Semua Bab ผัวเถื่อน: Bab 81 - Bab 90

หลังจากที่ผมกลายเป็นเหมือนคนที่มีงานแต่กลับไม่มีอะไรให้ทำ เพราะตอนนี้ผมถูกสั่งห้ามยุ่งเกี่ยวกับทุกอย่าง แม้แต่ขนาดโทรไปถามความคืบหน้ากับจ่าวิทย์ยังถูกแกบ่ายเบี่ยงเลี่ยงที่จะพูดถึงคดียาเสพติดที่ทำอยู่ ผมเลยใช้เวลานี้ไปดูหนังที่ห้างแห่งหนึ่งใกล้ๆ กับที่ทำงานเพื่อแก้เซ็ง แถมชีวิตยังเหมือนจะขาดอะไรไปสักอย่าง เพราะตั้งแต่วันนั้นเกือบจะสองอาทิตย์อยู่แล้วที่พวกมันหายตัวไป จริงๆ ก็ไม่ได้เป็นห่วงอะไรพวกมันหรอก ออกจะสมน้ำหน้าซะด้วยซ้ำ และอีกอย่างชีวิตผมก็ราบรื่นดีนี่นา!! จริงมั้ย? (จริงมั้ง)"ดูหนังรอบไหนดีคะ"เสียงพนักงานสาวสวยที่พูดกับผมแต่กลับส่งสายตาและรอยยิ้มให้ใครก็ไม่รู้ เพราะสายตาของเธอเล่นมองข้ามผมไปนี่นา นี่ขนาดมาซื้อตั๋วหนังผมยังเป็นคนที่ไม่มีตัวตนอีกเหรอเนี่ย ให้มันได้อย่างนี้สิฝะไอ้หมูนุ่มเอ๊ย!!"เออ เอารอบ..." ผมพูดยังไม่ทันจบ เสียงเข้มของคนที่อยู่ข้างหลังผมก็พูดสวนขึ้นมาทันที"เอารอบ 11 โมงครึ่งสามที่"ผมถึงกับฉุนในความเสียมารยาทของเขาที่ไม่รู้จักรอคิวเอาซะเลย จนผมต้องหันกลับไปมอง ก่อนจะนิ่งอึ้งเพราะคนที่อยู่ข้างหลังของผมมันคือไอ้บอมบ์กับไอ้ไทม์ที่กำลังสวมเสื้อฮู้ดนั่นเองตึกๆๆ ต

วันนี้เป็นวันที่สามแล้วที่ผมต้องมาอยู่ที่คอนโดฯ ของไอ้ไทม์แบบนี้โดยที่ไม่ได้ออกไปไหน เพราะข้อแรกพวกมันไม่ยอม และข้อสองพวกมันก็ไม่ยอม ส่วนข้อสาม สี่ ห้า ไม่ต้องพูดถึงเพราะคำตอบของมันก็คือไม่ยอม แถมยังต้องมาทนอุดอู้อยู่ในห้องนอนของไอ้ไทม์มาตลอด จนตอนนี้ผมรู้สึกอึดอัดจะตายอยู่แล้วแอ๊ดดดด!!เสียงประตูห้องนอนเปิดขึ้นมาพร้อมกับร่างของไอ้ไทม์ที่ถือถาดอาหารเข้ามา ก่อนที่มันจะวางของทั้งหมดลงไปบนโต๊ะข้างๆ หัวเตียง"เอ้า! กินข้าวซะ พอดีของในตู้เย็นมันหมดน่ะเหลือแค่ไข่อย่างเดียว แล้วอีกอย่างไอ้บอมบ์มันก็เพิ่งจะออกไปซื้ออาหารสด ยังไงตอนนี้ก็กินๆ ข้าวไข่เจียวนี่ไปก่อนละกัน"พอมันพูดจบ ผมก็หันกลับไปมองดูข้าวในจานที่มีไข่เจียวไหม้ๆ โปะอยู่บนนั้น พร้อมกับได้กลิ่นไหม้จางๆ ที่ลอยมาตามควันร้อนๆ นั้นด้วย"ไข่ไหม้!" ผมพูดประท้วง พร้อมกับมองหน้ามันสลับกับไข่เจียวในจานไปมา เพราะไม่กล้ากินของแบบนั้นหรอก"เออ!! กูขอโทษ ก็กูทำอาหารไม่เป็นนี่หว่า อีกอย่างแค่กินรองท้องก็น่าจะได้แหละ อย่าเรื่องมาก" ไอ้ไทม์พูดอย่างรำคาญ ก่อนจะชักสีหน้าไม่พอใจใส่ผม"ทำไม่เป็น ทำไมไม่สั่งให้เขามาส่งล่ะ หรือไม่เดี๋ยวกูไปหาซื้อของกินเ

"เป็นยังไงบ้างล่ะ?"เสียงคุ้นๆ ที่ฟังดูห่วงใยของเงาดำหนึ่งในสองคนถามขึ้นมา ก่อนที่ร่างนั้นจะรีบเข้ามาจับตัวผมราวกับสำรวจความเสียหายว่ามีตรงส่วนไหนบ้างที่บาดเจ็บ"มะ... ไม่เป็นอะไรหรอก" ผมตอบไปเสียงสั่น เพราะไม่คิดว่าจะเจอกับพวกมันที่นี่ตอนนี้ ความกังวลใจเพิ่มขึ้นมาอีกแล้ว"กูก็บอกแล้วว่าอย่าออกมาก็ไม่เชื่อ ดื้อชิบ!! เดี๋ยวกลับไปก่อนเถอะกูจะลงโทษให้หนักเลย โทษฐานฝ่าฝืนคำสั่งผัว"ไอ้ไทม์พูดเหมือนจะโกรธแต่พอท้ายประโยคก็ดูขี้เล่นเป็นเด็ก ไม่เห็นเหมือนมันที่ผ่านมาเลยซักนิด"ไอ้ไทม์! ถ้าเมียไม่เป็นอะไรแล้ว มึงก็รีบมาช่วยกูจับไอ้เชี่ยนี้มัดก่อนดีกว่า ส่วนเรื่องลงโทษค่อยว่ากันทีหลังก็ได้ เร็ว!!!"อีกเสียงที่คุ้นหูซึ่งก็คือไอ้บอมบ์นั่นเองที่พูดขึ้น จนไอ้ไทม์ที่กำลังทำมือปลาหมึกสำรวจตัวผมอยู่นั้นถึงกับถอนหายใจแรงๆ ก่อนจะช่วยพยุงตัวผมให้ลุกขึ้นยืนเรียบร้อย จากนั้นมันก็รีบเข้าไปช่วยกันใช้เชือกมัดตัวของคนร้ายที่ถูกมันใช้ไม้หน้าสามตีจนสลบอยู่เพราะกลัวว่ามันจะฟื้นขึ้นมาซะก่อน"แล้วนี่พวกมึงมาได้ยังไง? ก็ในเมื่อ..." ผมไม่กล้าพูดต่อว่าเป็นคนวางยาสลบพวกมันแล้วหนีออกมา"ในเมื่อพวกกูโดนมึงวางยาสลบอย่างงั

ผมลืมตาขึ้นมาพร้อมกับความรู้สึกที่ปวดร้าวช่วงล่าง ก่อนจะเห็นว่าตอนนี้ตัวเองกำลังอยู่ในอ้อมกอดหลวมๆ ของไอ้ไทม์ แถมหน้าของมันก็ยังอยู่ติดกับหน้าของผมชนิดที่เรียกว่าหายใจรดต้นคอเลยทีเดียว และยังมีมือหนึ่งของไอ้บอมบ์ที่โอบมาเกี่ยวเอวของผมไว้ด้วย แต่ถึงจะเป็นอย่างนั้น ผมกลับไม่รู้สึกว่ามันอึดอัดอะไรแถมยังรู้สึกอุ่นใจมากกว่าด้วยซ้ำที่ตื่นมาแล้วเห็นว่ามีมันสองคนอยู่ข้างๆ แบบนี้ผมเผลออมยิ้มออกมาอย่างไม่รู้ตัว ทันทีที่แกล้งเอานิ้วไปเขี่ยปอยผมที่หล่นมาปกหน้าไอ้บอมบ์ให้เสยขึ้นไป และมองจ้องใบหน้าคมที่ยังหลับตาสนิทอยู่ตรงหน้า ก่อนที่จะต้องตกใจเมื่อได้ยินเสียงของไอ้บอมบ์พูดขึ้นมา"เมียเล่นจ้องกูนานขนาดนี้ อย่าบอกนะว่าจะแอบลักหลับกูนะ หือ!!" ไอ้บอมบ์พูดจบก็ลืมตาขึ้นมามองผมที่ตอนนี้ทั่วทั้งหน้ากำลังรู้สึกร้อนวูบวาบจนไม่กล้าที่จะสบตามันจนต้องเบือนหน้าไปทางอื่นแทนฟอดดดด!!ไอ้ไทม์ที่รู้สึกตัวมาแล้วเหมือนกัน ฉวยโอกาสตอนที่ผมเผลอแอบหอมแก้มผม พร้อมกับโอบแขนดึงตัวผมให้เข้าไปเบียดกับมันแน่นขึ้น ก่อนที่มันจะเอาปากมาพูดใกล้ๆ กับหูของผม "หวัดดีตอนเช้านะเมีย""เฮ้ย!! พวกมึงตื่นแล้วก็ลุกไปสิวะ จะมากอดกูทำไม แม่

"ตื่นได้แล้ว!" "มึง ตื่น!" "เมียครับ ตื่นได้แล้ว ถ้าไม่ตื่นผัวจะปล้ำแล้วนะ"ผมเด้งตัวลุกขึ้นมาโดยอัตโนมัติหลังจากได้ยินประโยคขู่ ก่อนจะลืมตามาเห็นหน้าไอ้บอมบ์ที่โน้มลงมาจนเกือบจะติดหน้าผมอยู่แล้ว ด้วยความตกใจผมเลยออกแรงผลักตัวมันออกไปเต็มแรงจนไอ้บอมบ์กลิ้งตกเตียงไปเลยตุบบบ!"โอ๊ย! อะไรของมึงเนี่ย ก็แค่มาปลุกเฉยๆ ทำไมต้องทำร้ายกูด้วยวะ แม่งเดี๋ยวกูก็ปล้ำจริงๆ ซะหรอก" ไอ้บอมบ์ลุกขึ้นมาทำตาขวางใส่"ก็ใครใช้ให้มึงบอกว่าจะปล้ำกูล่ะ กูก็ตกใจดิ" ผมพยายามแก้ตัว"ก็กูปลุกดีๆ แล้วมึงไม่ยอมตื่นเองนี่หว่า อีกอย่างท่านอนมึงก็โคตรอ่อยเลย" ไอ้บอมบ์หรี่ตามองพร้อมเลียปากตัวเองจนดูหื่นกามขึ้นมาทันที"ไอ้โรคจิต!!! ออกไปไกลๆ นะเว้ย!!""ที่จริงกูอาจจะโรคจิตกว่านี้ถ้ามึงยังไม่ยอมลุกขึ้นไปอาบน้ำแต่งตัวสักที" พูดจบ มันก็ทำท่าจะเดินเข้ามาหาผมอีกครั้ง"ไอ้เชี่ยบอมบ์!! มัวแต่ทำอะไรอยู่วะ? กูบอกให้มาปลุกมันเฉยๆ ไม่ได้ให้มึงมาปล้ำมันนะเว้ย! มัวแต่เล่นอยู่ได้ แหกตาดูซะบ้างว่านี่มันสี่โมงกว่าแล้ว ป่านนี้ว่าที่แม่ยายกูนั่งรอลูกเขยไปกินข้าวจนหิวแล้วมั้ง"ไอ้ไทม์ที่เดินทำหน้านิ่วเข้ามาในห้องด่าไอ้บอมบ์จนมันต้องแลบลิ้