Todos los capítulos de My Billionaire Daddy Wants Mommy Back (SPG): Capítulo 171 - Capítulo 180

Natahimik ako."Matagal ko nang alam na hindi tayo magiging magkasintahan," dagdag niya. "Siguro may bahagi sa akin na umaasang baka magbago ang isip mo, pero hindi ko naman hinihinging gawin mo iyon.""Belle—""Hindi kita hinihinging magpanggap. Hindi ko rin gustong maging dahilan kung bakit mawawala ang kalayaan mo."Napatingin ako sa kaniya. At sa unang pagkakataon, tila may kung anong bagay sa mga salita niya na talagang tumagos sa akin.Dahil iyon ang kinatatakutan ko. Hindi ko gustong may isang taong magmamahal sa akin nang labis na makakalimutan niyang hindi ko kayang ibalik ang nararamdaman niya. Hindi ko gustong may isang taong umasa sa akin hanggang sa maging sentro ako ng kaniyang buhay. At hindi ko gustong dumating sa puntong kailangan kong mamuhay na may utang na loob dahil lamang may isang taong nagmahal sa akin.Pero nang sabihin niyang ayaw niyang maging dahilan para mawala ang kalayaan ko, may kung anong bahagi sa akin ang tila bahagyang lumuwag."Kung ganoon," mainga

Naalala ko ang unang mga araw ng bakasyon ko.Noon, hindi ko pa alam kung gaano kalaki ang magiging epekto sa akin ng pagkakasakit ni Drevin. Ang alam ko lamang, hindi maganda ang kalagayan niya, at hindi ko kayang basta na lang siyang pabayaan.Kahit ilang beses niyang sabihing kaya niyang alagaan ang sarili niya, nakita ko kung gaano siya nanghina. Nakita ko kung gaano kahirap para sa kaniya ang simpleng pagbangon sa kama. Narinig ko ang pag-ubo niya, nakita ko ang pagkapagod sa mukha niya, at nasaksihan ko kung paano niya piliting itago ang sakit na nararamdaman niya.Hindi ko kayang magkunwaring wala akong pakialam. Paano ko magagawa iyon? Paano ko tatalikuran ang isang taong mahal ko habang alam kong kailangan niya ng tulong?Hindi naman ako nagpunta roon dahil umaasa akong sa pamamagitan ng pag-aalaga ko ay bigla niya akong magugustuhan.O baka may bahagi sa akin na lihim na umaasa? Hindi ko na alam.Siguro, noong una, gusto ko lamang makasigurong magiging maayos siya. Gusto kon

Nasa harap ko siya noon, seryoso ang mukha, at tila maingat na pinipili ang bawat salitang sasabihin sa akin. Alam kong hindi niya gustong saktan ako. Kilala ko na si Drevin; kapag may ayaw siya, diretsahan niyang sinasabi. Hindi siya mahilig magpaligoy-ligoy. Hindi niya ako bibigyan ng pangakong hindi niya kayang tuparin para lamang mapanatili akong masaya.At sa isang banda, iyon ang isa sa mga bagay na hinahangaan ko sa kaniya. Tapat siya. Matatag siya sa mga bagay na pinaniniwalaan niya. Hindi niya hinahayaang ibang tao ang magdikta kung sino siya o kung paano niya dapat gugulin ang buhay niya.Nang sabihin niyang hindi niya ako mamahalin sa ganoong paraan, alam kong hindi iyon isang hamon na kailangan kong lampasan. Hindi iyon pagsubok upang malaman kung gaano ako katatag. Hindi iyon laro kung saan kailangan ko lamang maghintay hanggang sa mapagod siyang tumanggi.Katotohanan iyon. At kailangan ko iyong tanggapin.Pero nang marinig ko ang mga salita niya, kahit alam kong iyon ang

Dahan-dahan kong isinara ang aming pag-uusap at inilapag ang telepono sa mesa.Hindi ko siya i-mumu-mute. Hindi ko siya i-bo-block. Hindi ko kailangang magkunwaring galit ako sa kaniya para lamang maprotektahan ang sarili ko. Ang kailangan ko lang ay huwag nang gumawa ng mga dahilan para lumapit.Kung mag-message siya, sasagot ako kapag kaya ko.Kung magtanong siya, sasagot ako nang maayos.Kung kailangan niya ng tulong at kaya ko naman siyang tulungan nang hindi isinasakripisyo ang sarili ko, maaari ko iyong pag-isipan.Pero hindi na ako basta pupunta sa condo niya para lamang malaman kung kumusta siya. Hindi na ako maghahanap ng dahilan para makasama siya. Hindi na ako mag-aalok ng pag-aalaga na hindi naman niya hinihingi. At higit sa lahat, hindi ko na pipilitin ang sarili kong maging bahagi ng buhay niya sa paraang hindi naman niya gusto.Kailangan ko ring matutuhang mamuhay nang wala siya sa bawat araw ko—hindi dahil hindi ko siya mahal, kundi dahil mahal ko rin ang sarili ko. At

Hindi ko alam kung magiging madali iyon. Pero kailangan kong magsimula.Dahil kahit mahal na mahal ko si Drevin, kailangan ko ring matutuhang mahalin ang sarili ko. At sa pagkakataong ito, hindi ko na hahayaang ang paulit-ulit na pagtataboy niya ang maging dahilan para pagdudahan ko ang halaga ko.Hindi ako kulang. Hindi ako mali. Hindi ako mahirap mahalin dahil lamang hindi niya ako kayang mahalin.Ako si Belle. Isa akong babaeng marunong magmahal, marunong umunawa, at marunong magbigay. At balang araw, matututuhan ko ring magbigay sa sarili ko ng parehong pag-unawa at pagmamahal na palagi kong ibinibigay sa iba.Napatingin ako sa kalangitan sa labas ng bintana. Pagkatapos ay dahan-dahan kong isinara ang kurtina.Hindi ko pa kayang kalimutan si Drevin. Hindi ko pa kayang sabihin na tuluyan na akong bumibitaw.Pero ngayong gabi, pipiliin kong huwag siyang puntahan. Pipiliin kong huwag siyang tawagan. Pipiliin kong huwag maghanap ng dahilan para marinig ang boses niya. Ngayong gabi, pi