บทที่ห้า ลานเหมย

สายลมเหมันต์พัดหอบเอาความหนาวเหน็บมาเยือนเมืองหลวง ทว่าภายในอุทยานหลวงแห่งพระราชวังต้องห้ามกลับคึกคักและละลานตาไปด้วยสีสันของอิสตรี

งานเทศกาลชมดอกเหมยประจำปีถูกจัดขึ้นอย่างยิ่งใหญ่โดยไทเฮา ดอกเหมยสีแดงสดและสีขาวบริสุทธิ์เบ่งบานชูช่อท้าทายหิมะ ส่งกลิ่นหอมอ่อนๆ ลอยอวลไปทั่วบริเวณ เหล่าเชื้อพระวงศ์ ขุนนางชั้นผู้ใหญ่ ตลอดจนคุณหนูคุณชายจากตระกูลสูงศักดิ์ล้วนแต่งกายด้วยอาภรณ์หรูหราประดับขนจิ้งจอก เดินขวักไขว่พูดคุยกันด้วยรอยยิ้มแช่มชื่น

ทว่าเบื้องหลังรอยยิ้มและเสียงสรวลสันต์เหล่านั้น ใครเล่าจะไม่รู้ว่านี่คือสมรภูมิขนาดย่อมสำหรับการดูตัวและจับคู่ทางการเมือง!

จ้าวหลินเฟยในชุดกระโปรงยาวสีชมพูอ่อนปักลายดอกไห่ถัง คลุมทับด้วยเสื้อคลุมขนกระต่ายสีขาวบริสุทธิ์ ก้าวเดินอย่างแช่มช้อยงดงามสมฐานะบุตรีภรรยาเอกแห่งจวนเสนาบดีคลัง ใบหน้าที่ถูกแต่งแต้มเพียงบางเบากลับโดดเด่นสะกดสายตาบุรุษน้อยใหญ่ในงานจนต้องเหลียวมองคอแทบเคล็ด

"เฟยเอ๋อร์ มาประคองน้าหน่อยสิ"

เสียงหวานหยดย้อยดังกังวานขึ้น สตรีผู้สวมชุดหรูหราปักดิ้นทองลายหงส์ สวมกวานประดับมุกระย้ากวักมือเรียกนาง

'พระสนมจ้าวเฟย' ผู้เป็นน้องสาวแท้ๆ ของบิดาหลินเฟย และกำลังเป็นที่โปรดปรานของฮ่องเต้ในเวลานี้ แม้แต่ฮองเฮาเองจะตัดสินใจสิ่งใด ยังต้องลอบมองหน้านางก่อน

"เพคะ พระสนม" หลินเฟยย่อกายทำความเคารพอย่างอ่อนช้อย ก่อนจะเดินเข้าไปประคองท่อนแขนของน้าสาวอย่างระมัดระวัง

"เด็กโง่ เรียกว่าท่านน้าสิ" พระสนมจ้าวยิ้มละมุน พลางตบหลังมือหลานสาวเบาๆ "วันนี้เจ้าแต่งตัวได้งดงามนัก ไม่เสียแรงที่มารดาเจ้าทะนุถนอมมาอย่างดี ประเดี๋ยวหากไทเฮาเสด็จมา เจ้าก็จงแสดงความสามารถให้เต็มที่เถิด องค์ชายและซื่อจื่อจวนอ๋องมากมายต่างมารวมตัวกันที่นี่ น้าจะช่วยเจ้าเลือกบุรุษที่เพียบพร้อมที่สุดเอง"

"ขอบพระทัยเพคะท่านน้า" หลินเฟยแสร้งยิ้มขวยเขิน ก้มหน้าลงเล็กน้อยตามแบบฉบับกุลสตรีที่ถูกอบรมมาอย่างดี ทว่าในใจกลับกลอกตาไปมาเป็นเลขแปด

‘บุรุษที่เพียบพร้อมอะไรกันเล่า! เป้าหมายของฉันคือองค์ชายขี้โรคใกล้ตายต่างหาก!’

หลินเฟยลอบถอนหายใจ ขณะที่ประคองพระสนมจ้าวเดินทักทายเหล่าฮูหยินและคุณหนูตระกูลอื่น นางพยายามสอดส่องสายตามองหาบุรุษที่น่าจะเข้าข่าย 'เซียวอู๋จี้' ทว่ามองไปทางใดก็เจอแต่คุณชายหน้าขาวที่แต่งตัวหรูหราเดินกรีดกรายไปมา ไม่มีวี่แววของคนป่วยเลยสักนิด

เวลาผ่านไปเกือบชั่วยาม หลินเฟยเริ่มรู้สึกอึดอัดกับการปั้นหน้ายิ้มรับคำเยินยอจอมปลอม นางจึงกระซิบกับพระสนมจ้าวและมารดาว่าขอตัวไปเดินชมดอกเหมยทางฝั่งสระน้ำแข็ง

"เสี่ยวเถา เจ้ารอข้าอยู่ที่นี่แหละ ไม่ต้องตามไป ข้าแค่อยากอยู่เงียบๆ สักประเดี๋ยว" นางหันไปสั่งสาวใช้คนสนิท ก่อนจะรีบจ้ำอ้าวปลีกตัวออกมาจากกลุ่มคน

หลินเฟยเดินลัดเลาะไปตามทางเดินหินที่ปูลาดด้วยหิมะ ยิ่งเดินลึกเข้าไป ผู้คนก็ยิ่งบางตา กลิ่นหอมของดอกเหมยยิ่งเข้มข้นขึ้น นางพยายามเปิดระบบเพื่อค้นหาเป้าหมาย แต่ระบบบ้าบอตัวนี้กลับเงียบกริบราวกับตายไปแล้ว

"อยู่ไหนของเขานะ หรือว่าป่วยหนักจนลุกมางานไม่ไหว?" นางพึมพำกับตัวเอง คิ้วเรียวขมวดเข้าหากัน แต่ได้ยินว่าถูกสั่งให้มานินา

ด้วยความมัวแต่ก้มหน้าเดินคิดอะไรเพลินๆ ร่างบางจึงไม่ทันระวัง หลงเข้าไปในเขตอุทยานชั้นในที่เงียบสงัด จังหวะที่กำลังจะเลี้ยวผ่านพุ่มดอกเหมยสีแดงสด ร่างของนางก็ชนเข้ากับแผงอกกว้างของใครบางคนอย่างจัง!

"โอ๊ะ!"

หลินเฟยเซถอยหลัง ร่างแทบจะหงายเงิบลงไปคลุกหิมะ ทว่าท่อนแขนแกร่งกลับตวัดรัดเอวบางของนางไว้ได้อย่างทันท่วงที ดึงร่างของนางให้เข้าไปปะทะกับแผงอกอบอุ่นนั้นอีกครั้ง

"แม่นาง ระวังหน่อย"

เสียงทุ้มต่ำและเปี่ยมไปด้วยอำนาจดังกังวานอยู่เหนือหัว หลินเฟยเบิกตากว้าง รีบผละออกจากอ้อมกอดนั้นและเงยหน้าขึ้นมอง

ลมหายใจของหญิงสาวสะดุดไปชั่วขณะ

บุรุษตรงหน้ามีรูปโฉมหล่อเหลาสมบูรณ์แบบราวกับเทพเซียนจุติ คิ้วคมเข้มดุจกระบี่ นัยน์ตาสีรัตติกาลทอประกายลุ่มลึกและแฝงไปด้วยความหยิ่งทะนง จมูกโด่งเป็นสัน ริมฝีปากหยักได้รูปเผยอรอยยิ้มบางๆ ที่มุมปาก

เขาสวมอาภรณ์สีเหลืองทองปักลายมังกรสี่เล็บ สวมกวานหยกขาวล้ำค่าบนศีรษะ บ่งบอกถึงฐานะที่อยู่เหนือคนนับหมื่นและอยู่ใต้คนเพียงผู้เดียว!

'องค์รัชทายาท เซียวจิ่งเซวียน!'

สมองของหลินเฟยประมวลผลอย่างรวดเร็วจากความรู้ที่สืบมา รัชทายาทผู้นี้คือบุตรชายคนโตของฮองเฮา ผู้ซึ่งกุมอำนาจล้นฟ้าในราชสำนัก เป็นบุรุษที่สตรีทั่วทั้งเมืองหลวงต่างใฝ่ฝันอยากปีนขึ้นเตียง ทว่าสำหรับหลินเฟย... เขาคือ 'คู่แข่ง' ตัวฉกาจที่นางต้องแย่งชิงบัลลังก์มาให้องค์ชายเจ็ด!

"หม่อมฉันสมควรตาย ล่วงเกินพระองค์แล้ว!" หลินเฟยรีบถอยห่างและย่อกายทำความเคารพอย่างเต็มพิธีการ ก้มหน้าลงต่ำเพื่อซ่อนแววตาประเมินของตนเอง

เซียวจิ่งเซวียนหรี่ตามองสตรีตรงหน้าด้วยความสนใจ ตั้งแต่เกิดมาเขายังไม่เคยเห็นสตรีใดที่มีใบหน้างดงามหมดจดและมีกลิ่นอายเย้ายวนใจถึงเพียงนี้ แม้จะแต่งกายเรียบง่าย ทว่าความงามของนางกลับทำให้ดอกเหมยรอบด้านหมองลงไปถนัดตา

"เจ้าคือบุตรีของเสนาบดีจ้าว... จ้าวหลินเฟยใช่หรือไม่?" เขาเอ่ยถาม น้ำเสียงเจือความนุ่มนวลลงหลายส่วน

"เพคะ หม่อมฉันหลงทางเพลิดเพลินกับความงามของดอกเหมยจนล่วงล้ำเข้ามา ขอพระราชทานอภัยเพคะ หม่อมฉันจะทูลลาเดี๋ยวนี้" หลินเฟยตัดบทอย่างรวดเร็ว นางไม่อยากเข้าไปพัวพันกับตัวอันตรายผู้นี้ ยิ่งเป้าหมายของนางคือการปั้นองค์ชายเจ็ด การสนิทสนมกับรัชทายาทจะทำให้งานยากขึ้นไปอีก

"เดี๋ยวก่อน"