All Chapters of ผัวเถื่อน: Chapter 71 - Chapter 80

"เอางี้นะเมีย เผื่อมึงอยากรู้เรื่องผู้หญิงสองคนนั้นอ่ะ... คือคะ... ความจริง..." ไอ้ไทม์ได้แต่ตะโกนไล่หลังขึ้นมาเพราะมันไม่ได้ตามผมขึ้นมา"พวกมึงไม่ต้องพูดแล้วกูไม่อยากฟัง!!"ผมตะโกนสวนกลับไป ใช่... ผมไม่อยากฟัง แต่ว่าขาของผมน่ะสิเล่นไม่ยอมก้าวไปไหนต่อ สุดท้ายก็เลยต้องยืนนิ่งอยู่ตรงหัวบันได แอบฟังพวกมันคุยกันด้วยก้อนเนื้อในอกที่เต้นรัวจนแทบจะทะลุออกมาข้างนอก"เฮ้อไอ้บอมบ์ มึงดูดิ กูบอกแล้วว่าใช้แผนแบบนี้มันไม่เวิร์ก เห็นมั้ยเมียเข้าใจผิดจริงๆ ด้วย สัด!" เสียงไอ้ไทม์บ่นไอ้บอมบ์ขึ้นมาดังๆ เหมือนกับว่าจะพยายามให้ผมได้ยินด้วย"เชี่ย!! ใครจะรู้ว่าเมียจะไปผับนั้นละวะ กูก็กะจะวานสองสาวนั่นกระจายข่าวในมอแค่นั้นเอง แต่ที่ไหนได้แม่งค่าเดินงานแม่งแพงฉิบหาย แถมกูจะต้องยอมลงทุนเปลืองเนื้อเปลืองตัวกับยัยลิลลี่อีก""แต่เมียจ๋า พวกผัวไม่ได้มีอะไรกับผู้หญิงพวกนั้นเลยนะ" ไอ้ไทม์พยายามพูดส่งเสียงให้ผมได้ยินชัดๆถึงผมจะรู้สึกว่าพวกมันไม่ได้โกหก แต่ถ้าจะให้เชื่ออย่างที่มันบอกก็คงจะง่ายไป เพราะยังไงซะมีสาวๆ สวยๆ แบบนั้นมาคลอเคลีย เป็นใครจะอดใจได้ไหววะ? คนกะล่อนอย่างพวกมันเชื่อได้สนิทใจที่ไหนกัน ยิ่งคิดภาพสา

"เดี๋ยวเราก็จะได้สนุกกันแล้วนะ หมวดหมู" สกายโน้มตัวเข้ามากระซิบที่ข้างหู ทำเอาผมตัวสั่นด้วยความกลัวที่วิ่งพล่านอยู่ในหัวผมหันไปมองหน้าสกายด้วยแววตาไหวหวั่น ก่อนที่จะได้รอยยิ้มเยาะเย้ยกลับมา นี่! เขารู้ได้ยังไงว่าผมเป็นตำรวจทั้งที่ปฏิบัติการนี้เป็นความลับ ซึ่งแม้แต่ตัวจ่าวิทย์เองยังไม่รู้เรื่องเลย"นายรู้ได้ยังไง? อื้อออ~ อย่ามายุ่งกับกู อือออ~" ผมตะโกนด่าในขณะที่ใช้มือข้างหนึ่งแกะมือของสกายที่เกี่ยวเอวผมอยู่ออกไป ส่วนอีกข้างหนึ่งก็ดันอกของเขาไม่ให้เข้ามาใกล้ แต่เพราะความรุนแรงของฤทธิ์ยาที่มีมาก ทำให้สิ่งที่ผมทำอยู่แทบจะไม่มีประโยชน์อะไรเลยนอกจากสร้างความรำคาญให้มันก็เท่านั้นเอง"เรื่องนี้มันโทษใครไม่ได้หรอกนะ นอกจากนายแส่เข้ามาหาเรื่องเอง แต่สิ่งที่ทำให้ฉันยังไม่ฆ่านายทิ้งตอนนี้ก็เพราะว่า... นายมันน่าเอามากเลยรู้ตัวมั้ย?" พูดจบ มันก็โน้มหน้าเข้ามาติดกับหน้าของผม ก่อนจะกระแทกจูบลงไปอย่างแรงจนปากแตก แต่ผมกลับไม่รู้สึกเจ็บเท่ากับความเสียวซ่านที่พุ่งสูงขึ้นจ๊วบ... จุ๊บ... จ๊วบ...เสียงบดปากดังอย่างหยาบโลนอยู่ในโสตประสาทหูแทนเสียงของเพลงที่ดังอยู่รอบตัวตอนนี้ ในขณะที่ผมเองได้แต่ดิ้นอย่าง

Time Part;ทันทีที่เข้าไปในห้องได้ ผมแทบอยากจะเอาปืนที่ถืออยู่ยิงไอ้ชั่วนั่นทิ้งซะ แต่ยิ่งเห็นสภาพของเมียตัวเองที่ทั่วตัวเต็มไปด้วยรอยดูดและรอยกัด ผมเลยคิดว่าถ้าให้มันตายแบบนั้นคงจะสบายเกินไป"อ่า... อื้อออ~ ช่วยกูด้วย" หน้าเมียผมดูทรมานเสียงก็สั่นๆ มือสองข้างก็กำลังบี้หัวนมตัวเองที่บวมเป่งและเปียกชุ่มไปด้วยน้ำลายที่เคลือบอยู่"ไอ้สัดดดด!! มึงตายยย!!"ไอ้บอมบ์ที่วิ่งตามเข้าก็ตะโกนลั่นทันทีที่เห็นภาพตรงหน้า ก่อนที่มันจะวิ่งเข้าไปกระชากตัวของไอ้ชั่วนั่นลุกขึ้นมาจากเตียง พร้อมกับตะบันหมัดรัวใส่หน้าไอ้ชั่วนั่นไม่ยั้งมือและไม่กลัวว่ามันจะตายคามือด้วย ในขณะที่ไอ้ชั่วนั่นก็ยังใช้มือปัดป้องหมัดรัวๆ ของไอ้บอมบ์อย่างชำนาญ จนแทบจะไม่มีหมัดไหนเข้าหน้าของมันอย่างจังๆ ก่อนที่จะเป็นไอ้บอมบ์เองที่เสียหลักถูกมันถีบกระเด็นออกมา"นี่พวกมึงอีกแล้วเหรอวะ?"มันพูดอย่างหัวเสีย ก่อนที่จะลุกขึ้นยืนจนเต็มความสูง จนเผยให้เห็นแผงหน้าอกแกร่งที่เต็มไปด้วยรอยแผลเป็นมากมาย แถมมันยังไม่รู้สึกถึงความกลัวเลยซักนิดที่ถูกผมเล็งปลายกระบอกปืนไปที่มันแบบนี้"ไอ้บอมบ์... มึงเป็นไงบ้างวะ?" ผมเรียกไอ้บอมบ์ที่กำลังลุกขึ้นยืนขึ้

ความรู้สึกของผมที่เลือนลางเต็มที เพราะความรุ่มร้อนที่มีอยู่ในตัวตอนนี้ทำเอาผมตัวแทบจะระเบิดออกมาเป็นเสี่ยงๆ ไม่รู้ว่าผมคิดไปเองหรือเปล่าที่รู้สึกว่าพวกมันสองคนกำลังอยู่ที่นี่ตอนนี้ ก่อนที่ในหัวจะค้านว่าเป็นไปไม่ได้ที่พวกมันจะมาอยู่ที่นี่ เพราะเรื่องนี้เป็นความลับที่ไม่มีใครรู้และผมก็พลาดเลยต้องรับผลนั้น"ฮึกกก... ไทม์... บอมบ์... อืมม์... ช่วยด้วย... อื้อออ" ผมเผลอเรียกพวกมันได้ไงนะบ้า ฟังดูแล้วแม่งก็โคตรบ้าชะมัด แต่ทั้งที่พยายามจะต้านทานแล้ว แต่ยิ่งฝืนมันก็ยิ่งร้อน มันร้อนจนต้องหาทางระบายออกมา และหลายครั้งที่ผมอยากให้มันสองคนมาอยู่ตรงนี้เพราะว่าตอนนี้ผมต้องการพวกมันเอามากๆ"อือออ~ ไทม์กูร้อน ฮึก! ช่วยกูนะบอมบ์ อือออ~"ผมร้องหาพวกมันสองคนอย่างไม่ขาดปาก แถมสมองที่เบลออยู่ก็ดันจินตนาการไปว่าเห็นมันสองคนอยู่ตรงหน้าตอนนี้ ปกติผมคงไม่มีทางที่จะมาใช้มือบี้ไปที่หน้าอกและแท่งหมูน้อยของตัวเองต่อหน้าพวกมันแบบนี้หรอก ผมได้ยินเสียงที่ตอบมาไม่ชัดเท่าไหร่ เลยไม่รู้ว่าผมจินตนาการให้ไอ้สองคนนั้นมันพูดว่าอะไร แต่ผมแทบจะดิ้นตายเมื่อมือหนาของคนในจินตนาการกำลังตะโบมบีบเค้นยอดอกของผมหนักขึ้นจนผมต้องแอ่นหน

"ฮะ... เฮียยยยย!! ผมขอโทษ ฮืออออ!!""ไอ้ตาม!! นี่มันอะไรกันวะ?" ไอ้ไทม์ถึงกับพูดตะกุกตะกักขึ้นมาทันที"ผมขอโทษเฮีย ฮือๆ ผมขอโทษ!"เสียงไอ้ตามที่พูดออกมาทั้งๆ ที่ร้องไห้อยู่แบบนั้นมันทำให้ฟังแทบจะไม่รู้เรื่อง แต่จับประเด็นได้แค่ว่ามันกำลังขอโทษไอ้ไทม์กับบอมบ์อยู่กริ๊ก!! กริ๊ก!!ผมได้ยินเสียงที่คล้ายกับปืนสั้นถูกขึ้นลำดังขึ้นหลายกระบอก ในขณะที่สมองก็คิดไปต่างๆ นานาว่าข้างนอกนั่นอาจจะเป็นพวกของไอ้สกายที่ตามมาก็ได้ และพอคิดได้แบบนั้นผมก็ได้แต่กัดฟันลุกขึ้นมานั่งพิงกับหัวเตียง แล้วก็มองไปรอบๆ ตัวเพื่อหาอาวุธในการป้องกันตัว ก่อนจะเลือกคว้าดินสอปลายแหลมแท่งหนึ่งที่วางอยู่บนโต๊ะตรงหัวเตียงขึ้นมาถือในมือแล้วซุกไว้ใต้ผ้าห่มเพื่อไม่ให้ใครเห็น"หึ! ไอ้เด็กเลวพวกนี้ มันน่ายิงทิ้งนัก เข้ามาวุ่นวายจนเกือบทำแผนที่ฉันอุตส่าห์วางไว้พังไม่เป็นท่า แถมยังกล้ามากที่พาหลานของฉันหนีมาอีก นี่! หมวดเดี๋ยวคุมตัวไอ้เด็กพวกนี้ไปที่กองปราบฯ เลยนะ ถ้าไม่ติดว่าเกรงใจพ่อแม่มันละก็ จะเก็บให้หายเงียบไปเลย!"เสียงดุเข้มที่สั่งการอย่างเด็ดขาดดังขึ้น ก่อนที่ทั้งไอ้ไทม์และไอ้บอมบ์จะถูกตำรวจนอกเครื่องแบบมาล็อกตัวออกไปจากปร