Todos os capítulos de แฝดอย่าร้าย(ไทม์): Capítulo 161 - Capítulo 170

“เดินไหวมั้ยนั่น?” ไทม์ถามขึ้นตอนเห็นเธอก้าวลงจากรถแล้วทำหน้าเหมือนขาจะหลุดจากกัน“ใครใช้ให้ขับเร็วขนาดนั้นล่ะ” มารีนหันมาค้อนทันที“ฉันขับปกตินะ เร็วเหรอ?”ยังจะมีหน้ามาถามอีกนะ ถ้าไม่เร็วเธอคงไม่นั่งเกร็งมาตลอดทางหรอก กลัวตกก็กลัว“ปกติของคุณคือ กะจะเอาคนซ้อนตกเขาเลยงั้นสิ?”ไทม์หัวเราะออกมาอย่างคนอารมณ์ดี ก่อนจะเดินเข้ามาหามารีน พร้อมกับทำท่าทางจะอุ้มเธอให้ได้“ให้ฉันอุ้มมั้ย?”“ไม่ต้องเลย!”“แน่ใจนะ?”“อือ..”มารีนพยายามก้าวขาสั่นๆ ขึ้นบันไดไปอย่างทุลักทุเล และในที่สุดเธอก็สามารถเข้าไปในบ้านหลังใหญ่ได้“กลับกันมาแล้วเหรอคะคุณหนู” แม่นมเดินมารับพอดี“ครับนม”“คุณหญิงท่านให้มาตามพอดีเลยค่ะ นึกว่ายังไม่กลับกัน จะให้คนไปตาม”“ผมรู้เวลาอยู่ครับ คุณหญิงก็น้า เวลาก็เป๊ะเกิน”ไทม์ทำเป็นบ่นเสียงดังกะจะให้ผู้เป็นแม่ที่นั่งอยู่ในห้องอาหารนั้นได้ยิน ตามสไตล์คนขี้แกล้งขี้เล่นอย่างเขา“คุณมารีน เป็นอะไรหรือเปล่าคะ?”“เฮ้อ... ก็คุณหนูของนมน่ะสิคะ ทำให้หนูต้องเป็นแบบนี้”“คะ?” แม่นมทำหน้างง ก่อนที่มารีนจะก้มหน้าเข้าไปใกล้ๆ แล้วกระซิบเสียงเบาๆ ข้างหู“เขาพาซิ่ง จนหนูเกือบตกจากรถแน่ะ ก็เลยต้องนั่งเ

นี่มันเป็นบรรยากาศที่แปรปรวนตามประสาพื้นที่บนเขาหรือเปล่า เดี๋ยวฝนตกเดี๋ยวแดดออก พยากรณ์อากาศไม่แน่นอนเลยสักอย่าง“เฮ้ย!”มารีนสะดุ้งทันทีก่อนที่ทั้งสองจะวิ่งไปหลบอยู่ใต้ต้นไม้ เพราะมีอยู่ที่เดียวที่จะสามารถหลบฝนได้ชั่วคราว“หนักแฮะ” ไทม์พึมพำออกมาเบาๆ พลางมองออกไปด้านนอกที่เห็นแต่เม็ดฝนกระหน่ำลงมาจนแทบมองทางไม่เห็น ถนนดินที่ขับรถผ่านมาเริ่มเละอย่างรวดเร็วด้วย“จะอยู่ตรงนี้กันจริงๆ เหรอคุณ?”“ตากฝนไปตรงนั้นหน่อยนะ ไปหลบฝนอยู่ตรงนั้นน่าจะดีกว่า”ไทม์ทิ้งรถ ATV คู่ใจของตัวเองตากฝนเอาไว้ ก่อนจะจับมือของมารีนวิ่งไปทางท้ายไร่ที่อยู่ไม่ไกลจากจุดนี้สักเท่าไร ซึ่งมันมีกระท่อมหลังเล็กๆ อยู่ เป็นกระท่อมร้างเก่าๆ ของคนงานที่เคยมาเฝ้า“เดี๋ยวฝนซาก่อนค่อยกลับ”“......” มารีนพยักหน้าตอบรับเบาๆถึงจะเรียกว่ากระท่อม แต่ข้างในกลับสะอาดและมีของใช้ครบพอสมควร เป็นกระท่อมร้างที่อยู่ได้สบายเลย แต่ก็นะมันก็ยังมีความทรุดโทรมตามกาลเวลาอยู่ด้านนอกฝนด้านนอกยังตกหนักไม่หยุดลมพัดแรงจนหน้าต่างไม้สั่นเป็นระยะๆ“อะไรเนี่ย ตอนออกมาอากาศก็ยังดีอยู่เลย”“ช่วงนี้หน้าฝน ฝนตกเยอะเป็นธรรมดา”“รู้ว่าหน้าฝน แล้วจะชวนออกมาทำ

“ฉันเตรียมน้ำใส่อ่างเอาไว้ให้แล้ว”“คะ?”“ไปอาบน้ำพร้อมกัน เดี๋ยวถูตัวให้”“.....” เป็นคำพูดที่ดูไม่ค่อยน่าไว้ใจสักเท่าไหร่เลยสิ ถึงเธอจะป่วยอยู่อย่างนี้ เขาจะสนใจด้วยเหรอ แค่เธอใส่ขาสั้นก็หาว่าเธออ่อยแล้ว ถ้าจะต้องแก้ผ้าแล้วอาบน้ำด้วยกัน มันจะไม่ยิ่งอ่อยมากกว่านั้นอีกเหรอ“เร็วสิ นั่งเอ๋ออยู่ทำไม”“จิ๊! ปากคุณนี่นะ!”“ก็พูดจริงนี่นา”เอาจริงๆ นะ ถึงตอนนี้นิสัยของเขาจะเปลี่ยนไปแล้ว แต่บางครั้งคำพูดคำจาของเขามันก็น่าตบเหมือนกัน ไอ้เรื่องพูดแล้วไม่ค่อยคิดก่อนพูดเนี่ย เป็นประจำเลยนะ ต้องแก้ยังไงถึงจะหายล่ะ?......ด้านในห้องน้ำ..มารีนลงไปนั่งแช่อยู่ในอ่างน้ำที่ไทม์ได้เตรียมเอาไว้ให้ น้ำอุณหภูมิห้องไม่ร้อนไม่เย็น จะได้ช่วยคลายความร้อนในตัวของเธอให้มันลดลงไปบ้างจะว่าไปก็ดูมีความรู้อยู่เหมือนกันนะ“สบายตัวไหม?”“อืม...”“หันหน้ามาหาหน่อยสิ”“.....”มารีนยังไม่ทันจะได้ตอบด้วยซ้ำ เธอถูกจับหันไปหาเขาอย่างงงๆ แต่อีกฝ่ายกลับไม่พูดอะไรเลยนอกจากนั่งจ้องหน้ากัน จากนั้นเขาก็โน้มตัวลงมาใกล้ๆ“อะไรอีก?”แทนที่จะตอบ ไทม์กลับก้มลงจูบเธอเบาๆ สัมผัสอุ่นๆ แนบอยู่ไม่กี่วินาที ก่อนที่เขาจะถอนออกช้าๆ“อือ”

#สักพักต่อมา ไม่นานเขาก็ขับรถมาจอดตรงสวนสตอเบอรี่ด้านในสุดของไร่ มารีนถึงกับตาโตทันทีเมื่อเห็นผลสีแดงสดเต็มแปลงไปหมด“นะ นี่ของจริงเหรอ”“ปลอมมั้ง” ตอบแบบกวนตีนอีกแล้ว“คุณไทม์!”เขาหัวเราะออกมาก่อนจะเดินนำเธอลงไปด้านล่าง อากาศตรงนี้เย็นกว่าด้านหน้าไร่นิดหน่อย มีลมพัดอ่อนๆ ตลอดเวลา กลิ่นดินกับกลิ่นต้นไม้สดชื่นจนมารีนเผลอสูดหายใจเข้าแรงๆ ครั้งแล้วครั้งเล่า“ลองกินดู” ไทม์ก้มลงเด็ดสตอเบอรี่ในแปลงเล็กๆ แล้วยื่นให้กับเธอเธอรับมาจากมือของเขาก่อนจะกัดเข้าไปคำโต แล้วแสดงสีหน้ามีความสุขทันที“หืมม หวานมาก!”“ก็มันเป็นของฉันนี่”“เกี่ยวอะไรกับคุณ”“ก็ไร่ฉัน”“แล้วฉันเถียงตอนไหนว่าไม่ใช่ไร่ของคุณ”“สตอเบอรี่สวนนี้ฉันเป็นคนปลูกมันเองกับมือ แล้วก็ให้คนงานคอยดูแลใส่ปุ๋ยให้”“อ๋อ...”จะอวดว่าที่มันหวานเป็นเพราะเขาเป็นคนปลูกอย่างนั้นเหรอ แหม... พูดออกมาตรงๆ ก็ได้ ไม่เห็นจะต้องอ้อมค้อมไปเรื่อยเลย เธอใช่ว่าจะเข้าใจอะไรง่ายสักหน่อยไทม์มองหน้าเธอที่กำลังกินสตอเบอรี่อย่างอารมณ์ดีแล้วก็เผลอยิ้มตาม บางทีแค่เห็นเธอมีความสุขง่ายๆ แบบนี้ เขาก็รู้สึกว่าพาตัวเองกลับมาที่ไร่ครั้งนี้คุ้มแล้วจริงๆเขาก็แค่อยากแ

...ตกกลางดึก“นอนดีๆ สิคุณ” มารีนพูดขึ้นมาเบาๆ เพราะคนข้างๆ ไม่ยอมนอนนิ่งๆ เลย ทำเอาเธอที่กำลังจะหลับแหล่ไม่หลับแหล่พลอยนอนไม่หลับไปด้วย“เงี่xxว่ะ”“อย่าคิดลามกเชียวนะ!” มารีนรีบพูดขัดขึ้นมาแต่ถึงอย่างนั้นการแต่งตัวของเธอมันก็ยั่วยวนซะจนน้องชายของเขาโด่ขึ้นมาจนสงบไม่ลงแล้วจริงๆ จนไทม์เริ่มสงสัยแล้วว่าตัวเองกำลังใช้ชีวิตเหมือนพระฝึกตบะอยู่หรือเปล่า หลังจากที่เธอหลับไป...มารีนนอนตะแคงหันหลังให้เขา ผมยาวสีเข้มกระจายสลวยอยู่บนหมอน กลิ่นแชมพูอ่อนๆ ลอยมาเรื่อยๆ จนคนข้างๆ เริ่มไม่มีสมาธิ ไทม์นอนนิ่งอยู่พักใหญ่ พยายามข่มใจตัวเองเต็มที่แล้วจริงๆ แต่ปัญหาคือ คนที่นอนอยู่ข้างๆ ดันขยับเข้ามาใกล้เองนี่สิ ก้นงอนๆ นั่นมัน... โคตรจะเร้าใจเลยไทม์หลับตาลงช้าๆ หัวใจเต้นตึกตักอย่างแรง พยายามนับหนึ่งถึงร้อยอยู่ในใจ แต่ไม่ช่วยอะไรเลย “เวรเอ๊ย!!” เขาสบถเบาๆ ในลำคอ ยิ่งมองคนในอ้อมแขนมากเท่าไร เขายิ่งเริ่มทนไม่ไหวมากเท่านั้น แม่งทรมานเกินไปแล้วจริงๆ สุดท้ายไทม์ก็จำใจค่อยๆ ดึงแขนตัวเองออกจากมารีนอย่างระวัง ก่อนจะลุกลงจากเตียงเงียบๆ แต่ผ่านไปพักใหญ่ มารีนกลับเริ่มขมวดคิ้วนิดๆ ในขณะหลับ เธอสะดุ้งตื่นเพ