All Chapters of ผัวเถื่อน: Chapter 1 - Chapter 10

ในซอยเปลี่ยวแห่งหนึ่งข้างผับชื่อดัง"นี่จ่า.. แน่ใจนะว่าสายข่าวของเรารายงานถูกต้องอ่ะ""แน่ใจซิครับผู้หมวด ก็ไอ้ชาติมันบอกผมว่าจะมีการส่งยาบ้าที่นี่วันนี้​นี่ครับ""อืม.. แต่ผมว่ามันนานผิดปกติแล้วนะ หรือว่าพวกมันจะรู้ตัวแล้ว""เป็นไปไม่ได้หรอกครับ เพราะทุกอย่างก็เป็นไปตามแผนที่วางไว้นี่ครับ"ในขณะที่ผมกำลังรออย่างใจจดใจจ่อ จากนั้นสายตาก็สะดุดเข้ากับคนสองคนที่คนหนึ่งอยู่ในชุดเสื้อเชิ้ตสีขาวบางกับอีกคนอยู่ในชุดเสื้อหนังสีดำท่าทางมีพิรุธเพราะมาทำลับๆ ล่อๆ อยู่บริเวณที่สายข่าวรายงานว่าจะมีการส่งมอบยาบ้ากันที่บริเวณนี้แสงไฟแช็คสว่างขึ้นทำให้รู้ว่าสองคนนั้นกำลังสูบบุหรี่อยู่ ซึ่งสังเกตได้จากจุดไฟสีแดงที่สว่างวาบเป็นระยะ ก่อนจะเห็นกลุ่มควันลอยกระทบแสงไฟจนเป็นม่านควันบางๆ ผ่านไปสักพักบุหรี่มวนใหม่ก็ถูกจุดขึ้น ซึ่งยิ่งทำให้ผมเริ่มสงสัยในตัวสองคนนั่นมากยิ่งขึ้น เพราะตามปกติถ้าคนเราจะมายืนหลบมุมสูบบุหรี่เมื่อสูบไปหมดแล้วก็น่าจะกลับเข้าไปข้างในนี่หน่า แต่นี่กลับจุดมวนใหม่ขึ้นมาสูบต่อ เหมือนกับว่ากำลังรอใครอยู่"จ่าวิทย์สั่งทุกคนให้เตรียมพร้อม เพราะตอนนี้เหมือนจะเริ่มมีการเคลื่อนไหวแล้ว"ผมสั่งผู

"ปล่อยกูนะ!!" ผมพยายามสะบัดมือที่ถูกจับไว้ แต่ก็ไม่รู้ว่าเรี่ยวแรงที่อยู่มันหายไปไหนหมด เพราะทั้งหมดที่มีตอนนี้ก็มีแค่ความร้อนรุ่มอย่างบอกไม่ถูก แถมพวกมันทั้งคู่ก็หุ่นล่ำและหนากว่าผมซะอีกผมพยายามกัดฟันเอาไว้จนปากเริ่มสั่นระริก แม้แต่ฝ่ามือก็ยังมีเหงื่อซึมอยู่เต็มไปหมด สมองที่เบลอจนคิดอะไรไม่ออก แถมพวกมันยังจะยื่นหน้าเข้ามาใกล้ๆ อีก จนผมเห็นหน้าของมันได้อย่างชัดเจน และเพียงพอที่จะใช้เป็นหลักฐานในการจับกุมในข้อหาทำร้ายร่างกายได้"มองกูทำไมเหรอครับ ผู้หมวด หรือมึงกำลังคิดว่าจะหาข้อหาอะไรดีมาจับพวกกูงั้นเหรอ?" คนร่างหนาผิวขาวพูดขึ้นก่อนจะเอามือเสยผมขึ้นมาอย่างท้าทาย"ปล่อยกูตอนนี้.. ละ.. แล้วกูจะไม่จับพวกมึง" ผมพยายามพูดต่อรอง โดยหวังว่าพวกมันน่าจะกลัวกฎหมายบ้านเมืองบ้าง แต่ก็ดูเหมือนว่ามันจะริบหรี่เหลือเกิน"อุ๊ยๆ!! กูแม่งกลัวฉิบหายเลยว่ะ ไอ้ไทม์ ไอ้หมวดนี่มันขู่จะจับพวกเราอีกแล้วว่ะ แบบนี้กูควรจะทำยังไงดีวะ หือออ?" ไอ้คนผิวขาวมันยื่นหน้ามาพูดใกล้ๆ หน้าผม ก่อนจะหันไปคุยกับไอ้คนผิวเข้มด้วยสีหน้ากวนๆ พอๆ กัน"ฮ่าๆๆ ไอ้หมวดโง่เอ๊ย!! ถ้ามึงจับพวกกูได้จริง ป่านนี้พวกกูก็คงนอนอยู่ในห้องขังไปแ

"โอ๊ย! แม่งรัดนิ้วกู อ่าาา~" ไอ้บอมบ์ยังขยับนิ้วเข้าออกอย่างรัวๆ จนท่อนเอ็นของผมมันแข็งตึงโดยที่ไม่ต้องมีใครไปแตะ เพราะทุกครั้งที่มันสวนเข้าออกปลายนิ้วของมันเหมือนกับจะไปโดนจุดอะไรบางอย่างที่ทำให้ผมรู้สึกเสียวขึ้นมา"ปากนุ่มๆ ของแม่งอย่างกับสวรรค์ของเอ็นกูจริงๆ เลยวะไอ้บอมบ์ อืมมม~" ไอ้ไทม์พูดเสียงแหบพร่า แต่ก็ยังคงกระหน่ำแทงท่อนลำเข้ามาในปากของผมอย่างไม่ยอมหยุดยั้ง"อื้อออ.. อุกกก" ผมรู้สึกเมื่อยกรามไปหมด แต่ถึงอย่างนั้นผมก็ยังคงห่อปากรัดท่อนเอ็นของมันเอาไว้อยู่ดีป๊อก!!เสียงไอ้บอมบ์กระชากนิ้วออกจากช่องทางหลังผมดังวิ้งอยู่ในหัว"อะ.. เชี่ยเอ๊ย!!" ผมเผลอร้องและสะดุ้งสุดตัว จนต้องคายท่อนเอ็นที่คับปากออกมาแล้วหันไปมองหน้าไอ้บอมบ์มันอย่างกับจะกินเลือดกินเนื้อ"เชี่ยบอมบ์.. มึงทำเชี่ยไรวะ แม่งกูกำลังได้ฟิลเลย" ไอ้ไทม์บ่น"เออ.. โทษเว้ยมึง ส่วนมึงไอ้หมวดถ้าแรงมึงยังมีเหลือก็เก็บไว้ครางให้กูดีกว่า เพราะคราวนี้คือของจริง.. หึหึ" ไอ้บอมบ์พูดกับไอ้ไทม์ ก่อนจะโน้มตัวลงมาแนบกับแผ่นหลังของผมเพื่อกระซิบที่ข้างหูพร้อมกับขบเม้มติ่งหูจนผมถึงกับตัวสั่นจากนั้นไอ้บอมบ์มันก็ใช้มือทั้งสองข้างแหวกสองแก้ม

'สวบบบ!!'"อะ!! โอ้ยย!!! เอาออกไป.. อื้อออ.. สัดดดด!!" ผมพยายามดิ้นอีกครั้ง แต่ดูเหมือนว่ายิ่งดิ้นช่องทางของผมก็เสียดสีกับท่อนเอ็นของมันที่ค่อยๆ คืบคลานเข้ามาข้างในโพรงนุ่มเรื่อยๆ"พูดจาไม่เพราะเลยนะเมีย.. อูยยย.. แต่ของมึงแม่งแน่นขนาดนี้ คืนนี้กูยอมหมดแรงเลยว่ะ ไอ้ไทม์"หมดกัน.. ความเป็นชายของผมที่อุตส่าห์รักษามาตั้งยี่สิบสามปี..'พรวดดดด!!!' ไอ้บอมบ์ออกแรงดันเข้ามาจนท่อนลำของมันสวนเข้ามาจนหมดด้าม"อื้อออ!! สัดดดด!!" ผมร้องขึ้นมาอย่างเจ็บปวดจนขาทั้งสองข้างของผมสั่นดิก เมื่อมันดันท่อนเอ็นส่วนที่เหลือเข้ามาจนหมดลำ ผมรู้สึกได้ถึงเยื่อบางๆ ที่ฉีกขาดพร้อมกับความแสบร้าวที่วิ่งพล่านไปทั่วร่าง ปล่อยให้น้ำตามันไหลออกมาโดยไม่ต้องร้องกับความเจ็บปวดที่สุดในชีวิต​ผมพยายามหอบหายใจอย่างช้าๆ เพราะกลัวว่ามันจะสะเทือนไปถึงช่องทางที่กำลังถูกอัดแน่นอยู่ตอนนี้ แต่กับไอ้บอมบ์มันกลับยิ้มอย่างสะใจ"ยังไงละ.. อูยยย ซี๊ดดด~ ปากเก่งอีกซิ ครางออกมาให้ดังๆ เลยนะ คืนนี้กูอยากได้ยิน อืมมม~" ไอ้บอมบ์มันพูดพร้อมกับจับขาของผมแยกออกไปอีก"อะ.. แค่นี้ถึงกับร้องไห้เลยเหรอวะ!! สำออยฉิบหาย" ไอ้ไทม์พูดขึ้นโดยมีสายตาที่ดูส

ผมรู้สึกถึงแสงแดดที่กระทบกับเปลือกตา ก่อนจะกะพริบมันให้ถี่ขึ้นเพื่อปรับสภาพก่อนจะลืมตาขึ้นมา.. สิ่งแรกที่ผมมองหา คือไอ้สองคนนั้นที่ตอนนี้มันไม่อยู่แล้ว แขนของผมเคลื่อนไหวได้อย่างอิสระเพราะกุญแจมือถูกถอดออกไป แต่มันยังปรากฎร่องรอยช้ำสีแดงช้ำอยู่รอบๆ ข้อมือที่เกิดจากการเสียดสีตอนที่ผมดิ้นทุรนทุราย ผมเริ่มกลับมาสำรวจตัวเองก่อนจะต้องตกใจเมื่อเห็นสภาพของเตียงที่ยับยู่ยี่และเต็มไปด้วยคราบน้ำรักที่ปนเลือดที่หยดไปทั่วผ้าปูที่นอน และยังมีอีกบางส่วนที่ยังไหลออกมาจากช่องทางด้านหลังที่แสบร้าวของผมตลอดเวลา "โอะ..ซี๊ดดด" ผมครางเมื่อความเจ็บมันมีมากขึ้นตอนที่ผมขยับขา ทั้งๆ ที่พยายามขยับมันช้าๆ แล้วนะ นอกจากนั้นผมยังรู้สึกถึงอาการปวดท้องอย่างรุนแรง จนผมได้แต่กัดฟันข่มเอาไว้ แล้วสายตาของผมก็สะดุดกับกระดาษโน๊ตที่แปะติดอยู่ตรงหัวเตียง ผมจึงค่อยๆ เอี้ยวตัวไปคว้ากระดาษแผ่นนั้นมาอ่าน ลายมือที่เขียนหวัดไปมาทำให้อ่านได้ค่อนข้างยาก 'To ผู้หมวดเมียรัก ขอบคุณนะที่ทำให้ผัวสองคนมีความสุขมาก หวังว่าเมียคงจะไม่โกรธผัวจนกระทั่งมาจับผัวเข้าคุกหรอกนะ อันนี้ผัวไม่ได้ขู่นะครับ เพราะถ้าเมียยังอยาก