All Chapters of My Billionaire Daddy Wants Mommy Back (SPG): Chapter 191 - Chapter 200

Pagkasara ko ng pinto ng unit ko, napasandal ako roon at napapikit.Wala.Walang Belle na sumilip sa pintuan para tanungin kung bakit ako naroon. Walang boses na tatawag sa pangalan ko. Walang babaeng biglang mag-aalala kung bakit ang tagal kong nakatayo sa labas, gayong alam naman niyang ilang beses ko na siyang itinaboy.Sarado ang pinto niya. Tahimik ang unit niya. At sa unang pagkakataon, ako ang hindi mapakali.Napabuntong-hininga ako bago tuluyang lumayo sa pinto. Naglakad ako patungo sa sofa at padabog na umupo. Kinuha ko ang unan at idiniin sa mukha ko, saka napasigaw nang mahina."Argh! Ano ba'ng nangyayari sa akin?"Wala namang sumagot. Mabuti na lang—kung may nakarinig man sa akin, baka isipin nitong tuluyan na akong nasisiraan ng bait.Ilang minuto akong nanatiling nakaupo roon, nakatitig sa kawalan. Sinubukan kong isipin ang mga bagay na karaniwan kong ginagawa kapag gusto kong ilihis ang atensiyon ko—magbukas ng social media, manood ng kung anong palabas, o magbasa ng mg

[Kumain ka na?] [Huwag mong kalimutang uminom ng gamot mo.][Kung kailangan mo ng kahit ano, tawagan mo lang ako.]Mga ordinaryong mensahe lang. Walang espesyal sa mga salita, at wala ring hinihinging kapalit. Pero nang basahin ko ang mga iyon, biglang bumigat ang dibdib ko.Dati, madalas ay hindi ko agad sinasagot ang mga mensahe niya. Minsan, binabasa ko lang at saka ko nakakalimutan ang mag-reply. Kapag tinanong niya kung bakit hindi ako sumagot, sasabihin kong naging abala ako. At kahit alam kong naghihintay siya, hindi ko naman minamadaling kausapin siya.Dahil alam kong nandiyan lang siya. Alam kong kapag kailangan ko siya, isang tawag ko lang ay lalapit siya. Alam kong kahit ilang beses ko siyang tanggihan, hindi niya agad ako susukuan.Ngayon, ako ang nakatitig sa cellphone at naghihintay na may dumating na mensahe.Nakakainis.Nakakainis dahil hindi ko naman siya dapat hintayin. Ako ang nagsabing huwag na siyang umasa. Ako ang nagsabing wala akong maibibigay sa kaniya. Ako a

POV: BelleMaaga akong nagising nang umagang iyon.Hindi dahil sa alarm clock na nakapatong sa bedside table ko, kundi dahil alam kong kailangan ko nang bumalik sa trabaho. Tapos na ang leave ko. Wala na akong dahilan para manatili sa condo at magkulong sa kuwarto, magbasa ng mga lesson plan, o magkunwaring abala para lamang hindi ko maisip ang lalaking nasa kabilang unit.Dahan-dahan akong bumangon at umupo sa gilid ng kama. Ilang sandali akong nakatitig sa sahig bago ako napabuntong-hininga."Okay, Belle. Back to reality."Iyon ang sinabi ko sa sarili ko habang tumatayo at naglalakad patungo sa banyo.Kailangan kong bumalik sa dati kong buhay. Kailangan kong magtrabaho, maghanda ng mga aralin para sa mga estudyante ko, at gampanan ang mga responsibilidad na pansamantala kong iniwan dahil sa mga nangyari nitong nakaraang mga araw.Hindi ko puwedeng hayaang umikot ang buong mundo ko sa isang taong hindi naman sigurado kung gusto niya akong manatili sa buhay niya.Alam ko iyon. Matagal

“Oo naman, Ma’am. Sinisiguro ko ring regular siyang nagpapakonsulta sa doktor,” sagot ko na may pilit na ngiti.Mabilis kong inayos ang mga papel sa ibabaw ng mesa ko, umaasang mauunawaan ng mga kasamahan ko na mas gusto kong ituon ang pansin sa trabaho kaysa sagutin pa ang sunod-sunod nilang tanong tungkol kay Drevin.Sa kabutihang-palad, tila nakuha naman nila ang pahiwatig ko. Unti-unti silang bumalik sa kani-kanilang ginagawa, kaya nakahinga ako nang maluwag.Ngunit kahit paano ko subukang magpokus sa trabaho, hindi ko maikakailang napapagod na ako—hindi lamang dahil sa sunod-sunod na klase, sa mga papel na kailangan kong suriin, o sa mga estudyanteng nangangailangan ng dagdag na paliwanag tungkol sa kanilang mga aralin. Higit sa lahat, napapagod ako sa paulit-ulit na pagpapaliwanag tungkol sa lalaking hindi ko naman alam kung ano na ang kalagayan ngayon.Sa tuwing may magtatanong tungkol sa kaniya, kailangan kong ngumiti at sumagot na para bang walang nagbabago sa pagitan namin.

“By the way,” tanong ko habang umiinom ng tubig, “may girlfriend ka na ba?”Bahagya siyang napataas ng kilay bago ngumiti. “Wala.”“Ha? Talaga?”“Bakit? Hindi ba puwedeng maging single ang isang successful na civil engineer?”“Puwede naman.” Natawa ako. “Nagulat lang ako. Akala ko, matagal ka nang may girlfriend.”“May mga nakilala naman ako, pero wala pang nauwi sa seryosong relasyon.” Hinalo niya ang kape niya. “Masyado akong naging abala sa trabaho. Minsan, kapag nakauwi ako, gusto ko na lang magpahinga. Hindi ko na rin nagawang bigyan ng sapat na oras ang pakikipagkilala sa ibang tao.”“Understandable.”“Pero hindi ibig sabihin no'n na trabaho na lang ang gusto kong gawin habambuhay.” Tumingin siya sa akin. “May mga bagay din naman akong gustong maranasan. Gusto ko ring magkaroon ng taong makakasama ko sa mga simpleng bagay—iyong hindi kailangang maging espesyal ang isang araw para lang maging masaya.”Napangiti ako. “Ang lalim naman niyan.”“Gusto mo bang lagyan ko pa ng quotatio