Lahat ng Kabanata ng My Billionaire Daddy Wants Mommy Back (SPG): Kabanata 221 - Kabanata 230

Hindi ko alam kung bakit buong hapon akong hindi mapakali.Ilang beses ko nang sinilip ang orasan sa opisina, at ilang beses ko na ring sinubukang ituon ang pansin sa mga dokumentong nakalatag sa harapan ko. May mga kailangang pirmahan, may mga email na kailangang sagutin, at may ilang kliyenteng naghihintay ng kumpirmasyon para sa susunod na mga proyekto. Dapat ay abala ako sa mga iyon.Pero ang totoo, ang nasa isip ko ay kung anong oras matatapos ang klase ni Belle.Napailing ako at ibinaba ang hawak na bolpen. Ano ba naman ito?Kanina pa ako nag-iisip kung dapat ko ba siyang sunduin. Hindi naman niya ako pinangakuang papayag siyang ihatid ko siya pauwi. Ang usapan namin kaninang umaga ay isang biyahe lamang, at natupad ko naman iyon. Wala akong karapatang magpalagay na maaari ko na siyang sunduin sa hapon na para bang naging bahagi na iyon ng pang-araw-araw naming gawain.Pero nang matapos ang huling meeting ko, bigla kong naisip na malapit lang naman ang paaralan niya sa dinaanan

Pinili ni Magnus ang isang restaurant na may tahimik na ambiance. Hindi masyadong pormal ang lugar, pero maayos ang pagkakaayos ng mga mesa at may sapat na distansiya ang bawat grupo upang makapag-usap nang hindi nakikialam sa ibang kumakain.Pagkaupo namin, agad na inabot ni Magnus ang menu kay Belle.“You first.”“Thank you.”Binuklat ni Belle ang menu at pinagmasdan ang mga pagpipilian. Ako naman ay naupo sa tapat nila.“Have you been here before?” tanong ni Magnus sa akin.“Once or twice.”“Then you're the expert.”“Hardly.”Natawa siya. “Fine. I'll take my chances.”Habang nagbabasa kami ng menu, hindi ko maiwasang mapansin na parang natural na natural kay Magnus ang alagaan si Belle sa maliliit na bagay: tinatanong niya kung anong gusto nitong kainin, kung may allergies ba ito, at kung gusto nitong subukan ang isang partikular na putahe.Hindi naman espesyal ang mga tanong na iyon, pero sa paraan ng pagtatanong niya, malinaw na interesado siyang malaman ang sagot. At nakikinig s

Pero nauunawaan ko kung bakit ganoon ang naging reaksiyon niya.“Did you regret it?” tanong ni Belle.Sandaling nag-isip si Magnus. “Sometimes.”Nagkatinginan kami ni Belle.“Not because I wanted to marry her,” dagdag niya. “That part, I never regretted. But I regret letting my anger control me. I could have handled it better.”Tumango ako. At least, alam niya iyon.“Pero hindi mo naman kasalanan na niloko ka nila,” sabi ni Belle.Ngumiti si Magnus. “Thank you.”“Seriously. Hindi mo deserve iyon.”“I know.”“At hindi mo rin kailangang sisihin ang sarili mo dahil nagalit ka.”Napatingin si Magnus sa kaniya nang matagal. May kung anong lumambot sa mukha nito.“I appreciate that, Belle.”Bahagyang umiwas ng tingin si Belle, marahil dahil napansin niyang naging seryoso ang usapan. Ako naman ay nanatiling tahimik.Hindi ko alam kung bakit ang simpleng palitan nilang iyon ay tila may kung anong kurot sa akin.Hindi naman bago sa akin ang makitang may taong nag-aalala kay Belle: maraming tao

Nakita kong bahagyang nagbago ang ekspresyon ni Belle. Hindi siya nagalit, pero tila nag-iisip siya kung paano sasagot.“Magnus is a good person,” sabi niya sa wakas.“I know.”“He's easy to talk to. He's kind. And he respects me.”Tumango ako. “I can see that.”Bahagya siyang ngumiti. “We're getting to know each other.”Hindi ko alam kung bakit parang may kung anong humigpit sa dibdib ko nang marinig iyon, pero pinilit kong panatilihing normal ang ekspresyon ko. “That's good.”Tiningnan niya ako nang mabuti. “Really?”Napatingin ako sa kaniya. “Of course.”“Drevin, I don't want you to feel uncomfortable.”Napailing ako. “Why would I be uncomfortable?”Hindi siya sumagot agad. Marahil ay alam niya ang sagot: Dahil dati, ako ang taong pinakamalapit sa kaniya. Dahil dati, sa akin niya ibinibigay ang karamihan ng oras at atensiyon niya. Dahil dati, ako ang lalaking inaasahan niyang makakasama sa hinaharap.Pero wala na kami sa ganoong sitwasyon, at kung gusto kong manatili sa buhay niya,

Hindi ko napigilang mapansin ang mga estudyanteng nakatingin sa amin habang papunta kami sa sasakyan.May ilang batang nasa may gate na nagbubulungan. Ang ilan ay nakangiti, samantalang ang iba ay halos hindi maitago ang pagkakilig habang pinagmamasdan sina Magnus at Drevin.Hindi naman nakapagtataka, dahil pareho silang guwapo sa magkaibang paraan.Si Magnus ay may maaliwalas na mukha at madaling ngumiti. May natural siyang dating na parang palaging kalmado, kahit na alam kong may sarili rin siyang mga problema at karanasang hindi madaling kalimutan.Si Drevin naman ay mas tahimik ang dating: may matalim na mga mata, maayos na tindig, at ekspresyong kung minsan ay parang laging may pinupuna sa paligid. Pero kapag ngumiti ito, biglang nag-iiba ang mukha niya.At ang mas nakakainis, alam na alam niya kung paano gamitin ang ngiting iyon kapag gusto niyang mang-asar.Kaya naman hindi ko masisisi ang mga estudyante kong mapatingin sa kanilang dalawa.Pero nang marinig ko ang isa sa mga ba