Lahat ng Kabanata ng My Billionaire Daddy Wants Mommy Back (SPG): Kabanata 231 - Kabanata 240

Napalingon ako. “Excuse me?”“I know what I'm doing.”Napailing ako, pero natawa rin.Si Magnus naman ay nakatingin sa amin na para bang may pinapanood siyang palabas. “I swear, you two sound like an old married couple.”Agad akong napatingin sa kaniya. “Magnus!”“What? You do!” Natawa siya nang malakas.Si Drevin naman ay umiling. “Don't encourage her.”“Why am I the problem?” tanong ko.“Because you're always arguing with me.”“Because you always give me reasons to argue with you!”Natawa si Magnus. “See? Exactly what I mean.”Napailing na lamang ako at bumalik sa fitting room upang isuot ang iba pang damit.Sa bawat labas ko, may komento si Drevin: may ilang damit na pinapapalitan niya dahil hindi raw bagay ang kulay sa akin, may ilang pantalon siyang pinipili dahil mas maganda raw ang bagsak ng tela, at may isang blouse siyang ibinalik sa rack dahil masyadong maluwag sa balikat.At sa huli, halos lahat ng napili niya ay nagustuhan ko.Hindi ko mapigilang mapangiti. “You're really

“Are we planning a vacation or a business proposal?”“Both,” sagot ni Magnus.Napailing si Drevin. “You're an engineer. Of course you'd make a spreadsheet.”“Don't tempt me. I can make one right now.”Natawa kami.At habang nagdedebate kami tungkol sa lugar na pupuntahan, hindi ko maiwasang maramdaman na parang matagal na kaming magkakaibigan: Walang awkwardness. Walang pilitang pag-uusap. Walang nangangailangan ng espesyal na dahilan para manatili sa mesa.Maaari kaming magtalo tungkol sa mga walang kabuluhang bagay at tumawa pagkatapos. Maaari kaming magbigay ng opinyon nang hindi nag-aalala kung sino ang mananalo, at maaari kaming gumawa ng mga plano nang hindi kailangang bigyan ng mas malalim na kahulugan ang bawat sandali.Nang dumating ang pagkain, sandali kaming tumigil sa pag-uusap upang kumain. Pero hindi nagtagal, bumalik din kami sa pagpaplano.“Okay,” sabi ni Magnus habang hawak ang cellphone. “If we choose Baguio, we should leave early Saturday morning.”“Agreed,” sagot k

Hindi ko alam kung kailan ako huling nakaramdam ng ganitong gaan, pero gusto kong alalahanin ang gabing ito: Gusto kong alalahanin na may mga araw palang maaari akong maging masaya nang hindi iniisip kung may kulang sa akin. Gusto kong alalahanin na ang paghilom ay hindi nangangahulugang wala ka nang nararamdamang sakit—minsan, nangangahulugan lamang iyon na kaya mo nang tumawa kahit may mga alaala ka pa ring hindi malimutan.At sa ngayon, iyon ang gusto kong gawin: mabuhay, tumawa, maglakbay, at unti-unting buksan ang sarili ko sa mga bagong posibilidad.Hindi ko kailangang magmadali, at hindi ko kailangang pilitin ang puso ko na kalimutan si Drevin. Kailangan ko lamang matutuhan na hindi siya ang tanging taong maaaring magbigay ng kulay sa buhay ko, at marahil, sa paglipas ng panahon, matututuhan kong tanggapin ang pagmamahal na hindi ko kailangang ipagpilitan.Nang makarating kami sa condo, bumaba ako ng sasakyan at inayos ang mga shopping bag sa aking mga kamay.“Thank you for tod

Umangat ang isang kilay ni Drevin. “Excuse me?”“Wala. Sige na, mauna ka.”“Magnus, kung hindi kita kilala, iisipin kong naghahanap ka ng gulo.”“Pero kilala mo ako, kaya alam mong naghahanap talaga ako ng gulo.”Natawa ako nang malakas, habang napailing naman si Drevin bago tuluyang umakyat sa bus.“Dalawang araw pa lang kayong magkakilala ulit, pero parang sampung taon na kayong magkaibigan,” puna ko kay Magnus.“May mga taong madaling pakisamahan.”“Talaga?”“Oo, at may mga taong mahirap pakisamahan pero masarap asarin.”“Si Drevin ang tinutukoy mo?”“Hindi ko naman kailangang sabihin ang pangalan niya.”Muli akong natawa.Pag-akyat namin sa bus, agad kong napansin ang loob nito.Hindi ito katulad ng mga bus na karaniwan kong nakikita sa terminal: malawak ang espasyo sa pagitan ng mga upuan, maaliwalas ang ilaw, at malinis ang buong paligid. May mga kurtinang kulay abo sa bawat bintana at maliliit na ilaw sa itaas ng mga upuan.Ang pinakanakakuha ng pansin ko ay ang mga single seat

Napatitig ako sa kaniya. “Ginagaya mo ako?”“Hindi. Sinusubukan kong bigyan ka ng kasiyahan.”“Napakasama ng ugali mo!”Tumawa si Magnus. “Hayaan mo na. Mukhang kailangan pa nating turuan si Drevin kung paano magbakasyon.”“Hindi ako ang kailangang turuan,” sagot ni Drevin. “Kayo ang kailangan kong turuan kung paano maging tahimik.”“Good luck,” sabi ko.At sabay kaming tumawa ni Magnus.Maya-maya, nagsimulang bumagal ang bus habang papalapit sa terminal. Inayos ko ang aking mga gamit at isinuot ang jacket na nasa bag ko—kahit nasa loob pa kami ng sasakyan, ramdam ko nang nagbabago ang temperatura.Pagkababa namin, agad akong sinalubong ng malamig na hangin. Napasinghap ako. “Ang lamig!”Hindi iyon ang karaniwang lamig na nararamdaman ko kapag naka-aircon ako sa loob ng mall o opisina. Iba ang hangin dito: malamig, sariwa, at may kakaibang amoy ng mga puno at mamasa-masang lupa.Huminga ako nang malalim. “Ang sarap!”“Belle, huwag kang masyadong magpakasaya. Baka magkasakit ka,” paala