Todos los capítulos de My Billionaire Daddy Wants Mommy Back (SPG): Capítulo 251 - Capítulo 260

Nang matapos kaming mamitas ng carrots, cabbage, at iba pang gulay, halos mapuno na ang mga basket na dala nina Magnus at Drevin. Hindi ko akalaing ganoon karami ang makukuha namin: may ilang carrots na mahahaba at makakapal, may mga cabbage na malalaki at mabigat, at may ilang bungkos ng lettuce at iba pang gulay na pinili namin dahil sariwa ang mga dahon.“Belle,” sabi ni Magnus habang inaangat ang basket, “sigurado ka bang hindi ka nagbabalak magtayo ng vegetable shop?”Napangiti ako. “Hindi naman.”“Kung ganoon, bakit parang pang-isang linggong pagkain ng isang pamilya ang binili natin?”“Dahil mura!”“Hindi iyan sapat na dahilan.”“Pero may isa pa akong dahilan.”Napatingin siya sa akin. “Ano?”“Pasalubong.”“Para kanino?”“Sa mga co-teachers ko.”Agad akong napaisip sa mga kasamahan ko sa paaralan, at naalala ko ang mga pagkakataong may dala silang pagkain mula sa bahay at ipinapamigay sa faculty room. May isang guro na mahilig magdala ng mga prutas, samantalang ang isa naman ay

Pagkatapos naming ayusin ang mga gulay, napagpasyahan naming magpahinga muna. Hindi na namin itinuloy ang pamimili o paglalakad sa ibang lugar; pagod din ang mga binti namin sa pag-akyat at pagbaba sa taniman, at ramdam naming unti-unting bumibigat ang katawan namin dahil sa lamig.Sa labas ng bintana, nagsisimula nang dumilim ang kalangitan. Ang hamog ay tila unti-unting bumabalik sa ibabaw ng mga taniman, at ang hangin ay mas lumalamig habang lumilipas ang oras.Napatingin ako sa fireplace sa sala. “Puwede ba nating sindihan iyan?”Nilingon ako ni Magnus. “May kahoy doon sa tabi, pero kailangan nating tingnan kung paano gamitin nang maayos.”Tumayo si Drevin at lumapit sa fireplace. “Hayaan ninyo ako.”Napatingin ako sa kaniya. “Marunong ka?”“Belle, hindi lahat ng bagay ay kailangang maging komplikado.”“Hindi naman iyan sagot.”“Marunong akong magsindi ng apoy.”“Sure?”“Do you want me to show you my credentials?”Napatawa ako. “Fine. Ikaw na.”Maingat niyang inayos ang kahoy sa l

Makalipas ang ilang minuto, tumayo si Magnus upang magligpit ng mga plato at tasa.“Hayaan mo na ako,” sabi ko habang inaalis ang kumot sa katawan ko.“Stay there,” sagot niya. “Nagpapahinga ka pa.”“Pero ako ang dapat maghugas.”“Belle, ako ang gumawa ng sandwich. Si Drevin ang gumawa ng hot chocolate. Ikaw ang nag-supervise. Fair na ako ang magligpit.”Napangiti ako. “Hindi ko naman kailangang mag-supervise.”“Pero ginawa mo.”“Fine.”Tumayo si Drevin at kinuha ang mga tasa. “Ako na ang magdadala nito sa kusina.”Napatingin ako sa kaniya. “Drevin, hindi mo kailangang tumulong.”Tumingin siya sa akin. “Alam ko.”“Kung ganoon, bakit?”Bahagya siyang ngumiti. “Dahil gusto ko.”Natigilan ako—hindi dahil may kakaiba sa sinabi niya, kundi dahil may mga bagay talagang mas magaan kapag kusa itong ginagawa ng isang tao. Hindi ko siya hinilingang magdala ng tasa, at hindi ko rin siya pinilit na tumulong sa kusina; ginawa niya iyon dahil gusto niya.At iyon ang isang bagay na matagal ko nang k

Pagkalipas ng tatlong araw, bumalik na kami sa Maynila.Hindi ko maipagkakailang isa iyon sa pinakamasayang bakasyon na naranasan ko—hindi dahil sa malamig na klima ng Baguio, sa masarap na pagkain, o sa magagandang tanawing nakita namin, kundi dahil sa dalawang lalaking kasama ko sa loob ng tatlong araw na iyon: sina Magnus at Drevin.Kung tutuusin, wala naman kaming ginawang pambihira. Naglakad kami sa mga pasyalan, namili ng mga pasalubong, namitas ng mga strawberry at gulay, nagluto, nagkuwentuhan sa harap ng fireplace, at nagtalo kung sino sa kanila ang mas magaling magluto ng almusal. May mga pagkakataong nagtatawanan kami hanggang sumakit ang tiyan ko, at may mga pagkakataong tahimik lamang kaming nakaupo, pinagmamasdan ang mga bundok sa malayo habang humihigop ng mainit na tsokolate.Ngunit sa mga simpleng sandaling iyon ko napagtanto na hindi naman pala kailangang maging engrande ang isang karanasan upang maging espesyal: minsan, sapat na ang makasama ang mga taong komportabl

“At ako, dalawang carrot lang ang binili ko kahapon sa halagang tatlumpung piso!”Napanganga ako. “Tatlumpung piso?”“Opo!”“Teacher Liza, baka imported iyon.”“Imported ang carrots?”Nagtawanan kami.Dahil sa ingay namin, nagsimulang lumapit ang iba pa naming mga kasama: Ano ang nangyarai rito? Bakit may gulay? May nagtitinda ba? Nang sabihin kong pasalubong ko ang mga iyon mula sa Baguio, nagsimula na ang sunod-sunod na tanong: Saan ako bumili? Magkano ang mga gulay? May strawberry ba? Mayroon pa bang mabibilhan? At higit sa lahat, bakit hindi ko raw sila isinama?Napakamot ako sa ulo habang sinasagot ang mga tanong nila. “Hindi ko naman alam na magiging interesado kayo sa gulay,” natatawang paliwanag ko.“Belle, hindi lang iyan basta gulay!” mariing sabi ni Teacher Liza. “That is a financial blessing!”“Financial blessing ang carrots?”“Oo naman! Sa mahal ng bilihin ngayon, malaking bagay na ang piso!”Nagtawanan na naman kami. Isa-isa kong ipinamahagi ang mga gulay—may ilang carro