบหน้าตัวเองลงไปบนแผ่นหลังเปลือยเปล่าพร้อมกับพรมจูบจนร่างเล็กถึงกับดิ้นขลุกขลักเพราะจั๊กจี้"ไม่ได้! กูมีเรียนเช้า เดี๋ยวต้องไปเรียนแล้ว" ผมส่งเสียงเข้มอย่างไม่พอใจ"อ้าว.. ถ้ามึงมีเรียนก็ไปเรียนดิวะ พวกกูไม่ได้มีเรียนตอนเช้าสักหน่อย จะรีบมาปลุกทำไม?" ไอ้ดิวที่ขยับตัวโผล่ออกมาจากผ้าห่มพูดขึ้น พร้อมกับทำปากแจ็บๆ โดยมีคราบขุ่นแห้งกรังติดอยู่ที่มุมปาก สงสัยว่าเมื่อคืนคงจะมัวเล่นกับน้องชายของไอ้คิวจนเพลินเลยสินะ"กูไม่ได้ปลุกมึงโว้ย! กูปลุกแค่ไอ้คิวคนเดียว ส่วนพวกมึงอยากจะนอนเน่าตายอยู่บนเตียงก็เรื่องของมึง""อ้าว.. แล้วมึงจะปลุกไอ้คิวไปทำไมวะ
"ไอ้ไทม์! ตื่นสิ!""อื้อออ~ ว่าไงครับเมีย อย่าบอกนะว่าอยากจะให้จัดเพิ่มอีกน่ะ ผัวไม่ไหวแล้วนะครับ" ไอ้ไทม์ร้องประท้วง ก่อนจะมุดตัวลงไปใต้ผ้าห่มผืนหนา"ไอ้บอมบ์! บอมบ์ ตื่นสิ!" ผมหันมาปลุกไอ้บอมบ์บ้าง"อื้ออ ขอนอนต่ออีกหน่อยนะครับเมีย" ไอ้บอมบ์พลิกตัวหันหลังให้ผมซะงั้นได้สิ ในเมื่อปลุกดีๆ ไม่ชอบ แบบนี้มันก็ต้องใช้ไม้แข็งซะแล้ว"อื้อออ~ ยะ อย่าแกล้งกันดิ!" ไอ้ไทม์ตัวสั่นสะท้าน ก่อนที่ขนของมันจะลุกตั้งชันทันทีที่มือของผมล้วงเข้าไปใต้ผ้าห่มแล้วลากเลื้อยไปตามแผ่นอกแกร่งที่เปลือยเปล่าของมัน แถมผมยังแกล้งใช้ปลายนิ้วไล่วนไปตามเม็ดหน้าอกสีเข้มของมันอย่างสนุกผมดึงผ้าห่มลงมาเพราะชอบเวลาที่เห็นมือขาวๆ ของตัวเองวาดไปบนผิวสีเข้มของไอ้ไทม์แบบนี้ แต่ทำขนาดนี้แล้วมันก็ยังไม่ยอมตื่นอีก คราวนี้ผมเลยเปลี่ยนเป็นใช้ลิ้นตวัดลงไปบนหัวนมของมันซะเลยจ๊วบ.. จุ๊บ!"อื้อออ~ หยุดเถอะครับ ถ้าไม่หยุดผัวจะไม่เกรงใจแล้วนะ" ขนาดพูดมันก็ยังหลับตาอยู่เลย แล้วแบบนี้จะให้ผมหยุดได้ยังไงล่ะผมเลื่อนมือลงไปต่ำเรื่อยๆ จากหน้าท้องที่เต็มไปด้วยซิกแพกของมันและต่ำลงไปอีก จนสัมผัสถึงไรขนอ่อน ก่อนจะถึงท่อนเอ็นแข็งใต้บ็อกเซอร์ที่ต
@ ห้องผู้บังคับการ"ดังกันไปใหญ่แล้วงานนี้ ดูซิว่าเรื่องที่แกไปประกาศปาวๆ ว่ารักกับผู้ชาย แถมยังไปจูบปากผู้ชายแบบนั้น มันกลบข่าวของไอ้เสี่ยบุญเลี้ยงซะมิดเลยนะไอ้ลูกหมู" เสียงเหวี่ยงของลุงผมบ่งบอกถึงความไม่พอใจอย่างมาก เพราะปฏิบัติการครั้งนี้ถึงจะสำเร็จลุล่วงไปด้วยดี แต่เรื่องที่ถูกพูดถึงจนกลายเป็น talk of the town อยู่บนหน้าหนังสือพิมพ์และในโลกโซเชียลกลับกลายเป็นฉากสวีทหวานของผมที่ดึงตัวของไอ้ไทม์มาจูบซะงั้น"ก็ไม่เห็นเป็นไรเลยนี่ครับ ยังไงภารกิจมันก็สำเร็จไปแล้ว และอีกอย่างวันนี้ก็เป็นวันสุดท้ายที่ผมจะเป็นตำรวจด้วย" ผมตอบยิ้มๆ"แกคิดดีแล้วเหรอวะไอ้ลูกหมู เรื่องนี้ถ้าแกจะยกเลิกใบลาออกฉันก็จะช่วยพูดให้เอง" ลุงกลับมาใช้น้ำเสียงปกติกับผมซึ่งแฝงด้วยความเป็นห่วง ซึ่งอันนี้ผมรับรู้มันได้ดี"ไม่เป็นไรครับ ผมตัดสินใจแล้ว และอีกอย่างพวกมันก็ไม่อยากจะให้ผมมาเสี่ยงแล้วอีกแล้วด้วย" จริงอยู่ที่ผมจะรักการเป็นตำรวจมาก แต่ผมก็ทำหน้าที่ได้ดีที่สุดแล้ว เพราะผมทำให้พ่อกับลุงภูมิใจได้ ถึงลุงจะบ่นแต่พอมีใครถามถึงคดีนี้ลุงจะตอบแบบไม่อายว่าหลานลุงทำ แต่ตอนนี้ผมก็ต้องทำให้คนที่ผมรักภูมิใจบ้าง"เหอะ!! นั่นแห
หมับ!! แล้วมือหนักๆ ของใครบางคนก็วางลงมาที่ไหล่พร้อมกับดึงตัวของผมให้หันกลับมา"อุตส่าห์มาแล้วจะหนีไปไหนวะ?" ไอ้บอมบ์พูดขึ้น ก่อนที่ผมจะทำหน้าไม่ถูกหลังจากที่ถูกมือมันจับบ่าผมไว้แน่น "หมวดหมูนายจะทำอะไรน่ะ อย่าเปิดเผยตัวซิรีบกลับเข้าประจำจุดเร็วเข้า" เสียงที่ดังเตือนในหูดังขึ้นมาอยู่ตลอด ไม่ใช่ว่าผมไม่อยากทำตามนะ แต่ไอ้คนตรงหน้ามันคงจะไม่ยอมปล่อยผมไปไหนง่ายๆ หรอก"เฮ้ย!! ปล่อยกูก่อนดิวะ กูไม่ได้มาหามึงซักหน่อย" ผมพยายามปัดมือมันออกไป แล้วหันหลังเดินหนีแต่ก็ยังถูกมันคว้ามือผมเอาไว้อีกจนได้ โอ๊ย! อะไรมันจะซวยแบบนี้!!"ใครจะเชื่อวะว่ามึงมาทำงานอะ แม่ง ปากแข็งอีกแล้วนะมึงน่ะ ก็แค่เมียมาส่งผัวจะต้องมาอายทำไมวะ?" ไอ้บอมบ์พูดติดตลก แต่ตอนนี้ผมไม่ขำด้วยเลยสักนิด!"หมวดหมู! นายมัวทำอะไรอยู่ รีบสลัดให้หลุดด่วน ตอนนี้หมูตัวที่สองกำลังใกล้เข้ามาแล้ว" เสียงคำสั่งดังจบ ผมก็หันไปเจอว่าเสี่ยบุญเลี้ยงกำลังเดินเข้ามาในจุดนัดหมายตามที่สายข่าวรายงาน แสดงว่าความเป็นไปได้ที่จะมีการนัดส่งยาเสพติดมีมากกว่าร้อยละเก้าสิบ แต่ปัญหาของผมตอนนี้คือจะสลัดให้หลุดจากไอ้บอมบ์ยังไงต่างหาก"ปล่อยกูสิวะจับอยู่ได้ กูรีบ" ผ
หลังจากวันนั้นผมก็ไม่ได้เห็นหน้าของพวกมันอีกเลย และทุกวันนี้ผมก็กลับไปทำงานตามปกติแล้ว และยังมีอีกหลายคดีที่ต้องรับผิดชอบอยู่ เพราะไม่อยากให้สมองมันว่างมากจนต้องมาคิดเยอะเรื่องของพวกมัน แต่พอยิ่งใกล้วันที่พวกมันจะต้องไปเรียนต่อแล้วผมยิ่งอยู่ไม่เป็นสุข"ขออนุญาตครับหมวด เมื่อสักพักสายของเรารายงานว่ากลุ่มของนายบุญเลี้ยงนัดหมายส่งยา เวลา และสถานที่ส่งยามาแล้วนะครับ" จ่าวิทย์เดินเข้ามาแจ้งข่าวพร้อมกับแฟ้มสำนวนในมือ"แล้วนี่จ่าตรวจสอบแล้วใช่ไหมว่าเชื่อถือได้" "งานนี้สายของเรามั่นใจร้อยเปอร์เซ็นต์ครับ" จ่าวิทย์พูดด้วยความมั่นใจ ซึ่งถ้าเป็นอย่างที่สายของจ่าวิทย์พูดมาผมก็จะสามารถที่จะปิดคดีนี้ได้สักที"แล้วรายละเอียดล่ะ" เมื่อทุกอย่างถูกยืนยันแล้วผมก็จำเป็นต้องมีการวางแผนอย่างรอบคอบ เพราะไม่ต้องการให้มีอะไรผิดพลาด "สายรายงานว่าวันพรุ่งนี้จะมีการนัดส่งยากันที่สนามบิน B เวลาบ่ายโมงครึ่งครับ""จ่าแน่ใจนะว่าข้อมูลไม่ผิดพลาด" ผมถามย้ำให้แน่ชัด เพราะว่าเวลากับสถานที่มันอะไรจะบังเอิญได้ขนาดนั้น เพราะมันเป็นวันเดียวกันที่ไอ้ไทม์กับไอ้บอมบ์จะไปเรียนต่อนั่นเองผมยกนาฬิกาข้อมือขึ้นมาดูเวลา ตอนนี้เกือบจะ
"ปล่อยกูนะ!!" ผมพยายามสะบัดมือที่ถูกจับไว้ แต่ก็ไม่รู้ว่าเรี่ยวแรงที่อยู่มันหายไปไหนหมด เพราะทั้งหมดที่มีตอนนี้ก็มีแค่ความร้อนรุ่มอย่างบอกไม่ถูก แถมพวกมันทั้งคู่ก็หุ่นล่ำและหนากว่าผมซะอีกผมพยายามกัดฟันเอาไว้จนปากเริ่มสั่นระริก แม้แต่ฝ่ามือก็ยังมีเหงื่อซึมอยู่เต็มไปหมด สมองที่เบลอจนคิดอะไรไม่ออก แถ
ผมย้อนกลับมายังผับที่เกิดเรื่องอีกครั้ง แต่ครั้งนี้ไม่ได้มาเพื่อมาสืบอะไรทั้งสิ้นเพราะผมมาที่นี่เพื่อ"เอ้า!! ชนแก้ว"'กริ๊ง!!' เสียงแก้วใสที่ภายในบรรจุน้ำสีอำพันกระทบกันกลางอากาศ"โผมม่ายเข้าจายหมวดเลย ผ้าบมีต้างเยอะแยะ ทามมายต้องมากินที่นี่ด้วย อึก! เราถูกท่านผู้การสั่งห้ามยุ่งเกี่ยวกับคดีนี้แล้ว
ในซอยเปลี่ยวแห่งหนึ่งข้างผับชื่อดัง"นี่จ่า.. แน่ใจนะว่าสายข่าวของเรารายงานถูกต้องอ่ะ""แน่ใจซิครับผู้หมวด ก็ไอ้ชาติมันบอกผมว่าจะมีการส่งยาบ้าที่นี่วันนี้นี่ครับ""อืม.. แต่ผมว่ามันนานผิดปกติแล้วนะ หรือว่าพวกมันจะรู้ตัวแล้ว""เป็นไปไม่ได้หรอกครับ เพราะทุกอย่างก็เป็นไปตามแผนที่วางไว้นี่ครับ"ในขณะท
"โอ๊ย! แม่งรัดนิ้วกู อ่าาา~" ไอ้บอมบ์ยังขยับนิ้วเข้าออกอย่างรัวๆ จนท่อนเอ็นของผมมันแข็งตึงโดยที่ไม่ต้องมีใครไปแตะ เพราะทุกครั้งที่มันสวนเข้าออกปลายนิ้วของมันเหมือนกับจะไปโดนจุดอะไรบางอย่างที่ทำให้ผมรู้สึกเสียวขึ้นมา"ปากนุ่มๆ ของแม่งอย่างกับสวรรค์ของเอ็นกูจริงๆ เลยวะไอ้บอมบ์ อืมมม~" ไอ้ไทม์พูดเสียง


![ผมไม่ได้ยั่ว เสี่ยต่างหากที่ห้ามใจไม่ได้[Mpreg]](https://www.goodnovel.com/pcdist/src/assets/images/book/43949cad-default_cover.png)




