All Chapters of ภรรยาลับซุปตาร์ตัวท็อป: Chapter 11 - Chapter 20

หลังจากเจ้าตัวได้ชาไข่มุกแล้ว ฉงไป๋เฮ่อก็รีบกลับขึ้นมาบนชั้นของเพนต์เฮาส์ทันที ถุงชานมในมือแกว่งไปมาตามจังหวะก้าวขายาว ขณะที่ใบหน้าหล่อเหลาภายใต้แมสยังติดอารมณ์หงุดหงิดไม่หายติ๊ง!ประตูลิฟต์เปิดออก ร่างสูงเดินออกมาพร้อมถอนหายใจแรง ๆ อีกครั้ง“กูนี่ก็ใจดีเกิน…” เขาพึมพำกับตัวเองเบา ๆ ก่อนจะใช้นิ้วกดรหัสเข้าห้องแกร๊ก~ทันทีที่ประตูเปิดออก ความเงียบภายในก็ต้อนรับเขาทันที“ซินอวี้?” ไม่มีเสียงตอบ ไป๋เฮ่อขมวดคิ้วนิดหนึ่ง ก่อนเดินเข้าไปด้านในแล้ววางชานมลงบนเคาน์เตอร์ครัว“ยัยตัวปัญหา?”ยังเงียบ… ดวงตาคมเริ่มกวาดมองไปรอบห้อง ก่อนจะเดินตรงไปทางห้องนั่งเล่น แล้วภาพตรงหน้าก็ทำให้ฝีเท้าเขาชะงักลงเล็กน้อยร่างบางนอนขดตัวอยู่บนโซฟา ผ้าห่มผืนเล็กถูกดึงขึ้นมาปิดถึงอก ผมสีไวน์แดงยาวสยายยุ่งนิด ๆ บนหมอน ใบหน้าซีดก่อนหน้านี้ดูดีขึ้นนิดหน่อยเพราะเธอหลับไปแล้วส่วนชาไข่มุกที่เจ้าตัวโวยวายอยากกินนักหนา ตอนนี้กลับยังไม่ได้แตะด้วยซ้ำไป๋เฮ่อยืนนิ่งมองภาพนั้นอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนถอนหายใจออกมา“หลับเร็วกว่าผีอีก”แม้ปากจะบ่น แต่สุดท้ายเขาก็เดินเข้าไปใกล้ช้า ๆ แล้วดึงผ้าห่มขึ้นคลุมไหล่เธอเพิ่มให้อัตโนมัติมือให

“งั้นก็ชินไว้ เพราะอีกนานแน่กว่านายจะสงบ” พูดจบร่างบางก็หมุนตัวกลับไปยังโซฟานุ่มกลางห้องทันที ซินอวี้นั่งไขว่ห้าง ก่อนดูดชาไข่มุกต่ออย่างสบายใจราวกับเมื่อครู่ไม่ได้เพิ่งพูดประโยคชวนปวดหัวใส่เขาเลยแม้แต่นิดเดียวส่วนฉงไป๋เฮ่อ หลังจากต่อปากต่อคำกับซินอวี้อยู่พักหนึ่ง ร่างสูงก็ส่ายหน้าเนือย ๆ เหมือนคนจนปัญญา ก่อนหมุนตัวเดินกลับขึ้นไปยังชั้นสองของเพนต์เฮาส์เพื่อแต่งตัวด้านซินอวี้เองก็เอนหลังพิงโซฟา พลางเคี้ยวไข่มุกหนึบ ๆ อย่างอารมณ์ดี ดวงตาคู่สวยเหลือบมองขึ้นไปด้านบนแวบหนึ่ง ก่อนพึมพำกับตัวเอง“ตัวจริงบ่นเก่งชะมัด” ถึงปากจะพูดแบบนั้น แต่มุมปากเธอกลับเผลอยกขึ้นนิดหนึ่งอย่างไม่รู้ตัว และไม่นานนัก เสียงฝีเท้าก็ดังขึ้นอีกครั้งซินอวี้เงยหน้าขึ้นตามสัญชาตญาณ แล้วชะงักไปนิดหนึ่งเมื่อเห็นไป๋เฮ่อเดินลงมาจากชั้นบนในชุดเสื้อยืดสีดำกับกางเกงวอร์มสบาย ๆ ผมยังหมาดนิดหน่อยจากการอาบน้ำ ทำให้ลุคซุปตาร์ที่ดูเนี้ยบตลอดเวลา กลับดูธรรมดาแบบผู้ชายวัยเดียวกันขึ้นมาเฉย ๆ“มองอะไรขนาดนั้น?” เสียงทุ้มดังขึ้นทันทีเมื่อเห็นเธอจ้องอยู่แบบนั้น“เปล่า ไม่ได้มอง”“โกหก”“นายหลงตัวเองไปป่ะ”ไป๋เฮ่อหลุดหัวเราะในลำคอพลาง

เช้าวันต่อมา…แสงแดดยามเช้าส่องลอดผ่านผ้าม่านสีครีมอ่อนเข้ามาภายในห้องใหม่ของซินอวี้ กลิ่นหอมอ่อน ๆ ของผ้าปูที่นอนใหม่ยังติดอยู่จาง ๆ ขณะที่ร่างบางยังนอนขดตัวอยู่ใต้ผ้าห่ม ดวงตาปรือเล็กน้อยเพราะไม่อยากตื่นแต่แล้ว…ครืดดด~เสียงอะไรบางอย่างดังขึ้นเบา ซินอวี้ขมวดคิ้วนิดหนึ่ง ก่อนจะค่อย ๆ ลืมตาขึ้นแล้วก็ต้องนิ่งไปสองวินาทีเมื่อพบว่าเสียงนั้นมาจากท้องเธอเอง“หิวอีกแล้วเหรอ” เธอพึมพำเสียงแหบพลางยกมือลูบท้องตัวเองอย่างหมดแรงตั้งแต่เธอตั้งท้องมา เธอเองก็รู้สึกเหมือนตัวเองหิวได้ตลอดเวลา ทั้งที่เมื่อคืนก่อนนอนยังอัดชาไข่มุกแก้วใหญ่ไปอีกแก้วแท้ ๆซินอวี้ค่อย ๆ ยันตัวลุกขึ้นนั่ง ผมยาวยุ่งนิดหน่อยจากการนอน ก่อนสายตาจะกวาดมองรอบห้องใหม่ของตัวเองแล้วหลุดยิ้มออกมาโดยไม่รู้ตัว“ก็โอเคแฮะ” เธอพึมพำกับตัวเองอย่างน้อย ก็ยังดีกว่าที่เธอคิดไว้ตอนแรกมาก หลังจากนั้นมือเรียวก็คว้าไปหยิบโทรศัพท์มือถือมาดูเวลาเวลา 07:12 น.“เช้าขนาดนี้ หมอนั่นคงยังไม่ตื่นมั้ง หรือไม่ก็คงไปทำงานแล้ว” พูดจบเธอก็สาวก้าวเดินไปเปิดประตูแล้วออกจากห้อง ตั้งใจจะหาอะไรกินเงียบ ๆ โดยไม่รบกวนเจ้าของบ้านแต่ทันทีที่เดินลงมาชั้นล่าง กลิ

“ไป๋เฮ่อนิ้วฉัน!”“เฮ้ย!” ร่างสูงรีบเดินเข้ามาทันทีแทบจะอัตโนมัติ ก่อนจะใช้มือใหญ่ของตนคว้านิ้วเรียวมาดู คิ้วขมวดแน่นอย่างคนตกใจจริง“เธอทำอะไรของเธอเนี่ย”“ฉันก็แค่ปอกแอปเปิลเอง”“แล้วใครใช้ให้ปอก! เจ็บรึเปล่า”“เจ็บสิ”ซินอวี้ตอบเสียงเบาลงนิดหนึ่งทันทีเมื่อโดนจ้องขณะเดียวกันเองไป๋เฮ่อก็ถอนหายใจแรง ๆ ก่อนดึงเธอไปนั่งที่เก้าอี้หน้าเคาน์เตอร์“นั่งนิ่ง ๆ”“มันไม่ได้เยอะขนาดนั้นสักหน่อย”“ไม่เยอะแล้วร้องเพื่อ และดูเลือดออกอยู่เนี่ยนะไม่ได้เยอะ?” เขาสวนกลับทันที ก่อนเดินไปหยิบกล่องปฐมพยาบาลจากลิ้นชักอย่างรู้ตำแหน่งดีด้านซินอวี้ เธอกะพริบตามองเขาเงียบ ๆ จะว่าไป… ตั้งแต่เจอกันมา นี่อาจเป็นครั้งแรกที่เธอเห็นไป๋เฮ่อดูลนขนาดนี้มากกว่าครั้งที่เธออาเจียนอีก“ยื่นมือมา”จบประโยค ซินอวี้ยื่นมือให้แต่โดยดี ขณะที่ร่างสูงนั่งลงตรงหน้าเธอ พร้อมกับจับปลายนิ้วเธอไว้เบา ๆ แล้วเช็ดเลือดออกอย่างระวัง“ซี๊ดดดด” ซินอวี้สะดุ้งนิดหนึ่ง คิ้วเรียงสวยขมวดแทบขนกัน เพียงเพราะเบตาดีนโดนแผล“ก็รู้ว่าเจ็บ แล้วจะซุ่มซ่ามทำไม”“ก็ฉันหิว บอกไปหลายหนแล้วว่าหิว”“หิวแล้วต้องใช้มีด?”“ก็ฉันอยากทานแอปเปิลปอกเปลือกนี่”“แล้

สามสัปดาห์ต่อมา…ชีวิตภายในเพนต์เฮาส์ของฉงไป๋เฮ่อ เริ่มเปลี่ยนไปจนแม้แต่เจ้าตัวเองยังเริ่มรู้สึกได้จากบ้านที่เคยเงียบจนได้ยินเสียงนาฬิกาบนผนัง ตอนนี้กลับเต็มไปด้วยเสียงเปิดตู้เย็น เสียงดูซีรีส์ตอนดึก เสียงบ่นเรื่องอาหารไม่อร่อย แล้วก็เสียงเรียกเขาทั้งวันของผู้หญิงคนหนึ่ง“ไป๋เฮ่ออออ~”นั่นไง แค่คิด เสียงก็มาทันที ร่างสูงที่กำลังนั่งอ่านบทอยู่บนโซฟาห้องนั่งเล่นหลับตาลงเหมือนทำใจก่อนตอบกลับ“อะไรอีก”“ฉันหิวน้ำ”“แล้ว?”“นายอยู่ใกล้ตู้เย็นกว่า”“…”ดวงตาคมค่อย ๆ เงยขึ้นมองร่างบางที่นอนขดอยู่บนโซฟาอีกตัวอย่างคนพูดไม่ออก แต่สุดท้ายไป๋เฮ่อก็ต้องเถียงกลับไปใบหน้าเอือมสุดชีวิต“เธออยู่ห่างตู้เย็นไม่ถึงสามเมตรซินอวี้”“รู้! แต่ฉันขี้เกียจ”“ซินอวี้”“นะคุณพ่อ~” สุดท้าย… คนที่บ่นทุกวันก็ยังเป็นคนลุกไปหยิบน้ำให้อยู่ดีไป๋เฮ่อเริ่มทำใจยอมรับเด็กในท้องของซินอวี้เนื่องด้วยผลตรวจ DNA ออกชัด ว่าเป็นลูกของเขาร้อยเปอร์เซ็นต์ตามที่ซินอวี้มั่นใจ ไม่มีอะไรให้สงสัยอีกต่อไปวันแรกที่ผลถูกส่งมาถึงมือ ไป๋เฮ่อนั่งเงียบอยู่ในห้องนานเกือบชั่วโมงโดยไม่พูดอะไรเลย ส่วนซินอวี้ เธอแค่พยักหน้าแล้วพูดออกมาตามปกติ“น้