All Chapters of ภรรยาลับซุปตาร์ตัวท็อป: Chapter 31 - Chapter 40

“ก็เธอบอกเองว่านอนไม่ชิน งั้นคืนนี้ก็ไม่ต้องนอน” พูดจบริมฝีปากบางเฉียบได้รูปก็ประกบลงมอบจูบแสนเร้าร้อนให้ซินอวี้อีกครั้ง แต่แทนที่ซินอวี้จะผละจูบนั้นออก เธอกลับตอบกลับจูบนั้นอย่างเต็มใจ มือเรียวสองข้างวางบนอกกว้าง ไป๋เฮ่อจูบซินอวี้ซ้ำแล้วซ้ำเล่าแทบจะเรียกได้ว่าหิวกระหายได้เลย ไม่นานนักมือเรียวที่ซินอวี้วางไว้บนอกเขาก็เลื่อนไปจับบนไหล่เสียงริมฝีปากของทั้งคู่สัมผัสกันดังระงมทั่วทั้งห้องนอนกว้าง ก่อนดวงตาคู่สวยของซินอวี้จะค่อย ๆ ปิดลงสองมือใหญ่ของไป๋เฮ่อยกขึ้นประคองใบหน้าสวยของซินอวี้อย่างอ่อนโยน ขณะที่ริมฝีปากบางได้รูปก็ยังคงบดจูบริมฝีปากคนใต้ร่างไม่ผละออกลมหายใจของทั้งคู่ประสานกันอย่างแผ่วเบา ก่อนที่ไป๋เฮ่อจะค่อย ๆ ผละริมฝีปากออกเล็กน้อย แล้วใช้ปลายนิ้วเกลี่ยปอยผมที่ตกลงมาข้างแก้มซินอวี้อ่อนโยนด้วยความรู้สึกแปลกใหม่อย่างบอกไม่ถูกดวงตาคมทอดมองใบหน้าสวยตรงหน้าไม่วางตา ราวกับอยากจดจำทุกสีหน้าและทุกห้วงอารมณ์ของเธอเอาไว้ขณะเดียวกัน ทางด้านซินอวี้ หัวใจดวงน้อยเต้นแรงอย่างควบคุมไม่ได้เมื่อถูกดวงตาคมคู่นั้นมองมาโดยไม่ละสายตา ทั้ง ๆ ที่ เมื่อไม่กี่ชั่วโมงที่ผ่านมาทั้งคู่ก็เพิ่งจะผ่านศึกร

“อ๊ะ อื้อ! เสียวสิ” ซินอวี้ตอบเสียงสั่น ก่อนจะเม้มปากแน่น เขินก็เขิน อายก็อายความรู้สึกพันกันหัวแทบหมุนไป๋เฮ่อชะงักไปเล็กน้อย ก่อนมุมปากจะยกขึ้นเป็นรอยยิ้มบาง ๆ“งั้นก็แปลว่าเลียได้ถูกไหม”“นายนี่...” ซินอวี้ได้แต่จ้องเขาเขม็ง แต่สุดท้ายก็หาคำเถียงไม่ออก ห้องทั้งห้องเงียบลงชั่วขณะ เหลือเพียงเสียงลมหายใจของคนทั้งคู่ไป๋เฮ่อค่อย ๆ ไล่ชิมความหวานบนกลีบซ้ำแล้วซ้ำเล่า จนกระทั่งผ่านไปสักพัก“อื้อไป๋เฮ่อ เบา ๆ มันเสียว~” ซินอวี้เริ่มอยู่ไม่สุกหลังจากโดนที่อยู่ต่ำกว่าจับล็อกก้นเธอไม่ให้ขยับหนี ไป๋เฮ่อไม่ได้ทำแค่เพียงใช้ลิ้นร้อนสัมผัสไล่เลียแล้ว ตอนนี้เขาทั้งดูดทั้งขบเม้มจนซินอวี้แทบจะไปแตะขอบสวรรค์“อ๊ะ! มะไม่ไหว ไป๋เฮ่อไม่เอาแล้ว อื้อ!”“อยู่เฉย ๆ ซินอวี้” คนที่กำลังไล่เลียเอ่ยบอก แม้ลิ้นจะยังเลียอยู่อย่างนั้นซูดดดด“อื้ออ โรคจิต! ไป๋เฮ่อ” ร่างบางยกก้นลอย แม้ปากจะพูดแบบนั้น ทว่าเธอก็ไม่ได้คิดจะหนีจริงจัง มือของซินอวี้กำผ้าปูเตียงแน่น ดวงตาคู่สวยปิดแน่น ไม่ไหวแล้ว… เธอเสียวซ่าไปทั้งกลีบแทบจะขาดใจให้ได้ แต่ไป๋เฮ่อก็ยังไม่หยุด!“ซูด~ อ๊าาา” เขาเปล่งเสียงหยาบคายออกมา ฝ่ามือสองข้างยกก้นเล็กซิน

“นี่จำได้” ช่างแต่งหน้าทำท่าคิดอยู่พักหนึ่ง ก่อนตาโตขึ้นเหมือนนึกอะไรออก“พี่เฮ่อเคยบอกร้านนั้นอร่อยนี่นา น่าจะตอนเราไปงานอีเวนต์เมื่อสองสามเดือนก่อนนะคะ” สิ้นประโยคนั้น ไป๋เฮ่อชะงักไปนิดหนึ่งทันที ดวงตาคมนิ่งลงราวกับภาพบางอย่างย้อนกลับเข้ามาในหัว“เออใช่ รอบนั้นสั่งมาให้น้อง ๆ ด้วยหนิใช่ไหม” อี้เฉินพูดพลางดูดชาไข่มุกเข้าปาก เหมือนเริ่มนึกออกบ้าง แต่หลังจากนั้นไม่นานเขาจึงพูดต่อ“อีกเจ็ดวันมีอีเวนต์คู่หนิงเหนียงที่นั่น ไว้ค่อยกิน หรือมึงอยากกินวันนี้ กูไปให้ได้นะ แต่มึงคงต้องรอสี่ชั่วโมงเพราะกว่ากูจะขับรถไปกลับได้ ไกลชิบ” อี้เฉินพูดไปก็หัวเราะไป คิดว่าเพื่อนชายคงปฏิเสธแน่ เพราะปกติไป๋เฮ่อไม่ใช่คนเรื่องมากกับของกินของหวานขนาดนั้น แต่ทว่าผิดคาด…“ไปสิ”“ห๊ะ?”“ไปซื้อวันนี้”ทั้งรถบ้านเงียบไปทันที ช่างแต่งหน้าที่กำลังถือพัฟอยู่ถึงกับชะงัก ส่วนช่างทำผมค่อย ๆ หันไปมองหน้ากันอย่างพร้อมใจและอี้เฉิน ร่างสูงกระพริบตาปริบ ๆ เหมือนสงสัยว่าตัวเองหูฝาด“มึงพูดจริง?”“อือ”“แค่ชาไข่มุกเนี่ยนะ”“ก็ใช่ไง”“เชี่ยเฮ่อมันไกล!”อีกด้าน…ภายในเพนต์เฮาส์เงียบสงบต่างจากกองละครโดยสิ้นเชิง ซินอวี้นั่งขดตัวอย

“งั้นฉันสั่งแทนเลยนะ” หญิงสาวหยิบแท็บเล็ตขึ้นมาอย่างคล่องมือราวกับรู้ว่าอีกฝ่ายทานอะไรได้บ้างไม่ได้บ้าง แม้แต่ระดับความเผ็ดก็แทบไม่ต้องถามภาพนั้นทำให้อี้เฉินเงยหน้ามองเล็กน้อยแต่ก็ไม่ได้แปลกใจ ก่อนสายตาของเขาจะเลื่อนไปทางไป๋เฮ่อโดยอัตโนมัติ แต่เจ้าตัวกลับไม่ได้มีปฏิกิริยาอะไรเป็นพิเศษทว่า…โทรศัพท์ของเขาที่วางอยู่ข้างมือกลับสว่างขึ้นมาอีกครั้ง พร้อมกับชื่อที่ปรากฏขึ้น‘ซินอวี้’[ถ้านายกลับดึก ซื้อโจ๊กตับหมูมาให้ด้วยนะ เผื่อฉันหิวกลางดึก ขอบคุณมาก :)]ไป๋เฮ่อรีบหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาด้วยความเร็วแสง ปลายนิ้วแตะหน้าจอเพียงไม่กี่วินาที ก่อนโทรศัพท์จะถูกวางลงอีกครั้งเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น“สั่งแล้วเรียบร้อย มีเนื้อเกรดที่ชอบด้วยนะ” หนิงเหนียงพูดขึ้นพอดี ร่างสูงที่นั่งอยู่ตรงข้ามก็ยิ้มขึ้นอย่างมีมารยาท ซึ่งรอไม่นานอาหารทั้งหมดก็มาเสิร์ฟที่โต๊ะหลิงเหมยเจี่ยยกแก้วชาขึ้นจิบเงียบ ๆ ดวงตากลับเหลือบมองพระเอกหนุ่มตรงหน้าเป็นระยะเพราะเธอสังเกตได้อีกว่า… คืนนี้ไป๋เฮ่อดูเหมือนใจไม่อยู่กับเนื้อกับตัว ทั้งที่เมื่อก่อนเวลามาทานข้าวกับหนิงเหนียง เขามักเป็นฝ่ายนั่งฟังเธอพูดเงียบ ๆ แบบผ่อนคลายเสมอแต่คืนน

“เธอกำลังดื่มอะไรซินอวี้” เสียงทุ้มดังขึ้นจากด้านหลังอย่างกะทันหัน จนร่างบางสะดุ้งด้วยความตกใจ แก้วชานมในมือแทบหลุด ก่อนหญิงสาวจะรีบหันกลับไปมองทันทีซินอวี้รีบกวาดสายตามองซ้ายขวาอย่างระแวง เหมือนเช็กว่าไม่มีใครสังเกตเห็นพวกเขา ก่อนจะหันกลับมามองคนที่หลบมุม“นายมาทำอะไรตรงนี้ มาได้ยังไง” ริมฝีปากบางกดเสียงต่ำทันที พลางเหลือบมองรอบตัวอย่างระแวง เพราะแม้ไป๋เฮ่อจะดึงแมสขึ้นปิดหน้าแล้ว แต่แค่รูปร่างกับดวงตาคู่นั้นก็สะดุดสายตาคนได้ง่ายเกินไป“หึ ก็มาจับคนที่แอบดื่มน้ำหวานแบบเธอไง พี่สาวฉันบอกว่ายังไง เธอดื่มน้ำหวานเยอะไปแล้วนะ แล้วนี่ไปทำผมมาอีก?”“อื้อ” หญิงสาวพยักหน้าเบา ๆ ก่อนยกปลายผมขึ้นให้ดูนิดหน่อย“เป็นไง”ไป๋เฮ่อนิ่งไปเสี้ยววินาที ดวงตาคมมองเธอเงียบ ๆ แบบไม่ปิดบังเลยแม้แต่น้อย ก็สวย สวยมากจนตอนที่เห็นแผ่นหลังอยู่ไกล ๆ เขายังจำได้ทันทีทั้งที่แค่เสี้ยววินาทีเดียว แต่สุดท้ายคนตรงหน้ากลับพูดออกมาเพียงสั้น ๆ“ก็งั้น ๆ”“แค่นี้เหรอ ฉันนั่งให้ช่างทำให้ตั้งหลายชั่วโมงนะ” ซินอวี้เลิกคิ้วทันที“ก็สวย” ไป๋เฮ่อพูดเพิ่มให้เหมือนจำใจ แต่ดวงตากลับยังมองเธอไม่ละไปไหน“สวยกว่าเดิมอีก” เขาพูดต่อเรีย