All Chapters of My Billionaire Daddy Wants Mommy Back (SPG): Chapter 151 - Chapter 160

Alas-siyete pa lamang ng umaga.Maaga pa, ngunit alam kong kailangan ko nang kumilos bago pa siya makaisip ng dahilan para hindi sumama sa akin.Agad akong tumayo mula sa kama at dumiretso sa kusina. Inihanda ko ang simpleng almusal niya, sinigurong may tubig sa kanyang baso, at inilagay sa isang maliit na lalagyan ang mga gamot na kailangan niyang dalhin. Hindi ko naman balak pakialaman ang lahat ng ginagawa niya, pero kung may isang bagay akong natutuhan sa mga nakaraang araw, iyon ay ang katotohanang hindi talaga maaasahan si Drevin pagdating sa pag-aalaga sa sarili.Kung kaya niyang ipagpaliban ang pagkain, gagawin niya.Kung kaya niyang balewalain ang pagod, gagawin din niya.At kung may pagkakataong kailangan niyang magpatingin sa doktor, malamang ay hihintayin pa niyang halos hindi na siya makatayo bago siya magpasiyang humingi ng tulong.Hindi ko na gustong maulit ang nangyari noong matagpuan ko siyang halos wala nang lakas sa kanyang unit.Hanggang ngayon, naaalala ko pa rin

Nang makabalik kami sa condominium, dumeretso agad si Drevin sa kanyang sariling unit.Hindi man lamang siya naghintay na makapagbaba ako ng mga dala namin."Drevin!"Huminto siya sa harap ng pinto niya at bahagyang lumingon."What?""Where are you going?"He stared at me."Sa unit ko.""Alam ko! Ang tanong ko, bakit ka doon pupunta?"Napapikit siya."Because that's where I live, Belle."Napahawak ako sa baywang ko."Pero napag-usapan na natin na mas mabuting dito ka muna sa unit ko habang nagpapagaling ka.""Wala tayong napag-usapan.""Nag-usap tayo sa sasakyan!""Ikaw ang nagsalita. Ako ang nakinig.""Same thing!""No, it's not."Bago pa ako makasagot, tuluyan na niyang binuksan ang pinto."Drevin, wait!"Ngunit nakapasok na siya.At nang isara niya ang pinto, narinig ko ang malalim niyang buntong-hininga mula sa loob.Napatitig ako sa pinto.Ilang segundo akong hindi gumalaw.Pagkatapos ay napangisi ako.'Fine.Kung gusto mong magmatigas, magmatigas tayo.'Dumeretso ako sa unit ko,

At bakit, sa tuwing sinusubukan kong lumapit sa kanya, tila mas pinipili niyang magtayo ng panibagong pader sa pagitan namin.Hindi pala simpleng pagiging masungit lamang ang lahat.May mga bagay siyang pinoprotektahan.May mga karanasang ayaw niyang maulit.At may isang takot na matagal na niyang kinakaharap nang mag-isa."Kaya simula noon," patuloy niya, "nangako ako sa sarili ko na hinding-hindi ko lolokohin ang sarili ko para lamang mapasaya ang ibang tao."Napatingin siya sa akin."At hinding-hindi ko rin lolokohin ang sinumang magiging bahagi ng buhay ko."Natahimik ako."Kung sino ako, tinanggap ko na. Hindi ko kailangang magpanggap na iba para lamang magmukhang katanggap-tanggap sa paningin ng ibang tao."Dahan-dahan siyang huminga."At ayokong may ibang taong masaktan dahil hindi ko kayang maging tapat."Sa sandaling iyon, may kung anong sumikip sa dibdib ko.Hindi dahil sa nalaman kong bakla si Drevin.Kundi dahil sa bigat ng mga bagay na matagal na niyang pasan.Habang nags

"Kung hindi mo kayang magsalita, puwede tayong manahimik. Kung ayaw mong pag-usapan ang isang bagay, hindi kita pipilitin. At kung kailangan mo ng oras, bibigyan kita."Napatingin siya sa akin."Can you really do that?"Napangiti ako."Subukan mo ako.""You're the loudest person I know.""At kaya kong maging tahimik kapag kailangan.""That's hard to believe.""Well, I can surprise you."Napailing siya."You're already a surprise."Napatawa ako.At sa unang pagkakataon mula nang magsimula ang pag-uusap namin, bahagyang gumaan ang pakiramdam ko.Hindi dahil nagbago ang sagot niya.Hindi dahil may bigla siyang ipinangakong hindi niya naman kayang panindigan.Kundi dahil sa kabila ng lahat ng takot niya, pinili niyang makipag-usap sa akin.Pinili niyang ipakita ang isang bahagi ng sarili niyang matagal niyang itinatago sa likod ng pagiging masungit.At para sa akin, hindi maliit na bagay iyon.Maya-maya, napansin kong nakatitig siya sa mangkok ng lugaw na halos hindi na niya ginagalaw."D

Makalipas ang ilang sandali, naramdaman kong bahagyang dumampi ang kamay niya sa likod ng kamay ko.Napahinto ang paghinga ko.Hindi ako gumalaw.Hindi rin ako nagsalita.Dahil ayokong bigyan ng kahulugan ang isang bagay na maaaring simpleng aksidente lamang.Ngunit ilang segundo pa ang lumipas, marahan niyang ipinatong ang kanyang kamay sa ibabaw ng kamay ko.At sa pagkakataong iyon, alam kong hindi iyon aksidente.Napatingin ako sa kanya.Nakatingin pa rin siya sa bintana, ngunit bahagyang nakakunot ang noo niya na para bang hindi siya komportable sa sarili niyang ginawa.Napangiti ako nang marahan.Hindi ko siya tinukso.Hindi ko rin siya tinanong kung ano ang ibig sabihin niyon.Sa halip, hinayaan ko lamang ang kamay kong manatili sa ilalim ng kamay niya.Dahil sa unang pagkakataon, hindi ko kailangang humingi ng pahintulot upang manatili sa tabi niya.Siya mismo ang nagbigay niyon.Hindi ko alam kung gaano kami katagal na nanatili sa ganoong posisyon.Ang alam ko lamang, habang n