All Chapters of ภรรยาลับซุปตาร์ตัวท็อป: Chapter 81 - Chapter 90

หนึ่งเดือนต่อมา ช่วงเย็นของวัน…แสงอาทิตย์สีส้มอ่อนค่อย ๆ สาดผ่านกระจกบานใหญ่ภายในคฤหาสน์ตระกูลฉง บรรยากาศทั้งบ้านเงียบสงบกว่าปกติ ช่วงนี้ไป๋เฮ่อแทบเคลียร์งานทั้งหมดออกจากตารางชีวิตตัวเองจนเกือบหมดข่าวลือค่อย ๆ เงียบไป ไม่มีใครขุดอะไรต่อเพราะไป๋เฮ่อใช้เงินแก้ปัญหา และเจ้าตัวก็… ถ่ายงานเสร็จก็กลับบ้าน สัมภาษณ์เสร็จก็กลับบ้าน ออกอีเวนต์เสร็จก็กลับบ้าน จนอี้เฉินถึงกับบ่นว่าอีกนิดคงย้ายกองละครมาตั้งในบ้านแล้วจริง ๆภายในห้องนั่งเล่นชั้นสอง ซินอวี้กำลังนั่งอยู่บนโซฟาตัวยาวในชุดคลุมสบาย ๆ หน้าท้องตอนนี้นูนชัดมากจนแทบซ่อนยังไงก็ไม่มิดแล้วการตั้งครรภ์เข้าสู่เดือนที่แปดเต็มอย่างเป็นทางการ มือเธอค่อย ๆ ลูบหน้าท้องตัวเองเชื่องช้า ดวงตามองไอแพดที่เปิดค้างไว้ แต่สุดท้ายก็อ่านอะไรไม่เข้าหัวอยู่ดี เพราะตั้งแต่บ่ายมา ซินเยว่ดิ้นเก่งผิดปกติจนเธอแทบไม่ได้พักเลย“ซินเยว่~ วันนี้จะคึกอะไรขนาดนั้นคะ มะม๊าไม่ได้พักเลย” เธอพึมพำเบา ๆ พลางก้มลงมองท้องตัวเอง และเหมือนใจซินเยว่ที่อยู่ในครรภ์จะตอบกลับมะม๊าทันที เพราะหน้าท้องนูนขึ้นมานิดหนึ่งตรงด้านข้างจนซินอวี้หลุดยิ้มอย่างเอ็นดูและจังหวะเดียวกันนั้นเอง ไป๋เฮ

ช่วงสองทุ่มของวัน…ภายในห้องน้ำกว้าง ไอน้ำอุ่นลอยจางอยู่ในอากาศ ขณะที่เสียงน้ำจากฝักบัวดังสม่ำเสมอ ท่ามกลางบรรยากาศเงียบสงบของค่ำคืนซินอวี้ยืนอยู่หน้าอ่างล้างหน้าในชุดคลุมตัวบาง ก่อนจะหันกลับไปมองตามเสียงผู้ชายที่กำลังจะเดินตามเข้ามาด้วยสีหน้ากึ่งขำกึ่งระแวง“พร้อมอาบรึยังมะม๊าของซินเยว่”“เลิกเรียกแบบนี้ได้ไหม ฉันไม่ชิน”“ไม่ได้” เสียงทุ้มตอบกลับอย่างอารมณ์ดี จากนั้น ไป๋เฮ่อจึงยื่นมือไปปิดประตูห้องน้ำลงเบา ๆ“นายจะอาบด้วยเหรอ ทำไมใส่แบบนั้น”ซินอวี้ถามด้วยความสงสัย เพราะตอนนี้บนตัวไป๋เฮ่อเหลือเพียงผ้าเช็ดตัวสีเข้มผูกอยู่รอบเอวเท่านั้น แผ่นอกแกร่งเปลือยเปล่าที่เต็มไปด้วยกล้ามเนื้อชัดเจน เหมือนเจ้าตัวเตรียมตัวมาก่อนแล้วเรียบร้อย“ก็ฉันต้องดูแลเธอ เดี๋ยวตัวเปียก” เขาตอบหน้าตายแบบไม่รู้สึกผิดแม้แต่นิดเดียว พร้อมกับเดินเข้ามาใกล้ช้า ๆ และยิ่งใกล้เท่าไร ซินอวี้ก็ยิ่งรู้สึกว่าห้องน้ำแคบลงอย่างประหลาด“นายใส่เสื้อก็ได้นะ”“ทำไม”“มันเกะกะสายตาฉัน”คิ้วเข้มคนตัวสูงยกขึ้น ก่อนมุมปากจะคลี่ยิ้มออกอย่างคนพอใจสุด“เธอเขินเหรอ?”“เปล่า!”“งั้นก็มองได้ ไม่เห็นจะเป็นอะไร”“ใครจะไปมองกัน” สิ้นเสียงนั

หลังจากอาบน้ำเสร็จ…ภายในห้องนอนขนาดใหญ่ กลิ่นหอมอ่อน ๆ จากน้ำยาปรับผ้านุ่มยังคงลอยจางอยู่ในอากาศ ขณะที่แสงไฟหัวเตียงสีส้มอบอุ่นถูกเปิดไว้เพียงดวงเดียวซินอวี้นั่งอยู่บนเตียงในชุดนอนผืนบางสบายตัว เส้นผมยาวที่เพิ่งเป่าแห้งหมาด ๆ ตกลงมาปิดไหล่ขาวเนียนบางส่วน ส่วนหน้าท้องกลมโตในเดือนที่แปดยังคงนูนเด่นชัดเหมือนเดิมแล้วไป๋เฮ่อก็เดินออกมาจากห้องแต่งตัวพร้อมหนังสือนิทานเด็กในมือหนึ่งเล่ม“จริงจังขนาดนั้นเลย?”“ก็แน่นอน” ร่างสูงตอบหน้าตาย ก่อนจะเดินมานั่งลงข้างคนตัวบางบนเตียง“ปะป๊าต้องเริ่มฝึกไว้ก่อนเนอะซินเยว่” พูดจบ เขาก็ก้มลงมองหน้าท้องนูนซินอวี้ทันทีเหมือนคุยกับลูกมากกว่าคุยกับเมียตามเคย“ปะป๊าไม่มีงานสองวัน พรุ่งนี้จะให้ลุงเฉินสั่งของมาส่งแล้วป๊าจะประกอบให้ซินเยว่นะครับ” ซินอวี้หลุดยิ้มออกมาทันทีเมื่อได้ยินน้ำเสียงจริงจังของเขา ก่อน“ยังไม่คลอดเลยนะ จะรีบประกอบห้องอะไรขนาดนั้น”“ต้องเตรียมไว้ก่อน” ไป๋เฮ่อตอบทันทีราวกับเป็นเรื่องสำคัญที่สุดในโลก ก่อนเปิดหนังสือนิทานในมือดูไปด้วย“เตียงเด็กก็ต้องเช็ก มุมโต๊ะต้องหุ้มใหม่ ปลั๊กไฟก็ต้องปิดให้หมด”“ซินเยว่ยังเดินไม่ได้เลย”“แต่เดี๋ยวก็เดินได

ภายในห้องรอต้อนรับซินเยว่…กล่องกระดาษหลายใบถูกเปิดออกเรียบร้อยแล้ว ชิ้นส่วนเตียงเด็กสีขาวครีมถูกวางแยกอย่างเป็นระเบียบอยู่บนพื้น ขณะที่ไป๋เฮ่อกับอี้เฉินกำลังช่วยกันประกอบอย่างคล่องมือเพราะต่อให้จะเป็นเตียงเด็ก แต่มันก็ไม่ได้ยากอะไรสำหรับผู้ชายสองคนที่จบวิศวะโยธามาเหมือนกัน“อี้เฉินมึงส่งประแจเบอร์หกให้หน่อยดิ”“อือ” อี้เฉินโยนให้แบบไม่ต้องเงยหน้าด้วยซ้ำ ส่วนไป๋เฮ่อก็รับต่อได้ทันที ก่อนจะขันน็อตเข้าที่อย่างแม่นยำ เสียงขันสกรูดังเป็นจังหวะภายในห้อง ขณะที่ทั้งคู่แทบไม่ต้องดูคู่มือด้วยซ้ำซินอวี้ที่นั่งอยู่บนเก้าอี้มุมห้อง ดวงตาคู่สวยมองภาพตรงหน้าอย่างเงียบงันก่อนจะหลุดยิ้มออกมานิดหนึ่ง สองคนนี้ตอนอยู่ข้างนอกดูนิ่ง ดูเข้าถึงยาก ดูจริงจังกันทั้งคู่ แต่ตอนนี้กลับกำลังนั่งประกอบของให้ลูกเธออย่างตั้งใจสุด ๆ“ตรงนี้มันเอียงหรือกูตาเข” อี้เฉินพูดขึ้นพลางจับฐานเตียงไว้ ด้านไป๋เฮ่อเมื่อได้ยินแบบนั้นจึงก้มมองตามที่เพื่อนพูด ก่อนที่เขาจะขยับอีกฝั่งนิดนึงแล้วพูดขึ้น“ไม่เอียง กูว่าปกติ” จากนั้นทั้งคู่ก็ช่วยกันยกโครงเตียงขึ้นตั้งพร้อมกันอย่างรู้จังหวะเหมือนทำงานไซต์เดียวกันมานาน ซึ่งซินอวี้มองแล้วก

ช่วงเย็นวันเดียวกัน…แสงอาทิตย์สีส้มอ่อนค่อย ๆ ลอดผ่านกระจกบานใหญ่เข้ามาภายในห้องซินเยว่ เงาสะท้อนของผ้าม่านสีครีมไหวเบา ๆ ตามแรงลมแอร์ ภายในห้องตอนนี้เหลือเพียงเสียงขันน็อตเป็นระยะไป๋เฮ่อยังคงนั่งอยู่บนพื้นข้างตู้เสื้อผ้าเด็กที่กำลังประกอบค้างไว้ แขนเสื้อเชิ้ตสีเข้มถูกพับขึ้นถึงข้อศอก เผยให้เห็นท่อนแขนแข็งแรงชัดเจน ขณะที่สีหน้าของเขายังคงจริงจังเหมือนกำลังทำงานใหญ่ระดับอีเวนต์พันล้าน ส่วนซินอวี้ เธอนั่งอยู่บนพรมขนนุ่มใกล้ ๆ พร้อมกองเสื้อเด็กตัวเล็กในมือเสื้อผ้าของซินเยว่ถูกพับเรียงทีละตัวอย่างตั้งใจ มีทั้งชุดสีขาวนุ่ม ชุดหมีตัวเล็ก ถุงมือจิ๋ว และถุงเท้าคู่เล็กจนเธอมองแล้วก็อดยิ้มไม่ได้“ตัวนิดเดียวเอง” เธอพึมพำเสียงพร้อมกับยกถุงเท้าเด็กขึ้นมาดู ซึ่งไป๋เฮ่อ มองภาพนั้น ริมฝีปากบางก็ขยับยกยิ้มขึ้น“แต่ลูกเราใส่ได้นะมะม๊า”ซินอวี้หลุดหัวเราะเบา ๆ ก่อนจะค่อย ๆ พับเสื้อต่อ ภายในห้องเงียบลงอีกครั้งอย่างสบายใจ ไม่มีเสียงโทรศัพท์ ไม่มีงาน ไม่มีใครเข้ามาวุ่นวาย มีเพียงคนสองคนที่กำลังเตรียมทุกอย่างรอเจ้าตัวเล็ก ที่ใกล้จะลืมตาดูโลก เสียงขันน็อตดังขึ้นอีกสองสามครั้ง ก่อนอยู่ ๆ ไป๋เฮ่อจะพูดขึ้นม