All Chapters of ภรรยาลับซุปตาร์ตัวท็อป: Chapter 1 - Chapter 10

ใครจะไปคิดว่า เพียงคืน ๆ เดียวที่อยากลองของ จะทำให้ซุปตาร์ตัวท็อปของวงการ ต้องกลายเป็นพ่อคนโดยไม่ทันตั้งตัว…“ไป๋เฮ่อ”“ฉงไป๋เฮ่อ... กรี๊ดดดด หล่อมาก ไป๋เฮ่อ หว่อ อ้าย หนี่” เสียงแฟนคลับดังกระหึ่มรอบด้านเมื่อคนตัวสูงปรากฏตัวภายในห้างสรรพสินค้าชั้นนำใจกลางเมือง กล้องโทรศัพท์ถูกยกขึ้นแทบจะพร้อมกัน แสงแฟลชวูบวาบไม่ขาดสายร่างสูงในเชิ้ตสีขาว ทับด้วยสูทผูกไท เรือนผมสีเข้มถูกเซ็ตอย่างเป็นธรรมชาติรับกับใบหน้าคมคายได้รูป คิ้วเข้มพาดเหนือดวงตา จมูกโด่งเป็นสันรับกับริมฝีปากบางเฉียบได้รูปเม้มเล็กน้อย ดูดีมีเสน่ห์ ราวกับหลุดออกมาจากปกนิตยสาร‘ฉงไป๋เฮ่อ’ นักแสดงหนุ่มวัย 29 ปี ซุปตาร์ระดับแนวหน้าที่กำลังมาแรงที่สุดในตอนนี้“ไป๋เฮ่อ มองกล้องทางนี้หน่อย กรี๊ดดดด”“So cute…” เสียงแฟนคลับดังขึ้นไม่ขาดสาย สองขายาวเดินก้าวเข้ามาไม่รีบไม่ร้อน ท่าทางสบาย ๆ แต่กลับดึงดูดทุกสายตาในพื้นที่โดยอัตโนมัติ ไป๋เฮ่อมือล้วงกระเป๋ากางเกงก้าวเดินต่อไป ก่อนที่จะชะลองฝีเท้าลง ยกริมฝีปากขึ้นเล็กน้อยฉายร้อยยิ้มพร้อมกับยกมืออีกข้างขึ้นโบกเบา ๆ ให้แฟนคลับด้านหน้าท่าทางเป็นกันเอง“อ๊ายยยยย เขามองมาทางนี้”“ I love you ฉงไป๋เฮ

เวลา 10:30 น.@ห้างสรรพสินค้าใจกลางเมืองร่างบางก้าวลงจากรถด้วยท่วงท่ามั่นใจ เรือนผมยาวสีแดงไวน์ถูกปล่อยสยายเป็นลอนคลื่นอ่อน ๆ รับกับผิวขาวเนียนละเอียดราวกับกระเบื้องเคลือบราคาแพง ดวงตาคู่เรียวเฉี่ยวถูกแต่งแต้มด้วยเมกอัปโทนเย็นจนยิ่งขับให้สายตาของเธอดูทั้งเย้ายวนและหยิ่งทะนงในเวลาเดียวกันเดรสสีดำแนบลำตัวเผยส่วนเว้าโค้งอย่างพอดิบพอดี สายเดี่ยวเส้นบางแทบทำให้คนมองเผลอคิดว่าเพียงแค่ปลายนิ้วเกี่ยวเบา ๆ ก็อาจหลุดลงจากไหล่มนได้ทุกเมื่อ เนินอกอวบอิ่มสะดุดตาใต้ผ้าเนื้อลื่น ขณะที่เอวคอดรับกับสะโพกผายสวยราวกับถูกปั้นขึ้นมาอย่างตั้งใจต่างหูห่วงสีเงินแกว่งไหวเบา ๆ ตามจังหวะก้าวเดิน พร้อมโชกเกอร์สีดำเส้นเล็กที่ยิ่งขับให้ลำคอขาวระหงของเธอดูน่ามองขึ้นอีกหลายเท่าซินอวี้ยกมือขึ้นเสยผมอย่างรำคาญเล็กน้อย ก่อนจะลดแว่นกันแดดลงช้า ๆ เผยใบหน้าสวยคมที่ต่อให้ยืนอยู่ท่ามกลางผู้คนมากมาย ก็ยังเด่นสะดุดตาจนยากจะละสายตาผู้หญิงคนนี้ไม่ได้สวยหวานแบบน่าทะนุถนอม แต่เป็นความสวยแบบอันตราย สวยจนคนมองอยากเข้าใกล้ ทั้งที่รู้ดีว่าอาจถูกเธอเหวี่ยงส้นสูงใส่หน้าได้ทุกเมื่อ“ท้องก็ไม่ใช่ปัญหาของการแต่งตัว แต่ทำไมท้องยิ่งดูส

เช้าวันต่อมา…@โรงพยาบาลเอกชนแห่งหนึ่งซินอวี้มาถึงโรงพยาบาลตั้งแต่เก้าโมงเช้า ทั้งที่เมื่อก่อน ต่อให้มีเรื่องให้ตื่นเช้าแค่ไหน เธอก็ยังสามารถนอนต่อได้อีกเป็นชั่วโมงแบบไม่สะทกสะท้านแต่หลังจากรู้ว่ามีเด็กอยู่ในท้อง ชีวิตของเธอก็เริ่มเปลี่ยนไปทีละนิดอย่างเลี่ยงไม่ได้ การตื่นสายแทบไม่เกิดขึ้นกับเธออีกเลยโดยเฉพาะช่วงวันที่ผ่านมา อาการแพ้ท้องเริ่มชัดขึ้นเรื่อย ๆ ทั้งเวียนหัว เหม็นกลิ่นน้ำหอมบางชนิด รวมถึงตื่นมาตอนเช้าพร้อมความรู้สึกคลื่นไส้จนต้องนั่งนิ่งอยู่ปลายเตียงพักใหญ่กว่าจะลุกไหวร่างบางในเดรสไหมพรมสีอ่อนกับคาร์ดิแกนตัวบางเดินเข้ามาภายในโรงพยาบาลด้วยสีหน้าเรียบนิ่ง เส้นผมสีแดงไวน์ถูกรวบต่ำลวก ๆ ต่างจากเมื่อวานที่แต่งตัวจัดเต็มราวกับพร้อมไปเหยียบหน้าใครสักคนด้วยส้นสูงวันนี้เธอดูเหนื่อยกว่านั้นมาก มือเรียวเลื่อนขึ้นแตะท้องตัวเองเบา ๆ โดยไม่รู้ตัว ขณะกำลังเดินไปยังแผนกสูตินรีเวช ก่อนจะหยุดชะงักเมื่อเห็นใครบางคนยืนรออยู่แล้ว“โอ้โห… คนสวยมาเช้ากว่าที่คิดอีก” อี้เฉินยกแก้วกาแฟในมือขึ้นนิด ๆ พลางส่งยิ้มให้เธอ เขาอยู่ในชุดลำลองธรรมดา หมวกแก๊ปสีดำกดต่ำ ดูเหมือนพึ่งรีบออกมาจากกองถ่ายมากกว่

“เลิกพูดดีกว่า เดี๋ยวคนในกองได้ยิน”“มึงเพิ่งนึกได้รึยังไง ปล่อยให้ไปด้วยกันครึ่งวัน มึงเข้าข้างยัยนั่นเหรอ?” ไป๋เฮ่อยกคิ้วขึ้นเล็กน้อยก่อนมือใหญ่จะยื่นไปยกกาแฟขึ้นมาดูดจิบเข้าปาก ดวงตาคมหลุบต่ำเหมือนขี้เกียจต่อความยาวสาวความยืดกับเพื่อนตัวเอง ส่วนอี้เฉินก็ได้แต่แค่นหัวเราะในลำคออย่างรู้ทันแล้วเอ่ยต่อ“เออ ๆ ไม่เข้าข้างก็ไม่เข้าข้าง”ไป๋เฮ่อยังไม่ทันจะสวนกลับ เสียงผู้กำกับก็ดังขึ้นจากอีกฝั่งของกองถ่ายอีกครั้ง“ไป๋เฮ่อ! เตรียมเข้าซีนต่อครับ! ซีนสุดท้ายแล้ว”ร่างสูงลุกขึ้นจากเก้าอี้ในทันทีอย่างว่าง่าย มือใหญ่ยกโทรศัพท์ตัวเองขึ้นมากดดับหน้าจอแบบไม่ได้คิดอะไรนัก แล้วเสียบมันลงกระเป๋ากางเกงตามเดิมอี้เฉินมองการกระทำนั้นเงียบ ๆ ก่อนแค่นหัวเราะออกมาอีกครา“ทำเหมือนไม่สน แต่เก็บโทรศัพท์อย่างดีเลยนะมึง”“เสือก”“ครับ ๆ ๆ เชิญสุดหล่อทำงานต่อครับ”ไป๋เฮ่อหันไปมองเพื่อนตัวเองนิ่ง ๆ เหมือนจะด่าต่อ แต่สุดท้ายก็ขี้เกียจเถียง เขาเพียงถอนหายใจออกมา ก่อนเดินกลับเข้าไปกลางเซ็ตถ่ายทำอีกครั้งไฟสปอร์ตไลต์ยังสว่างจ้าเหมือนเดิม ทีมงานเดินกันวุ่นวาย กล้องหลายตัวถูกจัดมุมเตรียมพร้อมสำหรับซีนสุดท้ายของวันนี้ส่

“นี่ ไป๋เฮ่อ ฉันถามแค่ว่านอนห้องไหน ไม่ได้จะขอนอนกับนายซะหน่อย ไม่ต้องคิดมากหรอกน่า อีกอย่างนะ ฉันไม่จับนายปล้ำแน่ ตอนนั้นถ้าไม่ติดว่าเมานะ”“คนอย่างนาย ไม่ได้เห็นขาอ่อนฉันหรอก :P” สิ้นประโยคนั้น ฉงไป๋เฮ่อก็เงียบไปทันที แต่ถึงแม้ว่าปากเขาจะเงียบ ทว่าดวงตาเขา กลับมองคนตรงหน้าอย่างหมั่นไส้ ก่อนจะใช้สายตาเลื่อนลงช้า ๆ ตั้งแต่ใบหน้าสวย เสื้อยืดโอเวอร์ไซซ์ของเขา ไปจนถึงขาเรียวขาวที่โผล่พ้นชายเสื้อออกมา“ไม่เห็นขาอ่อนเหรอ” ไป๋เฮ่อก้าวเข้าไปใกล้อีกนิดอย่างคนเริ่มเอาคืนบ้างแล้ว ดวงตาคมจ้องเธอตรง ๆ ก่อนพูดน้ำเสียงต่ำขึ้นต่อ“ฉันจับเธอกดลงตรงนี้ตอนนี้ยังได้เลย” คำพูดนั้นทำให้ซินอวี้ชะงักไปหนึ่งจังหวะ ไม่ใช่เพราะว่าเธอกลัว แต่เป็นเพราะน้ำเสียงขอไป๋เฮ่อตอนนี้ต่างจากตอนปากหมาปกติต่างหาก มันทั้งต่ำ ทั้งแหบ แล้วก็เต็มไปด้วยการเอาคืนแบบผู้ชายที่โดนปั่นมาทั้งวันแต่ซินอวี้ก็คือซินอวี้…“นายเนี่ยนะ คนที่เพิ่งโดนฉันเรียกคุณพ่อจนความดันขึ้นจะจับฉันกด” หญิงสาวกะพริบตาทำหน้าทะเล้นพลางพูด ก่อนเธอจะกวาดสายตาคู่สวยของเธอมองไป๋เฮ่อกลับตั้งแต่หัวจรดเท้าเช่นกันอย่างคนไม่ยอมแพ้“อีกอย่าง ตอนนี้ฉันท้องอยู่ นายกล้า