Todos los capítulos de My Billionaire Daddy Wants Mommy Back (SPG): Capítulo 181 - Capítulo 190

Pagsapit ng tanghali, natapos ko ang unang bahagi ng lesson plan ko.Tumayo ako upang maghanda ng pagkain. Habang naghihiwa ng gulay, napansin kong ilang beses na naman akong napapatingin sa cellphone ko.Wala pa ring mensahe.Hindi ko alam kung bakit may kaunting kirot pa rin sa dibdib ko sa tuwing nakikita kong walang bagong notification.Dapat ay sanay na ako. Dapat ay wala na akong pakialam.Pero ang problema, hindi naman basta nawawala ang pagmamahal dahil lamang nagpasya kang tumigil sa paghabol. Maaari mong pigilan ang mga paa mong lumakad patungo sa isang tao. Maaari mong pigilan ang mga kamay mong mag-type ng mensaheng gustong ipadala. Maaari mong isara ang p***o ng bahay mo at piliing huwag siyang puntahan.Ngunit hindi maaaring sa buong buhay ko ay ganoon na lang ako. Hindi maaaring lahat ng bagay ay iuugnay ko kay Drevin.May sarili akong mga pangarap. May mga taong umaasa sa akin. May trabahong pinili dahil mahal ko ito. May mga estudyanteng naghihintay sa akin na hindi na

Kung may kailangan siya sa akin, maaari siyang lumapit. Kung may gusto siyang sabihin, maaari niya akong kausapin. Pero hindi na ako ang kusang lalapit sa kaniya upang humingi ng pansin o mag-alok ng hindi naman hinihingi.Napatingin ako sa mga papel sa harap ko at napangiti nang bahagya. "Lesson plan muna," bulong ko sa sarili ko, at ipinagpatuloy ko ang trabaho.Pagsapit ng hapon, halos tapos na ako sa lahat ng kailangang ihanda. Nagtimpla ako ng kape at umupo sa sofa habang tinitingnan ang listahan ng mga natapos ko. Nakakagaan pala sa pakiramdam ang makita ang mga bagay na unti-unti mong naaayos.Matagal kong pinagmasdan ang kape sa tasa ko. May mga pagkakataong naiisip kong sana ay mas madali ang lahat kung hindi ko na lang minahal si Drevin, ngunit kung babalikan ko ang lahat, hindi ko naman kayang sabihing pinagsisisihan ko ang bawat sandaling nakasama ko siya.May mga alaala akong mananatiling mahalaga sa akin. May mga pagkakataong naging masaya ako dahil sa kaniya. At hindi k

Baka may mas malalim pa. Baka may damdaming hindi ko gustong pangalanan. Baka, sa kabila ng lahat ng paniniwala ko tungkol sa sarili ko, may posibilidad na nahuhulog na ako sa babaeng iyon.Napapikit ako.Hindi. Hindi puwede.Hindi ako maaaring basta na lamang magbago dahil lang sa isang tao. At hindi ko rin dapat ipagpalagay na ang nararamdaman ko ay pag-ibig dahil lamang nami-miss ko siya.Puwedeng nasanay lang ako. Puwedeng gusto ko lang ang atensiyong ibinibigay niya. Puwedeng nami-miss ko lang ang pagkakaroon ng taong laging handang tumulong sa akin.Hindi lahat ng pangungulila ay pagmamahal. Hindi lahat ng kawalan ay nangangahulugang mahalaga ang taong nawala sa paraang iniisip mo.Iyon ang paulit-ulit kong sinabi sa sarili ko. Pero kahit anong paliwanag ang gawin ko, hindi pa rin nagbabago ang isang bagay: gusto kong makita si Belle.At hindi ko alam kung paano ko haharapin ang katotohanang iyon.Pagsapit ng tanghali, napagpasyahan kong lumabas upang bumili ng pagkain—hindi dah

Dahan-dahan akong nag-type.[Belle, alam kong ilang araw na tayong hindi nagkikita. Gusto ko lang sanang kumustahin ka.]Natigilan ako. Simple lang. Walang pangakong hindi ko kayang tuparin. Walang salitang maaaring magbigay sa kaniya ng maling pag-asa.Pero kahit ganoon, hindi ko pa rin agad naipadala. Nakatitig ako sa mensahe, iniisip kung ano ang maaaring maging reaksyon niya:Baka makita niya iyon at hindi sumagot.Baka magtanong siya kung bakit ako nangangamusta ngayon.Baka isipin niyang naiinip lang ako at gusto kong bumalik siya sa dati.Baka isipin niyang pakipot ako.Napailing ako. Ayokong isipin niya iyon. Hindi ko gustong magmukhang naglalaro sa damdamin niya.Kung hindi ko kayang mahalin siya sa paraang gusto niya, kahit paano ay dapat kong respetuhin ang nararamdaman niya. Hindi ko siya dapat hilahin pabalik sa akin dahil lamang natatakot akong mawala siya.Pero kung hindi ko siya kakausapin, paano ko malalaman kung may pagkakataon pa kaming mag-usap nang maayos?Hindi k

Hindi ko na maikakailang nami-miss ko ang presensiya niya. Ang hindi ko lang maintindihan ay kung bakit ganoon kalalim ang epekto ng pagkawala niya sa akin..Baka dahil nasanay ako.Baka dahil sa mga panahong nagkasakit ako, naging sandalan ko siya nang hindi ko namamalayan.Baka dahil palagi siyang naroon, kaya hindi ko naisip na darating ang araw na maaari siyang tumigil.Pero kung iyon lang ang dahilan, bakit hindi sapat ang mga alaala para mapanatag ako? Bakit kailangan kong makita siya? Bakit kailangan kong malaman kung maayos siya? At bakit, sa kabila ng lahat ng dahilan ko para manatiling malayo sa kaniya, gusto ko pa ring tumawid sa hallway at kumatok sa pinto niya?Napapikit ako.Ayokong madaliin ang sagot. Hindi ko kailangang tawaging pag-ibig ang lahat ng nararamdaman ko. Hindi ko rin kailangang itanggi ang mga iyon dahil lamang hindi ko pa kayang unawain.Pero isang bagay ang alam ko: hindi ko gustong isipin ni Belle na pakipot ako. Ayokong isipin niyang nilalayo ko siya n