All Chapters of ภรรยาลับซุปตาร์ตัวท็อป: Chapter 61 - Chapter 70

เสียงกรี๊ดภายในฮอลยังคงดังไม่หยุดหลังจากประโยค ‘มีแล้วค่ะ มีแล้ว’ ของแม่ฉงเอ่ยขึ้น แฟนคลับอ่านปากกันไปทั่วทั้งงาน จนแฮชแท็กเกี่ยวกับฉงไป๋เฮ่อเริ่มพุ่งขึ้นแบบเรียลไทม์ตั้งแต่งานยังไม่ทันเริ่มจริงจังด้วยซ้ำบนจอ LED ขนาดใหญ่ ภาพของครอบครัวฉงยังคงถูกจับอยู่พักหนึ่ง ก่อนพิธีกรจะรีบหัวเราะกลบสถานการณ์“โอเค ๆ ทุกคน ใจเย็นก่อนครับ เดี๋ยวศิลปินยังไม่ขึ้นเวทีก็มีคนอกหักทั้งฮอลแล้วนะ!”เสียงหัวเราะดังขึ้นทันที ขณะที่ซินอวี้ซึ่งนั่งอยู่ตรงกลางเริ่มขยับแมสขึ้นสูงกว่าเดิมนิดหนึ่งโดยไม่รู้ตัว“ดูสิ แม่ทำคนแตกตื่นหมดแล้ว” ฉงเหม่ยหนิงหันไปบ่นแม่ตัวเองขำ ๆ คนเป็นแม่จะตอบหน้าตาเฉย พร้อมกับฉายยิ้มอย่างอารมณ์ดีเหมือนสนุกกับปฏิกิริยาแฟนคลับสุด ๆ“แม่ยังไม่ได้พูดอะไรผิดเลยนะเหม่ยหนิง”ซินอวี้ได้แต่นั่งเงียบ ไม่รู้ว่าควรขำหรือควรเขินมากกว่ากันดี แต่ยังไม่ทันได้ตั้งตัว เสียงกรี๊ดระลอกใหม่ก็ดังขึ้นอีกครั้งกรี๊ดดดดดด!!ไฟบนเวทีดับลง อินโทรเพลงเปิดโชว์จะดังขึ้นพร้อมแสงสีแดงเข้มที่ค่อย ๆ สาดไปทั่วเวทีขนาดใหญ่“มาแล้วววว!”“ฉงไป๋เฮ่ออออ!” เสียงแฟนคลับดังสนั่นแทบจะในวินาทีเดียว และวินาทีต่อมา ร่างสูงในสูทสีดำเนี

หลังจากจบงานเพียงไม่ถึงหนึ่งชั่วโมง โลกออนไลน์ก็แทบแตก รวมถึงแพลตฟอร์มแฟนคลับต่าง ๆ เต็มไปด้วยคลิปจากในฮอลที่ถูกตัดลงแบบรัว ๆ ทั้งช่วงแม่ของฉงไป๋เฮ่อเอ่ยปากว่าลูกชายมีแฟนแล้ว ช่วงที่กล้องจับหญิงสาวปริศนาข้างครอบครัวฉง รวมถึงจังหวะที่ไป๋เฮ่อหันมองไปทางโซน VIP หลายครั้งระหว่างโชว์และที่น่าตกใจกว่าเดิมคือ ครั้งนี้ เทรนด์อันดับหนึ่งกลับไม่ใช่ ‘เฮ่อเหนียง’ เหมือนทุกปีที่ผ่านมาอีกแล้ว แต่กลายเป็น ‘ฉงไป๋เฮ่อมีแฟนแล้ว’ พุ่งขึ้นอันดับหนึ่งแบบถล่มทุกแฮชแท็กภายในเวลาไม่ถึงสามสิบนาทีภายในรถตู้ส่วนตัวที่กำลังเคลื่อนออกจากฮอล บรรยากาศกลับเงียบผิดปกติ อี้เฉินนั่งไถมือถืออยู่ฝั่งหน้า สีหน้าคนจัดการเริ่มปวดหัวขึ้นเรื่อย ๆ ตามจำนวนโพสต์ที่เด้งขึ้นมาไม่หยุด“จบเลยมึง งานนี้กูได้คุยกับสังกัดยาว” เขาพึมพำเบา ๆส่วนด้านหลังรถ ซินอวี้นั่งเงียบอยู่ริมหน้าต่าง มือยังจับโทรศัพท์ไว้แน่น ขณะที่หน้าจอเต็มไปด้วยคลิปในงานที่ถูกแชร์ซ้ำไปมาโดยเฉพาะคลิปตอนกล้องจับมาที่เธอ แมสสีขาว เสื้อคลุมตัวหลวม ดวงตาคู่สวยที่รีบหลบกล้องทันทีต่อให้ปิดหน้าไปเกือบหมด คนก็ยังเริ่มเดากันไม่หยุดอยู่ดี“ผู้หญิงคนนั้นใคร?”“ทำไมได้นั่งก

“…”“แล้วอีกอย่าง”“ผมไม่ได้คิดว่าการแต่งงานเป็นเรื่องผิด”บรรยากาศในห้องเงียบหนักกว่าเดิมทันที อี้เฉินที่นั่งข้าง ๆ ถึงกับยกมือขึ้นกุมขมับ เหมือนเริ่มปวดหัวจริงจัง เพราะตอนแรกคิดว่าอีกฝ่ายอย่างมากคง ‘ยอมรับว่าคบ’ แต่ไอ้เหี้ยนี่ดันข้ามไปถึง ‘จดทะเบียนแล้ว’ เลย ภายในห้องประชุมของสังกัดยังคงเงียบกริบ ไม่มีใครพูดอะไรต่ออยู่หลายวินาที เหมือนทุกคนกำลังประมวลผลคำว่าจดทะเบียนแล้ว ของฉงไป๋เฮ่ออยู่ส่วนต้นเหตุของเรื่องทั้งหมดกลับยังนั่งนิ่ง พิงพนักเก้าอี้สบาย ๆ ราวกับไม่ได้เพิ่งโยนระเบิดลงกลางโต๊ะประชุม“ไอ้เฮ่อ…” อี้เฉินแทบจะกัดลิ้นตัวเองตายให้ได้ตรงนั้น เขาหันขวับไปมองเพื่อนทันที สีหน้าชัดเจนว่าอยากจะถามว่ามึงพูดอะไรออกไป แต่ติดที่ผู้บริหารนั่งกันอยู่เต็มห้องเลยทำได้แค่ถลึงตาใส่เงียบ ๆตรงข้ามกัน รองประธานสังกัดค่อย ๆ วางปากกาลงบนโต๊ะช้า ๆ ก่อนมองไป๋เฮ่อด้วยสายตานิ่งลึกกว่าเดิม“งั้นหมายความว่า ตอนนี้นายมีภรรยาอย่างถูกต้องตามกฎหมาย?”“ครับ”“แล้วสังกัดเป็นคนสุดท้ายที่รู้?” ไป๋เฮ่อเงียบไปนิดหนึ่ง ก่อนตอบหน้าตาย“ดูเหมือนจะเป็นแบบนั้น”“…”ฝ่ายพีอาร์ด้านข้างแทบไม่กล้าสบตากัน บางคนถึงขั้นยกมือ

ด้านซินอวี้…ภายในเพนต์เฮาส์ชั้นบนกลับเงียบสนิท ราวกับเป็นอีกโลกที่ตัดขาดจากความวุ่นวายด้านล่างโดยสิ้นเชิงผ้าม่านสีครีมยังปิดไว้เกือบหมด เหลือเพียงแสงแดดยามสายที่ลอดเข้ามาตกกระทบบนเตียงขนาดใหญ่กลางห้องร่างบางใต้ผ้าห่มขยับตัวนิดหนึ่งอย่างคนยังไม่อยากตื่น เส้นผมยาวยุ่งเล็กน้อยกระจายอยู่บนหมอน ขณะที่มือเล็กควานหาอะไรบางอย่างข้างตัวตามความเคยชิน“ไป๋เฮ่อ…” เสียงงัวเงียพึมพำเบา ๆ ทั้งที่ยังไม่ลืมตาดีด้วยซ้ำ แต่ฝั่งข้างเตียงกลับว่างเปล่าซินอวี้ขมวดคิ้วนิดหนึ่ง ก่อนค่อย ๆ ลืมตาขึ้นช้า ๆ อย่างคนยังไม่ตื่นเต็มที่ สมองมึน ๆ เพราะเมื่อคืนเธอนอนดึกจากการแอบนั่งอ่านข่าวจนเกือบตีสองหญิงสาวหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาดูทั้งที่ตายังปรืออยู่ ก่อนจะเห็นข้อความล่าสุดจากไป๋เฮ่อ[ตื่นแล้วโทรหาฉัน][วันนี้อย่าเพิ่งลงไปข้างล่าง ห้ามออกไปไหนเด็ดขาดจนกว่าฉันจะกลับมา]“…?”ซินอวี้กะพริบตามึน ๆ อยู่สองที เหมือนสมองยังประมวลผลไม่ทัน และในจังหวะเดียวกันนั้นเองแกร๊ก…เสียงประตูห้องเปิดออก ซินอวี้เงยหน้าขึ้นทันทีทั้งที่ยังงัวเงียอยู่บนเตียงร่างสูงในชุดสีดำเดินเข้ามาภายในห้องอย่างเงียบ ๆ เส้นผมสีเข้มยังดูยุ่งนิดหน่อยเหม

หลังจากซินอวี้เปลี่ยนเสื้อผ้าเสร็จ ทั้งสองก็ลงนั่งที่โต๊ะอาหาร แม้ข้างนอกจะวุ่นวายแค่ไหน แต่ภายในเพนต์เฮาส์กลับยังสงบจนเหมือนคนละโลกไป๋เฮ่อเป็นคนจัดอาหารง่าย ๆ ให้ซินอวี้เอง โจ๊กตับหมูอุ่น ๆ กับผลไม้ และร่างสูงก็นั่งมองจนแน่ใจว่าซินอวี้ทานไปได้พอสมควรแล้ว ถึงค่อยยอมแตะกาแฟของตัวเองบ้าง“นายไม่ทานอะไรเลยเหรอ”“ฉันทานแล้วบนรถ”“โกหกหรือเปล่า”ไป๋เฮ่อเลิกคิ้วนิดหนึ่งทันทีเหมือนโดนจับได้ ซินอวี้มองหน้าเขาเงียบ ๆ ก่อนขมวดคิ้ว“ใต้ตานายคล้ำมากวันนี้”“…”“นายนอนถึงสามชั่วโมงไหมเนี่ย”“เธอเป็นห่วงฉันเหรอ”“เปล่า ฉันแค่ไม่อยากให้พ่อของลูกฉันตายก่อนแก่”“โห เธอนี่พูดดี ๆ ไม่เป็นเลย?”ซินอวี้มุ้ยปาก แต่สุดท้ายก็ยังตักโจ๊กอีกช้อนส่งให้ไป๋เฮ่ออยู่ดี ส่วนไป๋เฮ่อ เขามองช้อนตรงหน้าอยู่สองวิ ก่อนยอมโน้มใบหน้าอ้าปากรับโจ๊กแต่โดยดี“กลืนเข้าไปเลย แล้วไม่ต้องบอกว่าทานมาแล้วด้วย” หลังจากพูดจบ ซินอวี้ก็เหมือนเพิ่งรู้ตัวว่าตัวเองเผลอทำอะไรลงไป หญิงสาวจึงรีบชักมือกลับแทบจะทันที แล้วก้มหน้าก้มตาทานโจ๊กต่อเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้นไป๋เฮ่อมองคนตรงหน้าพักหนึ่ง ดวงตาคมนิ่งอยู่กับใบหูที่เริ่มแดงขึ้นช้า ๆ ของเธอ ก่