Todos los capítulos de My Billionaire Daddy Wants Mommy Back (SPG): Capítulo 241 - Capítulo 250

Muling humigpit ang pagkakakrus ng mga braso ni Drevin.Nang makasakay kami sa sasakyang maghahatid sa amin sa aming tutuluyan, agad siyang umupo sa loob at isinara ang pinto.“Salamat naman,” bulong niya.Napatingin ako kay Magnus. Bahagya siyang nakayuko, tila may pinipigilang sabihin, kaya nang makaupo na ako ay hindi ko na napigilang magtanong.“Magnus, bakit parang may gusto kang sabihin?”Umangat ang mukha niya. “Wala.”“Talaga?”“Oo.”“Bakit ka nakangiti?”“Hindi ba puwedeng ngumiti?”“Puwede, pero may kakaiba sa ngiti mo.”Tumingin siya kay Drevin, na abala sa pag-aayos ng kaniyang scarf. Pagkatapos, lumapit siya nang bahagya sa akin at mahina akong kinausap.“Belle, may sasabihin ako sa iyo.”Napalapit din ako sa kaniya. “Ano?”“Sa tingin ko, naaamoy ko ang kabaklaan ni Drevin.”Napatigil ako. Sa loob ng ilang segundo, hindi ko alam kung paano tutugon. Pagkatapos ay dahan-dahan akong napatingin kay Magnus.“Ha?”Muli siyang sumulyap kay Drevin bago ibinalik ang tingin sa akin

Umiling siya bago pumasok sa bahay, habang sinundan naman namin siya ni Magnus.Pagkabukas ng pinto, agad kong naramdaman ang init sa loob. May kaunting amoy ng kahoy at malinis na tela, at sa sala ay may malambot na sofa na nakaharap sa malalaking bintana. May fireplace sa isang sulok—bagaman hindi ko alam kung gagamitin namin iyon—may mahabang hapag-kainan sa kabilang bahagi, at sa ibabaw ng mesa ay may maliit na basket na naglalaman ng ilang prutas.Ang buong lugar ay malinis at maayos. Hindi rin ito mukhang isang inuupahang bahay na madalas gamitin ng iba't ibang bisita: halos lahat ng gamit ay nasa tamang lugar, at maging ang mga kurtina ay maingat na nakatupi sa magkabilang gilid ng bintana.“Ang ganda,” bulong ko.Ngumiti si Aling Lorna. “Salamat, hija. Lagi naming sinisikap na maayos ang bahay para komportable ang mga bisita.”“Talagang maganda po.”“Halika, ipapakita ko sa inyo ang mga kuwarto.”Dinala niya kami sa pasilyo sa gilid ng sala.May tatlong magkakahiwalay na silid

Tumingin siya sa akin na para bang may naisip siyang hindi niya inaasahan. “Actually, puwede.”“See? Problem solved.”“Hindi pa rin ako sigurado kung magandang ideya ang manatili nang mas matagal.”“Bakit?” tanong ni Magnus.“Dahil baka magsawa ako sa inyo.”Napahawak ako sa dibdib ko. “Drevin, ang sakit!”“I'm just being honest.”“Kung ganoon, baka magsawa rin kami sa iyo.”“Fine by me.”Tumawa si Magnus. “Hindi naman masamang subukan. Mas marami tayong oras para mamasyal, magpahinga, at mag-enjoy.”Napatingin ako sa bintana. Sa unang tingin, parang napakaikli pa rin ng panahong iyon, pero para sa akin, malaking bagay na ang makapagpahinga nang ilang araw nang walang kailangang alalahanin.“Gusto ko,” sabi ko sa wakas.Napalingon sa akin ang dalawa.“Sigurado ka?” tanong ni Magnus.Tumango ako. “Oo. Gusto kong manatili tayo hanggang Lunes.”Ngumiti siya. “Then it's settled.”Napatingin kami kay Drevin, at nagpakawala siya ng malalim na buntong-hininga. “Fine.”“Yay!” bulalas ko.“Per

Pagkalabas namin ng transient house, agad kong naramdaman ang lamig ng hangin. Napasinghap ako at mabilis na hinila ang zipper ng jacket ko hanggang sa leeg.“Grabe! Mas malamig pala ngayon kaysa kahapon!”“Maaga pa kasi,” paliwanag ni Magnus.“Akala ko naman nasanay na ako.”“Hindi ka pa nga nakakatagal ng dalawang araw rito,” sagot ni Drevin.“Dapat ba, bilangin ko muna ang oras bago ako makapagreklamo?”“Hindi. Pero puwede mong bawasan ang reklamo mo.”“Drevin!”Tumawa si Magnus habang inaayos ang strap ng backpack niya.May dala kaming dalawang basket: ang isa ay para sa mga strawberry, at ang isa naman ay para sa mga gulay. May ilang kagamitan din kaming ibinigay ni Aling Lorna, kabilang ang maliliit na gunting na puwedeng gamitin sa pagputol ng mga tangkay. At dahil ako ang pinakamasayang sumama sa pamimitas, nagdesisyon akong ako ang hahawak sa gunting, samantalang sina Drevin at Magnus naman ang magdadala ng mga basket.Hindi ko alam kung paano ko sila nakumbinsi, pero ang mah

Matapos naming mapuno ang unang basket ng strawberry, dinala kami ni Aling Lorna sa kabilang bahagi ng taniman. Doon namin nakita ang mga hanay ng gulay: may mga cabbage na malalaki at bilog, may mga carrots na nakatanim sa maayos na hanay, at may mga dahon ng lettuce at iba pang gulay na kumikislap sa hamog.Napahinto ako sa gulat. “Ang dami!”“Opo,” sagot ni Aling Lorna. “Marami po kaming tanim dito.”“Puwede rin po kaming mamitas?”“Oo naman. May ilang cabbage na puwede nang anihin, pati carrots, puwede na rin.”Agad akong napalingon kina Magnus at Drevin. “Guys!”Tumingin si Magnus sa akin. “Alam ko na naman ang sasabihin mo.”“Gulay!”Napabuntong-hininga si Drevin. “Hindi ko akalaing magiging bahagi ng bakasyon ko ang pag-aani ng gulay.”“Masaya kaya!”“Belle, paulit-ulit mo nang sinasbi iyan.”“Dahil totoo!”Napangiti si Aling Lorna habang pinagmamasdan kami. “Masaya po talaga, lalo na kapag magkakasama.”Tumango ako. “Exactly!”Ipinaliwanag niya kung paano bunutin ang carrots n