Alle Kapitel von My Billionaire Daddy Wants Mommy Back (SPG): Kapitel 161 – Kapitel 170

Napangiti ako nang marahan."I never asked you to.""You're not going to get what you want."Natahimik ako.Pagkatapos ay tumango ako."Maybe."Bahagya siyang napatingin sa akin, na para bang hindi niya inaasahan ang sagot ko."Maybe," ulit ko. "Pero hindi ibig sabihin niyon na kailangan kong pagsisihan ang pagkakakilala sa iyo."Huminga ako nang malalim."At hindi rin ibig sabihin na kailangan mong baguhin ang sarili mo para lamang hindi ako masaktan. Kaya kong tanggapin ang katotohanan, Drevin. Ang hinihiling ko lang ay huwag mo akong bigyan ng maling pag-asa."Matagal niya akong tinitigan.Pagkatapos ay marahan siyang tumango."I can do that."Napangiti ako."Then we're good."Makalipas ang ilang sandali, marahan niyang inalis ang kamay niya sa ibabaw ng kamay ko.Hindi ako nagulat.Hindi rin ako nasaktan.Dahil alam kong may mga bagay na hindi kailangang madaliin.Tumayo siya at kinuha ang mangkok ng lugaw sa mesa.Napatingin ako sa kanya."Ano ang gagawin mo?""I'll put this in t

Hindi ko alam kung ilang beses ko nang narinig ang tunog ng pagbukas at pagsara ng pinto mula nang magsimulang magpakita ng pagmamalasakit sa akin ang babaeng iyon.Belle.Sa tuwing maririnig ko ang pangalan niya, para bang may kung anong bagay na kumikirot sa sentido ko. Hindi naman dahil masama ang pangalan niya. Maganda nga, kung tutuusin. Bagay sa kaniya dahil maganda rin siya. Pero hindi sapat ang magandang mukha para magustuhan ko ang isang tao, lalo na kung ang taong iyon ay isang babae na tila walang balak sumuko sa paghabol sa akin.At ang mas malala pa, parang wala siyang pakialam kung ilang beses ko siyang itaboy.Kung may paligsahan lang sa mundo para sa pinakamatigas ang ulo, malamang ay nasa unang puwesto na siya. Hindi ko na kailangang magtanong kung sino ang susunod sa kaniya dahil wala akong maisip na ibang taong kayang magpakita ng ganoong katinding determinasyon para lamang kulitin ang isang lalaking ilang ulit nang nagsabing wala siyang pagtingin sa kaniya.Hindi k

Hindi ko siya mamahalin.Hindi dahil may kulang sa kaniya. Hindi dahil hindi siya karapat-dapat mahalin. Kundi dahil hindi siya ang taong kaya kong mahalin sa paraang inaasahan niya.At iyon ang katotohanang hindi ko kailanman kayang baguhin.Nang araw ng follow-up checkup ko, halos ayaw ko nang bumangon mula sa kama. Hindi dahil sa matinding sakit, kundi dahil ayaw kong harapin ang panibagong araw na kasama si Belle.Noong una, sinabi niyang sasamahan niya ako sa ospital. Tumanggi ako. Sinabi kong kaya kong pumunta nang mag-isa. Sinabi niyang hindi pa ako lubusang magaling. Sinabi kong may sarili akong sasakyan. Sinabi niyang hindi niya ako hahayaang magmaneho habang nanghihina pa. Sinabi kong kaya kong tumawag ng driver. Sinabi niyang sasamahan niya ako kahit may driver na.Sa huli, sumuko ako. Hindi dahil pumayag ako sa kagustuhan niya, kundi dahil wala na akong lakas para makipagtalo. Minsan, mas nakakapagod ang pakikipagtalo kaysa sa simpleng pagsang-ayon.Pero hindi ibig sabihin

Tahimik ang biyahe pabalik sa condo.Hindi na ako tinanong ni Belle kung kumusta ang pakiramdam ko. Hindi na niya ako pinaalalahanang uminom ng tubig. Hindi na rin niya sinabi kung gaano siya kasaya dahil maayos ang resulta ng checkup ko.Paminsan-minsan ay naririnig ko ang mahinang tunog ng indicator habang lumiliko siya. Minsan naman ay maririnig ko ang paghinga niya, ngunit wala na ang dating gaan sa pagitan namin.Dapat ay natuwa ako. Ito naman ang gusto ko. Gusto kong tumigil siya sa pangungulit. Gusto kong maintindihan niyang hindi ako interesado. Gusto kong malaman niyang hindi ko siya kailanman mamahalin sa paraang inaasahan niya.Pero habang tumatagal ang katahimikan, mas lalo kong nararamdaman ang bigat ng mga salitang binitiwan ko.Hindi dahil nagsisisi ako, kundi dahil alam kong nasaktan ko siya. At kahit hindi ko iyon gustuhin, hindi ko maitatangging may bahagi sa akin na ayaw ring makitang nasasaktan ang ibang tao.Hindi ako halimaw. Hindi ako walang puso. Hindi lang tal

Habang unti-unti akong bumabalik sa dati kong kalakasan, mas naging madalas ang pag-iisip ko tungkol sa aking ama.Hindi dahil may bago akong natuklasan tungkol sa kaniya, kundi dahil sa mga bagay na nangyayari sa paligid ko ay paulit-ulit na nagpapaalala sa akin ng buhay na pinili niyang tiisin.May mga pagkakataong naiisip ko kung ano kaya ang nangyari kung naging matapang siya noon—kung pinili ba niyang sabihin sa pamilya niya ang katotohanan; kung pinili ba niyang tumanggi sa kasal na ipinilit sa kaniya; kung pinili ba niyang mamuhay nang walang kailangang itago.Mas magiging masaya kaya siya?Hindi ko alam. Wala na siya para sagutin ang mga tanong ko.Ang alam ko lang, sa huling bahagi ng buhay niya, hindi na siya ang lalaking nakilala ko noong bata pa ako. Mas tahimik siya. Mas madalas siyang mapagod. At kahit maraming tao ang nakapaligid sa kaniya, para bang wala siyang sinumang mapagsabihan ng tunay niyang nararamdaman.Naaalala ko ang huling pag-uusap namin bago siya tuluyang