All Chapters of ภรรยาลับซุปตาร์ตัวท็อป: Chapter 101 - Chapter 110

หนึ่งเดือนต่อมา…ภายในบ้านหลังใหญ่ที่เคยเงียบสงบในอดีต ตอนนี้กลับเต็มไปด้วยเสียงเล็ก ๆ ของสมาชิกใหม่แทบตลอดทั้งวันทั้งเสียงร้องอ้อแอ้ตอนหิว เสียงพี่เลี้ยงเด็กเดินเข้าออก หรือแม้แต่เสียงของคุณพ่อมือใหม่ที่ตื่นทุกครั้งเวลาลูกขยับตัวนิดเดียวเวลา 07:00 น.แสงแดดยามเช้าส่องผ่านม่านสีอ่อนเข้ามาภายในห้องนอนกว้างอย่างนุ่มนวล ขณะที่บนเตียงใหญ่ ซินอวี้ยังคงนอนหลับอยู่เงียบ ๆ เพราะเมื่อคืนเธอแทบไม่ได้นอนเต็มตาเลยส่วนต้นเหตุของทุกอย่างตอนนี้ กำลังนั่งอยู่บนโซฟาริมหน้าต่างในสภาพเสื้อยืดยับ ๆ ผมยุ่งนิดหน่อยต่างจากภาพซุปตาร์เนี้ยบที่คนทั้งประเทศคุ้นตาโดยสิ้นเชิง“โอเค… โอเคครับซินเยว่ ไม่ร้องนะลูก” น้ำเสียงทุ้มต่ำอ่อนลงอย่างไม่น่าเชื่อ ฉงไป๋เฮ่อกำลังอุ้มลูกสาวอยู่ ขณะที่มือใหญ่ค่อย ๆ โยกเด็กตัวเล็กในอ้อมแขนอย่างระวังสุดชีวิตผ่านมาหนึ่งเดือนแล้ว แต่เขาก็ยังอุ้มลูกเหมือนกำลังถือเครื่องแก้วราคาแพงอยู่ดีซินเยว่อยู่ในชุดหมีสีครีมตัวเล็ก ใบหน้าจิ๋วซุกอยู่ตรงอกปะป๊าไป๋เฮ่อ ขณะที่มือป้อม ๆ ก็ยังคงกำชายเสื้อคนเป็นพ่อแน่นเหมือนทุกวันไป๋เฮ่อก้มลงมองลูกอยู่พักหนึ่ง ก่อนจะหลุดยิ้มออกมาอย่างคนแพ้ทางเต็มรูปแ

สามวันต่อมา…ภายในห้องรับรองพิเศษของสนามบินต่างประเทศ บรรยากาศยังคงวุ่นวายไม่ต่างจากตลอดสามวันที่ผ่านมาทั้งทีมงาน ผู้จัดการ สไตลิสต์ รวมถึงการ์ดรักษาความปลอดภัยต่างเดินกันขวักไขว่ ขณะที่หน้าจอโทรศัพท์หลายเครื่องยังเต็มไปด้วยข่าวและรูปจากอีเวนต์เมื่อคืนซุปตาร์เอเชียอันดับต้น ๆ ของวงการที่หายหน้าไปเกือบเดือน กลับมาปรากฏตัวครั้งแรกก็ขึ้นเทรนด์ทันทีในหลายประเทศแต่ถึงอย่างนั้น คนที่กำลังนั่งอยู่มุมห้องในเสื้อฮู้ดสีดำเรียบ ๆ กลับดูไม่ได้สนใจข่าวพวกนั้นเลยแม้แต่นิดเดียวสายตาคมของฉงไป๋เฮ่อกำลังจับอยู่ที่หน้าจอโทรศัพท์เท่านั้น บนหน้าจอคือวิดีโอสั้น ๆ ที่ซินอวี้ส่งมาเมื่อคืน“ซินเยว่ มองกล้องเร็วลูก~” เสียงหัวเราะเบา ๆ ของซินอวี้ดังขึ้นในคลิป ขณะที่เด็กตัวเล็กในชุดหมีสีชมพูอ่อนกำลังนอนอยู่บนเตียง ดวงตากลมใสกะพริบปริบก่อนจะขยับมือป้อมไปมาเหมือนพยายามจับอะไรสักอย่างไป๋เฮ่อมองคลิปนั้นซ้ำไปมาเป็นรอบที่เท่าไหร่ไม่รู้ จนผู้จัดการส่วนตัวอย่างอี้เฉินต้องทักท้วง“มึงดูรอบที่ร้อยแล้วมั้ง สามวันมานี้กูเห็นมึงดูแต่รูปซินเยว่”“ก็กูคิดถึง”“แล้วเมียล่ะ” ไป๋เฮ่อเงียบไปนิดหนึ่ง ก่อนตอบน้ำเสียงราบเรียบพลา

“ชักจะจูบแรงไปแล้วรู้ไหม~” ซินอวี้หัวเราะเบา ๆ พร้อมกับผละเขาออกไม่จริงจังนัก ก่อนเธอจะใช้ปลายนิ้วจิ้มหน้าผากคนตรงหน้าอย่างหมั่นไส้ไป๋เฮ่อถอนหายใจยาวราวกับกำลังประท้วง ก่อนจะบดจูลลงบนไหปลาร้าของเธอ“ก็คิดถึง” เสียงแหบพร่า ทำเอาซินอวี้ชะงักไปนิดสามวันอาจไม่ใช่เวลานานสำหรับใครหลายคน แต่สำหรับคนที่เคยอยู่ด้วยกันแทบทุกวัน มันกลับยาวนานกว่าที่คิด“อือ ฉันก็คิดถึง” เธอตอบเสียงเบา พร้อมยกมือลูบผมเขาช้า ๆภายในห้องนอนเงียบสงบ มีเพียงแสงไฟหัวเตียงสีอุ่นส่องสลัว ไป๋เฮ่อเงยหน้าขึ้นมองภรรยา ดวงตาคมที่มักเย็นชาต่อคนทั้งโลกกลับอ่อนโยนลงทุกครั้งเมื่ออยู่ต่อหน้าเธอ“ถ้าคิดถึงเหมือนกัน งั้นปะป๊าจะทำให้หายคิดถึงกันไปเลยดีไหม” เขากระซิบข้างหูซินอวี้ คนตัวบางได้แต่อมยิ้ม“พูดเหมือนตัวเองเป็นยาวิเศษเลยนะ” เธอส่ายหน้าเบา ๆ อย่างเอ็นดู“ก็อาจจะใช่”“หลงตัวเอง”“หลงเมียต่างหาก” ซินอวี้หลุดหัวเราะออกมาทันที ก่อนจะยกมือขึ้นบีบแก้มเขาเบา ๆ“ไปทำงานแค่สามวัน ทำไมกลับมาอ้อนหนักกว่าเดิมอีก”“เพราะสามวันนั้นไม่มีเธอไง” คำตอบตรงไปตรงมาทำให้คนฟังชะงักไปนิดหนึ่ง ก่อนไป๋เฮ่อจะขยับเข้าไปใกล้อีกเล็กน้อย แล้วซบหน้าลงบนไ

“หือ ไม่เอา ปะป๊าชอบคำว่ามะม๊ามากกว่า ไม่เปลี่ยน”หลงเมีย นี่มันคนหลงเมียชัด ๆ ไป๋เฮ่อพูดด้วยน้ำเสียงกระสัน ท่อนเนื้อกระตุกงึกงักสู้ลิ้นนุ่มราวกับต้องการให้ซินอวี้อมลึกลงสุดลำ“อ่าส์ ลึก ๆ มะม๊า~ อื้ม แบบนั้นเลย” เขาบอกเธอเสียงสั่นแทบขาดใจ ซินอวี้ก้มใบหน้าลงใช้ปากเล็กครอบงำท่อนเนื้อร้อนเข้าจนลึกสุดลำ ลึกจนเธอเองก็ขย้อน“อึก!”“ซี๊ด~ โอ๊ย เสียว” ไป๋เฮ่อสูดหายใจลึก มือใหญ่ยกขึ้นแตะศีรษะของคนเป็นภรรยา ก่อนจะค่อย ๆ โน้มกายขึ้นเข้ามาหาเธอ สายตาที่มองลงมาเต็มไปด้วยความต้องการและความคิดถึงที่สะสมมาหลายวัน“หืม มะม๊า…” เขาเรียกเสียงแหบพร่า พลางยกมือขึ้นลูบผมนุ่มอย่างอดใจไม่ไหว ราวกับยิ่งมองก็ยิ่งหลงคนตรงหน้าซินอวี้ไล่เลียตามสันลำท่อนเนื้อยาวของเขาจากส่วนโคนลงจรดส่วนปลาย ก่อนจะไล่ลิ้นขึ้นตามแนวยาวของเส้นเลือดที่ยองใสตามท่อนนั้น พร้อมกับใช้สายตายั่วยวนมองสามีจังหวะนี้ใครไหวไปก่อนเลย เพราะคนที่โดนมองด้วยสายตาแบบนั้นไม่ไหวแล้ว…“อ๊าส์ มะม๊าครับ พอก่อน อึก! เดี๋ยวเสร็จ” ไป๋เฮ่อพูดเสียงแหบพร่า เขาห้ามเธอไว้ เพราะหากทำแบบนี้ต่อไปเขาได้เสร็จคาปากเธอแน่ดวงตาคู่คมมองซินอวี้ไม่ละ ขณะที่ริมฝีปากบางก็ย

“เลียหอยให้หน่อยปะป๊า อ่า~”ไป๋เฮ่อยื่นใบหน้าขึ้นเล็กน้อย ไปหาของอร่อยตรงหน้า เขาคิดถึงมาก สองเดือนแล้วที่เขาไม่ได้แตะตรงนี้ของซินอวี้เลย ด้วยอะไรหลาย ๆ อย่าง ก่อนคลอดหลังคลอด แถมยังบินไปต่างประเทศอีก“มะม๊าพูดแล้วนะว่านะให้ทำแบบหนำใจ” พูดจบ ริมฝีปากบางได้รูปของพระเอกดัง ก็บดลงบนจุดอ่อนไหวของเธอ“เยิ้มมากมะม๊า สองเดือนเลยนะครับที่ปะป๊าไม่ได้อยู่ใกล้แบบนี้” เขาพึมพำเสียงกระเส่า มือใหญ่สองข้างจับล็อกก้นเล็กไม่ให้ขยับ เพื่อที่เขาจะได้ลงลิ้นได้แบบหนำใจน้ำหวานสีใสหยาดเยิ้มติดตามริมฝีปากของไป๋เฮ่อทันที ก่อนเขาจะใช้เรียวลิ้นเลียไปตามกลีบของเธอแรง ๆ“ซี๊ดอ่าส์~” ซินอวี้สูดปากด้วยความเสียวซ่าน เรียวขาสั่นระริก สองเดือนที่ไม่โดนเล้าโล้มส่วนนี้เลย “อื้อ~ แบบนั้นเลย เสียวหอยจังปะป๊า” ใบหน้าพริ้มเพราเชิดขึ้น ซินอวี้กัดกลีบปากตัวเองจนเป็นรอยแดงเพื่อข่มความเสียวซ่านเเขาปรนเปรอเธอได้อย่างชำนาญ ไม่ต่างจากที่เธอเคยดูแลเขา…“อื้อ ดูดรูทีปะป๊า ต่ำลงอีกนิด อ๊าส์” คนตัวบางครางเสียงหวาน ซินอวี้อดไม่ได้เลยที่จะผลักมือข้างที่เธอถนัดกลับมาลูบคลำเต้าของเธอหยาดน้ำหวานเยิ้มไหลลงตามหว่างขาเรียว มันเยอะมากเหม