All Chapters of แฝดอย่าร้าย(ไทม์): Chapter 171 - Chapter 180

#เช้าวันต่อมา มารีนสะดุ้งตื่นและก็พบว่าข้างๆ เธอไม่มีไทม์นอนอยู่แล้ว ในใจแอบคิดชั่ววูบขึ้นมาว่า ‘เขาแอบไปทำแบบนั้นอีกหรือเปล่านะ’ แต่พอหันมองเวลาก็ทำให้คิดได้ว่า เขาไม่น่าจะทำอย่างนั้นหรอก เพราะตอนนี้มันเช้าแล้ว ความเป็นไปได้คือเขาน่าจะตื่นแต่เช้าแล้วลงไปอยู่ข้างล่างมากกว่า เพราะเสียงในห้องน้ำก็ไม่มีเธอลุกขึ้นจากเตียงก่อนจะเดินลงไปข้างล่าง ทั้งที่ผมยังยุ่งเหยิงอยู่ อันที่จริงเธอควรจะเรียบร้อยกว่านี้แหละ แต่แบบนี้มันก็ไม่ได้แย่อะไร บวกกับเธอไม่ได้จะต้องไปไหนตั้งแต่แรกอยู่แล้วด้วย“ตื่นแล้วเหรอคะคุณมารีน” เสียงแหบๆ ของแม่นมเอ่ยทักขึ้นมา ขณะที่เธอกำลังยืนมองหาไทม์อยู่“แม่นม คุณไทม์ล่ะคะ เขาได้ลงมาหรือเปล่า?”“ค่ะ ลงมาค่ะ ตั้งแต่เช้าแล้ว ตอนนี้อยู่ในครัวค่ะ”“อ๋อ...”เธอพยักหน้าตอบรับ ทุกอย่างมันก็ดูน่าจะเป็นเรื่องปกตินี่นา แต่ทำไมสีหน้าของบรรดาแม่ครัวถึงได้เป็นแบบนั้นกันนะ มันอดคิดไม่ได้เลยจริงๆ ทำไมต้องทำสีหน้ากังวลอะไรขนาดนั้นด้วย“คุณมารีนจะเข้าไปในครัวเหรอคะ”“ค่ะ แม่นมมีอะไรหรือเปล่าคะ?”“ในครัวมันรกมาก คุณมารีนไปเดินเล่นดีกว่านะคะ นมกลัวเข้าไปลื่นล้ม”“???” คำทัดทานของแม่นม ทำให

#หลายวันต่อมา “เดินทางปลอดภัยกันนะ ทั้งสองคน ถึงแล้วอย่าลืมโทรมาบอกแม่ด้วย”“ครับแม่”“สวัสดีค่ะคุณแม่ คุณพ่อ แม่นม เอาไว้มีเวลาว่างแล้วหนูจะมาหาใหม่นะคะ”หลังจากร่ำลากันเสร็จไทม์ก็ขับรถพามารีนออกจากไร่ ขับรถออกไปเรื่อยๆ ไม่ได้เร่งรีบว่าจะต้องถึงตอนไหน เพราะเขาเผื่อเวลาในการเดินทางมาเยอะพอสมควรเลย เผื่อเธออยากจะแวะไหนอีกบ้าง จะได้มีเวลาเที่ยวต่อ“วันหยุดนี่ ผ่านไปเร็วเหมือนกันแฮะ” ไทม์บ่นออกมา ตั้งใจจะให้คนข้างๆ ได้ยินด้วย เขาอยากมีเวลาหยุดอยู่กับเธอนานๆ แต่ก็ทำไม่ได้อยู่ดีเพราะต่างคนต่างมีหน้าที่ของตัวเอง“เดี๋ยวก็ได้มาพักอีก คิดถึงพ่อกับแม่เหรอคุณ?”“ถามแบบนี้ คิดจะล้อฉันเป็นลูกแหง่อีกหรือไง” เขาถามอย่างคนรู้ทัน แต่ไม่เลยครั้งนี้มารีนไม่ได้ตั้งใจจะล้ออะไรเขาเลย เธอถามเพราะอยากรู้จริงๆ อยากจะรู้ว่าผู้ชายห่ามๆ อย่างเขา จะมีมุมหวานๆ กับพ่อแม่บ้างหรือเปล่า“คนเป็นลูกต้องอยู่ห่างจากพ่อแม่ มันก็ต้องคิดถึงเป็นธรรมดาแหละ”“แล้วเธอล่ะ?”“......” มารีนหน้าหงอยทันทีเมื่อได้ยินอย่างนั้น ไทม์ดันพูดออกมาด้วยความปากไว ลืมนึกไปเลยว่าเธออยู่กับยายและพี่สาว ไม่น่าถามอะไรแบบนี้ไปเลยอยากจะตบปากตัวเอง

หลังจากวันนั้นที่ไทม์ซื้อแหวนให้มารีน ชีวิตของเธอก็เหมือนถูกประกาศกลายๆ ให้คนรอบตัวรู้ว่า เธอมีเจ้าของแล้ว เพราะไทม์ไม่คิดที่จะปิดบังอะไรเลยสักนิดเดียว ยิ่งเวลามีคนถามถึงแหวนที่นิ้วของมารีน ไทม์ยิ่งดูภูมิใจมากๆ จนบางครั้งมารีนยังแอบสงสัยด้วยซ้ำว่าเขาตื่นเต้นกับการได้ซื้อแหวนอะไรขนาดนี้ หรือแค่ตื่นเต้นที่จะได้อวดคนอื่นกันแน่ ก็นะ แหวนเพชรวงนี้ราคาตั้งสี่ล้านเลยนี่นา แพงโคตรๆ ใครเห็นก็ต้องตาลุกวาวเป็นธรรมดา คอนโดของไทม์... วันนี้ไทม์มีนัดกินข้าวกับลูกค้าคนสำคัญจากต่างประเทศ ในใจจริงๆ ก็ไม่อยากไปหรอก ด้วยความที่เป็นวันหยุดของมารีนด้วย เขาออกลูกงอแงตั้งแต่เช้าแล้ว จนเธอต้องบอกว่าจะไปเป็นเพื่อน เขาถึงหยุด “ไม่ต้องแต่งตัวสวยมากนะ เดี๋ยวคนมองเยอะ” “ค่า~” มารีนตอบแบบปัดๆ ไป เพราะเธอเองก็ไม่รู้หรอกว่า นิยามคำว่า สวย’ไม่สวย สำหรับเขามันเท่าไหนกันแน่ เพราะเธอแค่แต่งตัวธรรมดาๆ เขาก็ว่าสวยเกินไปแล้ว ก็เลยไม่รู้ว่าต้องแต่งตัวแบบไหน ถึงจะพอใจคนอย่างเขา “ไปคนเดียวก็งอแง เด็กน้อยจริงๆ เลยคุณเนี่ย” มารีนแต่งตัวอยู่หน้ากระจก พลางบ่นงุบงิบใส่แฟนหนุ่มไปด้วย “ฉันไม่อยากไปคนเดียวนี่นา” ไม

หลังจากกลับมาจากจีน ชีวิตของทั้งคู่ก็กลับมาเป็นเหมือนเดิมอีกครั้ง ต่างคนต่างทำงาน ทำหน้าที่ของตัวเอง และกลับมาเจอกันอีกทีก็ตอนเลิกงานคอนโดกว้างๆ ของไทม์เต็มไปด้วยความวุ่นวาย แต่นั่นไม่ใช่เพราะมารีนหรอก เป็นเพราะเขามากกว่า ที่ชอบมาวุ่นวายกับเธอ และชอบตามติดเธอเหมือนเงาด้วยแต่มีอีกสิ่งหนึ่งที่เหมือนจะชัดเจนขึ้นมาหลังจากที่กลับจากจีน ไทม์เหมือนจะขี้อ้อนหนักกว่าเดิม หนักแบบหนักมาก จนบางครั้งเธอเริ่มสงสัยจริงๆ ว่าเขาไปโดนอะไรที่จีนมาหรือเปล่า อาหารเมืองจีนทำพิษหรือเปล่า หรือไม่งั้นก็คงอยากจะมีลูกน่ารักๆ เพราะเขาเปรยๆ เอาไว้ว่าอยากมี ตอนที่ได้เห็นลูกแฝดของพี่สาวเธอ จึงพยายามทำตัวออดอ้อนเธอให้มากเท่าที่จะทำได้*************#เช้าวันนี้ที่คอนโดของไทม์มารีนกำลังยืนชงกาแฟอยู่ในครัวเงียบๆ เพราะเพิ่งตื่นได้ไม่นาน ผมยาวยังยุ่งเหยิงอยู่นิดหน่อยจากการนอนหลับเมื่อคืน ส่วนคนที่ควรจะไปทำงานตั้งแต่เช้า กลับยังยืนกอดเธอจากด้านหลังไม่ยอมปล่อยวันนี้เขาบอกว่ามีประชุมเช้า เพราะงั้นเขาจะต้องออกไปแต่เช้า ส่วนเธอก็ต้องออกไปทำงานเอง แต่เวลานี้เขายังไม่ยอมออกไปเลย“คุณไทม์...” เธอถอนหายใจเบาๆ“จ๋า..” เสียงหวา

#คอนโดของไทม์..ช่วงหลังๆ มานี้ชีวิตของมารีนวนอยู่กับคำว่าเสมอต้นเสมอปลายของไทม์ จนใครที่ได้เห็นต่างก็พากันอิจฉาในความโชคดีของเธอ ไม่ใช่แค่ช่วงโปรโมชั่น ไม่ใช่แค่ช่วงคลั่งรักแรกๆ แต่เป็นการกระทำเล็กๆ น้อยๆ ที่เกิดขึ้นทุกวันจนเธอเริ่มรู้สึกได้ว่า ผู้ชายคนนี้เปลี่ยนไปจริงๆ ต่อให้ยุ่งกับงานแค่ไหน เขาก็ยังโทรมาหาเหมือนเดิม ต่อให้ประชุมหนักทั้งวัน กลับมาถึงบ้านก็ยังเดินมากอดเธอก่อนอย่างแรกบางครั้งกลับมาดึก เหนื่อยล้าจนหน้าโทรมไปหมด แต่พอเห็นเธอนั่งรออยู่บนโซฟาที่เดิม เขาก็ยังยิ้มออกมาได้ทันทีเหมือนความเหนื่อยทั้งหมดหายไปเองแล้วสิ่งที่มารีนเพิ่งสังเกตเห็นก็คือ ไทม์แทบไม่ออกไปเที่ยวอีกเลย ไม่เที่ยวผับไม่เที่ยวบาร์ ไม่มีนัดดื่มกับเพื่อนบ่อยๆ เหมือนเมื่อก่อน แม้กระทั่งงานที่คาสิโนก็ยังไม่ได้ไปบ่อยเหมือนเมื่อก่อนเลยชีวิตของเขาหลังเลิกงาน มีแค่บริษัทกับคอนโดและคอนโดนั้นก็มีเธออยู่ช่วงเย็นของวันหยุดเป็นที่รู้ดีกันว่า ทั้งสองมักจะหาอะไรมาทำกินด้วยกันที่คอนโด มากกว่าจะออกไปหาอะไรกินข้างนอก เพราะมารีนเธอชอบอะไรแบบนี้มากกว่า มันมีความสุขมันอบอุ่น ถึงจะกินข้าวกันสองคน แต่มันก็ไม่เหงาเลย“ช่วงนี้คุ