All Chapters of ภรรยาลับซุปตาร์ตัวท็อป: Chapter 91 - Chapter 100

แม้แต่ตอนนี้ เธอก็ยังไม่คุ้นกับการเป็นแม่ของลูกไป๋เฮ่ออย่างสมบูรณ์อยู่ดี และร่างสูงก็ค่อย ๆ นั่งลงตรงหน้าซินอวี้อีกครั้ง ก่อนจะยกมือขึ้นจับมือเธอด้วยความอ่อนโยน“ครั้งนี้ฉันอยากเก็บไว้เอง”“…”“ไม่ใช่ให้คนอื่นดู” ประโยคนั้นทำให้ซินอวี้นิ่งไปทันที แสงแดดยามเย็นตกกระทบใบหน้าหล่อเหลาของเขาพอดี ดวงตาคมที่ปกติเย็นชา ตอนนี้กลับอ่อนโยนจนเธอหลบสายตาแทบไม่ทัน จนสุดท้ายซินอวี้ก็ต้องยอมแต่โดยดี“ได้ งั้นก็แล้วแต่นาย” ไป๋เฮ่อมองเธออยู่พักหนึ่งหลังได้ยินคำตอบนั้น ก่อนมุมปากจะค่อย ๆ ยกขึ้นบางเบาอย่างพอใจ“น่ารักจัง”“อะไร”“นึกว่าจะต้องพยายามตื้อนานกว่านี้” จบคำพูดนั้น ซินอวี้จึงขมวดคิ้วใส่เขาแกลมยิ้ม จากนั้นเธอจึงหยิบถุงเท้าเด็กขึ้นมาพับต่อเหมือนกลบอาการเขินของตัวเอง“ก็แค่ถ่ายรูปเอง”“สำหรับฉันไม่ใช่แค่รูปนะ อีกหน่อยซินเยว่โตขึ้น ฉันอยากให้ลูกรู้ว่า ตอนรอเขาเกิดเราดีใจแค่ไหน”ภายในห้องเงียบลงทันที ซินอวี้เม้มปากเบา ๆ ก่อนจะหลบสายตาเขาอัตโนมัติ เพราะไม่ว่าจะผ่านไปนานแค่ไหน เธอก็ยังแพ้เวลาไป๋เฮ่อพูดหวานแบบนี้อยู่ดี“เขินอีกแล้ว”“ไม่ได้เขิน”“แต่เธอแก้มแดง”“แอร์มันเย็นเกินไปต่างหาก”“ใช่เหรอ” ซินอ

“สัญญา?”“อือ” เขาตอบทันทีแบบไม่ลังเล ก่อนจะยิ้มมุมปากนิด ๆ“แต่ถ้าเมียอยากให้มากกว่านั้น ก็จะตามใจเมีย” ซินอวี้หน้าแดงขึ้นมาทันทีจนแทบลามไปถึงหู ก่อนจะรีบยกมือขึ้นตีอกเขาเบา ๆ อย่างหมั่นไส้ปนเขิน“คนบ้า~” ไป๋เฮ่อหลุดหัวเราะต่ำ ๆ ในลำคอเหมือนยิ่งเห็นเธอเขินก็ยิ่งชอบใจ“ด่าอีก”“ไม่ต้องมายิ้มเลยนะ”“ก็เมียน่ารัก”“นายพูดแบบนี้ตลอดเลย”“แล้วเธอก็เขินตลอดเหมือนกัน” ซินอวี้เม้มปากแน่น เหมือนพยายามหลบสายตาเขา แต่ไป๋เฮ่อกลับยิ่งโน้มเข้ามาใกล้กว่าเดิม ปลายจมูกแตะข้างแก้มเธออย่างออดอ้อน“ตกลงไหมมะม๊า”“ไม่ตกลง”“ใจร้ายอีกแล้ว น้าตกลงนะค้าบ~”“แล้วใครใช้ให้นายคิดแต่เรื่องแบบนี้”“ไม่ได้คิดแต่เรื่องนี้ คิดถึงลูกด้วย คิดถึงเมียด้วย” คำพูดนั้นทำให้ซินอวี้เงียบไปนิดหนึ่งทันที เพราะไม่ว่าจะกี่ครั้ง ผู้ชายคนนี้ก็ยังทำให้หัวใจเธอสั่นง่ายอยู่ดีไป๋เฮ่อมองหน้าเธออยู่พักหนึ่ง ก่อนจะจูบหน้าผากมนอย่างอ่อนโยน ต่างจากตอนแกล้งเมื่อครู่ลิบลับ“โอเค ไม่แกล้งแล้ว”“แน่ใจ?”“อือ” เขาพยักหน้าช้า ๆ ก่อนมุมปากจะยกขึ้นอีกครั้ง“ขอนอนกอดแทนก็ได้” พูดจบ ร่างสูงก็ค่อย ๆ ดึงเธอเข้ามากอดไว้หลวม ๆ ซินอวี้เอนตัวพิงอกเขาเงี

“เป็นอะไร”ร่างสูงยังไม่ตอบทันที เขาเพียงมองคนเป็นภรรยาตั้งแต่หัวจรดเท้าเงียบ ๆ ดวงตาคมค่อย ๆ อ่อนลงอย่างชัดเจน จนสุดท้ายถึงพูดออกมาเสียงต่ำ“สวย”“นายก็ชอบพูดแบบนี้ตลอด”“แต่วันนี้สวยกว่าปกตินะ”“ต่างตรงไหน หน้าก็ยังไม่แต่ง”“ต่าง” ไป๋เฮ่อตอบก่อนจะลุกเดินเข้ามาหาเธอ“วันนี้เหมือน… เป็นมะม๊าของซินเยว่จริง ๆ แล้วก็เหมือนเจ้าสาวด้วย” ประโยคนั้นทำให้ซินอวี้เงียบไปทันทีโดยไม่รู้จะตอบอะไรกลับ เพราะสายตาของผู้ชายตรงหน้า ตอนนี้มันอ่อนโยนเกินว่าวันอื่น ๆ เสียอีกร่างสูงหยุดยืนตรงหน้าเธอ ก่อนจะค่อย ๆ ยกมือขึ้นลูบหน้าท้องนูนเบา ๆ ผ่านเนื้อผ้า“ซินเยว่ครับ” เขาพูดเสียงต่ำ พลางยิ้มบาง ๆ“วันนี้มะม๊าสวยมากเลยใช่ไหม”“คนอะไรคุยกับลูกได้เก่งมาก”“ก็คุยทุกวัน”“เดี๋ยวลูกก็เคยตัวหรอก”“ดี จะได้ติดฉันเหมือนเธอติดฉัน”“ใครติดนายกัน” ไป๋เฮ่อเลิกคิ้วนิดหนึ่งทันที ก่อนจะโน้มหน้าเข้ามาใกล้จนปลายจมูกแทบแตะกัน“ไม่ติด?”“…”“เมื่อคืนใครกอดฉันไม่ปล่อย” ซินอวี้หน้าแดงขึ้นมาทันที“หยุดพูดแค่นั้นไม่ต้องพูดต่อ!” เสียงหัวเราะทุ้มต่ำดังขึ้นอีกครั้ง ก่อนเจ้าตัวจะยอมถอยออกนิดหนึ่งอย่างอารมณ์ดี จังหวะนั้นเอง เสียงเคาะป

ภายในห้องกว้างมาก ด้านในถูกแบ่งออกเป็นหลายโซนชัดเจน ทั้งห้องนอนใหญ่ ห้องรับแขก ห้องพักญาติ รวมถึงมุม pantry เล็ก ๆ และห้องสำหรับเด็กหลังคลอดที่ถูกเตรียมไว้เรียบร้อยแล้วม่านโปร่งสีอ่อนเปิดรับวิวเมืองด้านนอก ขณะที่โซฟาขนาดใหญ่ตรงห้องรับแขกตอนนี้เริ่มเต็มไปด้วยกระเป๋าเด็ก ของใช้ และตุ๊กตาตัวเล็กที่แม่บ้านช่วยกันขนขึ้นมา“นี่ห้องพักโรงพยาบาลหรือเพนต์เฮาส์…” ซินอวี้พึมพำเหมือนคนตกใจจริง แล้วฉงเถียนเหม่ยแม่ของไป๋เฮ่อก็หลุดหัวเราะออกมาทันที“พ่อเขาจัดการเองหมดเลยลูก บอกว่าหลานคนแรกทั้งที จะให้ธรรมดาได้ยังไง”พ่อไป๋เฮ่อที่ยืนอยู่ไม่ไกลกระแอมเบา ๆ ทันทีเหมือนเขินที่โดนแซว ส่วนอี้เฉินที่กำลังวางของลงบนโต๊ะถึงกับบ่นออกมาเหนื่อย ๆ“ผมนึกว่าย้ายบ้านครับ ไม่ใช่มารอคลอด…”เสียงหัวเราะดังขึ้นภายในห้องหลังจบประโยคนั้น บรรยากาศอบอุ่นจนซินอวี้เผลอนิ่งไปนิดหนึ่ง เพราะตั้งแต่โตมา ซินอวี้ไม่เคยคิดเลยว่าวันหนึ่งจะมีครอบครัวที่รอการเกิดของลูกเธอมากขนาดนี้ร่างสูงที่ยืนอยู่ข้างกันเหมือนรู้ว่าเธอกำลังคิดอะไร จึงบีบมือเธอเบา ๆซินอวี้เงยหน้าขึ้นมองเขาทันที ไป๋เฮ่อไม่ได้พูดอะไร มีเพียงสายตาคมที่มองกลับมาเงียบ ๆ

“ไป๋เฮ่อ ไม่คลอดไม่ได้” เธอเรียกชื่อเขาพร้อมหัวเราะออกมาอย่างเอ็นดู ก่อนจะค่อย ๆ ขยับตัวเข้าไปใกล้กว่าเดิมนิดหนึ่ง“ลูกจะออกมาได้ยังไงถ้าไม่คลอด” ร่างสูงเงียบไปทันทีเหมือนเถียงไม่ออก จนสุดท้ายถึงได้ถอนหายใจออกมาเบา ๆ แล้วก้มลงจูบหลังมือซินอวี้“ฉันไม่ชอบเห็นเธอเจ็บ” คำพูดเรียบง่ายนั้นกลับทำให้หัวใจซินอวี้อ่อนยวบลงทันที เพราะตลอดเวลาที่ผ่านมา ไป๋เฮ่ออาจชอบแกล้ง ชอบหยอก ชอบทำให้เธอเขินจนพูดไม่ออก แต่ทุกครั้งที่เธอไม่สบาย หรือแค่ขมวดคิ้วนิดเดียวผู้ชายคนนี้จะจริงจังขึ้นมาทันทีเสมอ ซินอวี้มองใบหน้าหล่อเหลาที่ตอนนี้ดูเครียดกว่าคนจะคลอดเสียอีกอยู่พักหนึ่ง จากนั้นเธอจึงค่อย ๆ ยกมือขึ้นลูบแก้มเขาแผ่วเบา“งั้นนายก็อยู่กับฉันสิ”“…”“ถ้านายอยู่ ฉันก็ไม่กลัวหรอกนะ”ไป๋เฮ่อชะงักไปทันที ดวงตาคมสั่นไหวนิดหนึ่งอย่างเห็นได้ชัด ก่อนเขาจะรีบกุมมือเธอไว้แน่นกว่าเดิมแทบจะทันที“ฉันไม่ไปไหนอยู่แล้ว”“อือ”“จะอยู่ตรงนี้”“เลิกขี้แงได้แล้ว ไม่เท่เอาซะเลย” หลังได้ยินประโยคนั้น ดวงตาคมที่เต็มไปด้วยความตึงเครียดเมื่อครู่ไหววูบก่อนเจ้าตัวจะหลุดหัวเราะในลำคอออกมานิดหนึ่งอย่างหมดทางสู้“ฉันขี้แงตรงไหน”“ตรงนี้เลย