All Chapters of ภรรยาลับซุปตาร์ตัวท็อป: Chapter 21 - Chapter 30

ช่วงเวลา 06:10 น.ประตูลิฟต์เปิดออกช้า ๆ พร้อมร่างสูงของฉงไป๋เฮ่อที่เดินออกมาด้วยสภาพแทบหมดแรง เสื้อแจ็กเก็ตยังพาดอยู่บนแขนข้างหนึ่ง ผมดำยังคงอยู่ในทรงเซ็ตอย่างดีดวงตาคมเหลือบมองรอบห้องอัตโนมัติเมื่อถึง ราวกับกำลังหาใครบางคน ทั้งที่ปกติเขาเคยชอบความเงียบแบบนี้มาตลอดแท้ ๆไป๋เฮ่อถอนหายใจเบา ๆ ก่อนถอดรองเท้าแล้วเดินเข้าไปด้านใน ทันทีที่ผ่านห้องนั่งเล่น เขาก็เห็นร่างบางนอนหลับอยู่บนโซฟาโทรทัศน์ยังเปิดค้างไว้เป็นซีรีส์น้ำเน่าเสียงเบา ๆ ข้างตัวมีถุงขนมเปิดทิ้งไว้ กับหมอนรูปกระต่ายที่เธอกอดแน่นในห้องนอนเหมือนทุกวันร่างสูงชะงักมองภาพนั้นอยู่ครู่หนึ่ง ซินอวี้หลับอยู่ในชุดนอนแขนขายาว ผมยาวยุ่งนิดหน่อยเพราะนอนดิ้น ใบหน้าสดตอนหลับดูเด็กกว่าปกติมาก ไม่มีความกวน ไม่มีรอยยิ้มเจ้าเล่ห์ มีแค่ความเหนื่อยล้าจาง ๆ ของคนท้องที่เผลอหลับไป“ทานขนมอีกแล้วสินะ วันนึงเป็นเบาหวานตอนท้องอย่างที่หมอบอก อย่ามาบ่นแล้วกันยัยบื้อ!”เสียงทุ้มพึมพำออกมาเบา ๆ ทั้งที่เจ้าของประโยคเองยังไม่รู้ตัวด้วยซ้ำ ว่าน้ำเสียงของเขามันฟังดูเหมือน ‘บ่นเป็นห่วง’ มากกว่าดุจริง ๆร่างสูงเดินเข้าไปใกล้โซฟาช้า ๆ ก่อนก้มลงหยิบถุงขนมที่เป

ช่วงกลางดึก…ร่างบางพลิกตัวไปมาอยู่บนเตียงอย่างหงุดหงิดทั้งที่อากาศในห้องเย็นสบาย แต่เธอกลับรู้สึกร้อนแปลก ๆ ยิ่งปลายผ้าห่มเสียดผ่านต้นขาเบา ๆ ก็ยิ่งทำให้เธอขมวดคิ้วแน่น“บ้าชะมัด อยู่ ๆ ทำไมต้องมีความรู้สึกนี้” ซินอวี้หอบหายใจแรง มือเรียวดึงผ้าห่มออกจากตัวอย่างหงุดหงิด ใบหน้าร้อนผ่าวทั้งที่ไม่ได้ป่วย หรือนี่เพราะฮอร์โมนคนท้อง?หญิงสาวเม้มปากแน่น พยายามข่มความรู้สึกแปลกประหลาดที่วนอยู่ในท้องน้อย แต่ยิ่งพยายามไม่รู้สึก ภาพบางอย่างกลับยิ่งเด่นชัดขึ้นมาเอง“โอ๊ย! ฉันจะบ้าตายเพราะไอ้ขี้เก๊กปากหมานั่นไม่ได้เด็ดขาด” ไม่เพียงแค่นั้น ความไวต่อสัมผัสที่ผิดปกติยังทำให้ยอดอกของเธอที่เสียดสีกับเนื้อผ้าบางชูชัน“ล็อกห้อง ต้องล็อกห้อง! มันเกิดจากอะไร ทำเป็นแบบนี้” สิ้นเสียงบ่น ซินอวี้ก็รีบลุกจากเตียงทันที แล้วสองเท้าก็รีบเดินเร็ว ๆ ไปทางประตูห้อง ก่อนมือเรียวจะหมุนล็อกประตู“เฮ้อ~” หญิงสาวถอนหายใจออกมาเฮือกใหญ่ราวกับเพิ่งรอดชีวิต แต่ยังไม่ทันจะเดินกลับเตียง…ก๊อก ก๊อก“ซินอวี้” เสียงทุ้มจากฝั่งประตูห้องก็ดังขึ้นทันที จนร่างบางสะดุ้งสุดตัว“เชี่ย!”“พูดอะไรของเธอ” เสียงไป๋เฮ่อดังลอดเข้ามา ขณะที่ซินอ

@โรงพยาบาลเอกชนชั้นนำใจกลางเมืองร่างสูงในแจ็กเก็ตสีเข้มกับกางเกงยีนส์ซีดเดินเข้ามาภายในอาคารของโรงพยาบาล แมสสีดำถูกดึงปิดถึงสันจมูก ขณะที่หมวกแก๊ปถูกกดต่ำเล็กน้อยราวกับไม่ต้องการให้ใครจำได้ถึงจะแต่งตัวเรียบแค่ไหน แต่ส่วนสูงกับออร่าของฉงไป๋เฮ่อ ก็ยังเด่นจนพยาบาลแถวเคาน์เตอร์เผลอมองตาม“เร็วหน่อย” เสียงทุ้มเอ่ยเบา ๆ พลางหันกลับไปมองหญิงสาวด้านหลังซินอวี้ในชุดไหมพรมตัวหลวมเดินหน้าบูดใต้แมสตามมา มือยังถือแก้วนมที่โดนเขาบังคับให้กินขึ้นรถมาด้วย“ทั้งหมดนี่เพราะนายทิ้งมะนาวฉัน”“แล้วทั้งหมดนี่ก็เพราะเธอจะกินมะนาวแทนข้าว”พูดจบร่างสูงก็เดินดิ่งตรงไปยันแผนกสูตินารีเวชทันที ปล่อยให้ซินอวี้จัดการเรื่องยื่นบัตรนัดแทนกับพยาบาลที่เคาน์เตอร์“คุณซินอวี้หลินใช่ไหมคะ”“ค่ะ”พยาบาลสาวยิ้มบาง ๆ ก่อนเหลือบมองร่างสูงที่ยืนกดโทรศัพท์อยู่ไม่ไกลนัก แล้วค่อยลดเสียงลงนิดหนึ่ง“เอ่อ… ขอโทษนะคะ นั่นใช่ฉงไป๋เฮ่อรึเปล่าคะ พระเอกซีรีส์อ่ะคะ คุณซินอวี้ได้ดูไหม”สิ้นคำถามนั้นซินอวี้หยุดชะงักในทันที ก่อนเธอจะหันไปมองต้นเหตุของปัญหา คนตัวสูงยังยืนนิ่งเหมือนไม่ได้ยิน แต่จากสายตาหลายคู่รอบ ๆ ก็ชัดเจนว่าจำได้“อ่อ ไม่ใ

หลังจากตรวจเสร็จเรียบร้อย ทั้งสองก็เดินออกมาจากแผนกสูตินรีเวช ระหว่างทางยังมีพยาบาลบางคนแอบมองตามไป๋เฮ่อเป็นพัก ๆ แต่เจ้าตัวเหมือนไม่สนใจเท่าไหร่นัก เพราะมั่นใจกับการแต่งตัวของตัวเอง ขณะมือใหญ่ก็ถือสมุดฝากครรภ์ของซินอวี้ไว้ข้างหนึ่ง ส่วนอีกข้างคอยกันซินอวี้เวลามีคนเดินสวนมาใกล้เกินไปโดยอัตโนมัติ“นายเริ่มเป็นเอามาก” ซินอวี้บ่นทันทีเมื่อโดนแตะข้อศอก“รู้ แต่เธอชอบล้ม”“นายจะจำไปอีกนานไหมเรื่องนั้น”“ก็น่าจำอยู่”ซินอวี้หันไปถลึงตาใส่ทันที แล้วรีบเดินหนีไปทางลิฟต์ แต่ไป๋เฮ่อก็เดินตามมาติด ๆไม่นานทั้งคู่ก็ลงมาถึงชั้นลานจอดรถใต้ดิน อากาศเย็นกว่าด้านบนเล็กน้อย เสียงฝีเท้าดังสะท้อนเบา ๆ ไปตามพื้นปูนก่อนร่างสูงจะเดินไปปลดล็อกรถแล้วเปิดประตูภายในรถเงียบกว่าปกติ มีเพียงเสียงเครื่องยนต์กับเสียงเพลงคลอที่ดังจากหน้าจอรถไป๋เฮ่อขับรถออกจากโรงพยาบาลอย่างไม่รีบ ดวงตาคมมองถนนตรงหน้าตามปกติ ขณะที่ซินอวี้เองก็นั่งกอดอกอยู่ฝั่งข้างคนขับ“ฉันกำลังคิดว่า ฉันจะกลับไปอยู่คอนโดที่เดิม” เสียงหวานดังขึ้นครั้งแรกนับตั้งแต่ขึ้นรถมา ทำให้คนขับเหลือบตามามองนิดหนึ่ง ก่อนจะหันไปมองถนนด้านหน้าต่อแล้วจึงเอ่ยขึ้น“เ

“นี่สินะ สาเหตุที่เธออารมณ์เสียกลบเกลื่อนใส่ฉัน” เสียงทุ้มต่ำเอ่ยออกมาจนแทบเป็นกระซิบ ซินอวี้หลบสายตาทันทีหลังได้ยินประโยคนั้น ใบหน้าสวยร้อนวูบขึ้นมาอย่างห้ามไม่อยู่ ทั้งที่อยากเถียง แต่สายตาคมของคนตรงหน้ากลับเหมือนมองทะลุทุกอย่างจนเธอพูดไม่ออก“ฉัน~” เสียงของซินอวี้เบาลองอย่างเห็นได้ชัดดวงตาคู่สวยสั่นไหวเหมือนคนกำลังจนมุม ปลายนิ้วเรียวที่กำเสื้อไป๋เฮ่ออยู่ค่อย ๆ เกร็งแน่นขึ้นโดยไม่รู้ตัว ก่อนเธอจะกลืนน้ำลายลงคอตอนนี้ซินอวี้แทบไม่ต่างจากเด็กที่กำลังโดนจับได้คาหนังคาเขา โดยเฉพาะตอนที่สายตาของไป๋เฮ่อจ้องเธอไม่ละ“เธอนี่ปากเก่งดี แต่พอเอาเข้าจริง ๆ ก็เก็บอาการแทบไม่อยู่เลย” ไปเฮ่อพูดเสียงต่ำ พลางใช้มือขึ้นลูบแก้มนวลเนียนซินอวี้เบา ๆ ซึ่งแน่นอนว่าคำพูดนั้นซินอวี้พยายามจะเถียง แต่เสียงเธอกลับแผ่วลงเรื่อย ๆพอไป๋เฮ่อก้มหน้าลงมาใกล้อีก หัวใจซินอวี้เต้นแรงจนแทบควบคุมไม่อยู่ แล้วคราวนี้… เขาก็ประกบบดจูบเธออีกครั้งต่างจากก่อนหน้านี้ที่เต็มไปด้วยอารมณ์เดือดดัน จูบครั้งนี้กลับเนิบช้าจนน่าใจหาย ริมฝีปากร้อนค่อย ๆ บดเบียดลงมาราวกับตั้งใจชิมความรู้สึกของซินอวี้ทีละนิดหรือจริง ๆ แล้วทั้งคู่ก็คิดไ