Lahat ng Kabanata ng My Billionaire Daddy Wants Mommy Back (SPG): Kabanata 211 - Kabanata 220

Hindi iyon ang karaniwang ngiting nakikita ko sa kaniya kapag may gusto siyang iparating na sarkastikong komento. Hindi rin iyon ang malamig na ekspresyong madalas niyang isuot kapag gusto niyang ipaalala sa akin na wala akong dapat asahan mula sa kaniya.Sa halip, para siyang isang simpleng manliligaw na naghihintay sa babaeng gusto niyang makausap.At ang pinakanakakainis sa lahat?Bagay sa kaniya ang ganoong hitsura.“Anong ginagawa mo rito?” tanong ko sa wakas.Bahagya siyang umayos ng tayo. “May dala akong pagkain.”Itinaas niya ang paper bag na hawak niya. Napatingin ako roon bago muling bumaling sa kaniya.“Alam kong may dala kang pagkain. Nakikita ko.”“Ah.” Tumango siya, tila nahihiya. “Well, para sa iyo iyan.”Napakurap ako. “Para sa akin?”“Oo.”“Bakit?”Sandali siyang natigilan. Tumingin siya sa paper bag, saka sa akin. “Peace offering.”Napataas ang kilay ko. “Peace offering?”Tumango siya. “Oo. Parang...” Huminga siya nang malalim. “Parang gusto kong bumawi.”Hindi ako a

“Oo na. Bagay na bagay.”Lalong lumapad ang ngiti niya. “Good.”At sa isang iglap, bumalik ang katahimikan sa pagitan namin—ngunit hindi na iyon kasingbigat ng dati.Hindi ko alam kung dahil ba sa pagkain, sa headband, o sa paraan ng paghingi niya ng tawad. Pero sa unang pagkakataon matapos ang matagal na panahon, hindi ko naramdamang kailangan kong magtago sa likod ng galit para maprotektahan ang sarili ko.Nasasaktan pa rin ako, pero kaya ko na siyang kausapin nang hindi agad nadudurog. At marahil, iyon ang unang hakbang para tuluyan kong maibalik sa sarili ko ang kapayapaang matagal na nawala sa akin.“Belle,” mahinang tawag niya.Napatingin ako sa kaniya.“Can we talk for a while?”Tumingin ako sa pinto ng unit ko, saka muling bumaling sa kaniya.Hindi ko alam kung gaano katagal ang magiging usapan namin. Hindi ko alam kung ano pa ang gusto niyang sabihin, at hindi ko rin alam kung kaya ko bang marinig ang lahat nang hindi muling nasasaktan.Pero may isang bagay akong alam: Hindi

Hindi dahil nami-miss ko siya ay nangangahulugang nagbago na ang aking seksuwalidad. Hindi dahil gusto ko siyang makita ay kailangan ko nang baguhin ang pagkakakilala ko sa sarili, at hindi dahil may kakaibang kabang nararamdaman ako kapag malapit siya ay maaari ko nang sabihin na may romantikong pag-ibig na namamagitan sa amin.Maraming uri ng pagmamahal.May pagmamahal na nagmumula sa pagkakaibigan. May pagmamahal na bunga ng pagiging komportable sa isang tao. May pagmamahal na nabubuo dahil sa mga alaala, sa mga panahong magkasama kayo, at sa mga bagay na hindi mo napapansing mahalaga pala hanggang sa mawala ang mga iyon.Baka ganoon lang ang nararamdaman ko. Baka nasanay lang akong si Belle ang kasama ko, o baka nami-miss ko lamang ang presensiya niya.Pero kung ganoon, bakit iba ang pakiramdam ko kapag nakikita ko siyang masaya kasama si Magnus?Napakunot ang noo ko. Iyon ang isang bagay na hindi ko maipaliwanag.Noong una kong nakita si Magnus na naghahatid sa kaniya, wala naman

“Let's go. Baka ma-late pa ako.”Agad akong tumabi upang bigyan siya ng daan. “I'll get the car.”“Thank you.”Simple lamang ang pasasalamat niya, pero sapat na iyon para maibsan nang kaunti ang bigat sa dibdib ko.Habang naglalakad kami patungo sa elevator, pinilit kong huwag isipin kung ano ang ibig sabihin ng pagpayag niya. Hindi ko ito dapat gawing patunay na may pagkakataon pa akong makuha ang puso niya. Hindi ko rin dapat ituring na senyales na maaari na akong bumalik sa dating gawi at umasa na mananatili siya sa tabi ko.Isang biyahe lang.Isang pagkakataon upang makasama ang isang taong naging mahalaga sa akin. At marahil, isang unang hakbang upang matutuhan kong mahalin ang pagkakaibigan namin nang hindi humihingi ng higit sa kaya kong ibigay.Tahimik kami sa unang ilang minuto ng biyahe.Si Belle ay nakaupo sa passenger seat habang nakatingin sa labas ng bintana. Paminsan-minsan ay tinitingnan niya ang kaniyang cellphone, marahil upang tiyaking wala siyang nakaligtaang mensa

Hindi ko alam kung gaano katagal bago niya ako pagkatiwalaan. Hindi ko rin alam kung magiging katulad pa ba ng dati ang samahan namin. Pero kung bibigyan niya ako ng pagkakataon, hindi ko na dapat sayangin iyon.Hindi ko kailangang pilitin ang sarili kong maging mas palakaibigan kaysa sa nakasanayan ko. Hindi ko kailangang magkunwaring ibang tao. At hindi ko kailangang baguhin ang seksuwalidad ko para lamang magkaroon ng lugar sa buhay niya.Maaari akong maging bading at maging isang mabuting kaibigan ni Belle—walang kontradiksiyon doon. Maaari kong mahalin ang presensiya niya, pahalagahan ang pagkakaibigan namin, at mag-alala sa kaniya nang hindi nangangakong magiging asawa niya.At kung sakaling may mga pagkakataong malito ako sa sarili kong nararamdaman, kailangan kong tandaan na ang pagkalito ay hindi awtomatikong nangangahulugang mali ang pagkakakilala ko sa sarili. Hindi ko kailangang lagyan ng pangalan ang bawat emosyon sa sandaling maramdaman ko iyon. Minsan, sapat nang kilala