Lahat ng Kabanata ng Married to My Fiancé's Tattooed Billionaire Uncle: Kabanata 161 - Kabanata 170

Aviv POV“Wait lang. Maghintay ka muna rito,” paalam ko sa asawa ko noong paalis na sana kami ng hotel.Hindi ko na siya hinintay na magsalita. Dire-diretso akong naglakad patungo sa kinaroroonan ng general manager ng hotel na ito. Nakatayo siya sa gitna ng silid, halatang kanina pa may inoobserbahan sa paligid.Nang makalapit ako sa lalaking manager, agad niya akong binati nang may paggalang.“Good evening po, Mr. Averoné. May nakalimutan po ba kayo?” bungad na tanong niya sa akin habang bahagyang yumuyukod.“Iyong waitress na nag-serve sa mesa namin kanina. Puwedeng pakitawag? May sasabihin lang ako sa kaniya,” ani ko.Agad namang tumango ang manager at binalingan ang isang malapit na waiter. “Roi, pakitawag mo nga si Charlie. May gusto raw sabihin si Mr. Averoné,” utos nito na agad namang tinalima ng waiter.Sinundan ko ng tingin ang waiter at nakita kong mahinahon nitong tinapik ang babaeng abala sa pagse-serve sa isang bagong dating na VIP customer. Itinuro nito ang kinaroroonan

“N-No! No way!” napapaatras na wika ni Scarlet bago niya nilingon si Kian. Lumapit siya rito at hinawakan ang braso ng binata. “Kian, tulungan mo ako! I am your fiancée! Please, huwag kang pumayag na ilayo nila ako sa ’yo! Sabihin mo sa kanila na mahal mo ako! Ipagtanggol mo ako!” “Kian!” halos mapiyok niyang tawag nang hindi man lang siya tingnan ng binata. Marahang itinulak ni Kian ang mga kamay ni Scarlet bago siya napahalukipkip at tuluyang napatayo. “I am not your fiancé anymore, Scarlet. I already cancelled our wedding. At alam na rin ng parents ko kung anong klase kang babae, kaya wala nang dahilan para panindigan pa kita.” Mas lalong nagimbal si Scarlet. Tila nanuyo ang kaniyang lalamunan dahil hindi niya maibuka ang kanyang bibig sa tindi ng gulat at kahihiyan. Napatayo na rin ang mga magulang ni Kian. Tumingin si Tito Ernest kay Scarlet nang may matinding pait sa kaniyang mga mata. “Ayaw kong mapalayas sa mansiyong ito nang dahil lang sa ’yo, Scarlet. Kaya hindi na ka

Hindi ko siya nilingon, pero sinagot ko siya gamit ang matabang na boses habang inilalapag ko muna ang hawak kong baso ng tubig sa gilid ng counter. “Kian, gabi na. Magpahinga ka na lang at huwag ka nang mag-ingay.” “Humarap ka naman sa akin, Jane... please,” nagmamakaawa niyang pakiusap habang naririnig ko ang mabibigat niyang hakbang palapit sa kinaroroonan ko. Dahan-dahan akong humarap sa kaniya at pinanatiling walang emosyon ang mukha ko. “Ano pa bang kailangan mong sabihin? Sabihin mo na dahil aakyat na ako.” Mabilis na gumalaw ang mga kamay niya at bago pa ako makaiwas, hinawakan niya ako sa magkabilang balikat. Nanginginig at mahigpit ang kaniyang pagkakahawak habang malinaw kong naaamoy ang alak na kumapit sa kaniyang katawan. “Jane, nagsisisi na ako. Sising-sisi ako sa ginawa ko sa ’yo noon,” pabulong niyang litanya na may luha sa mga mata. “Naging tanga ako kay Scarlet... Masyado akong nabulag sa kalìbugan ko kaya pinagtaksilan kita. Pero ikaw, Jane... ikaw pa rin ang

Nang matapos kami ni Angeli sa pagpupunas ng mesa at mga upuan, napadako ang tingin ko sa heart-shaped fish tank na nasa gilid ng dining hall. Sa loob niyon ay malayang lumalangoy ang isang napakagandang uri ng Arowana, ang platinum Arowana na isa sa pinakamahal na alagang isda ni Aviv.Dahil pinalipat kamakailan ni Aviv ang kaniyang koleksyon ng Peppermint Angelfish, ang ipinalit niya ay ang nag-iisang Arowana na ’yan.Pero higit pa sa halaga ng isdang ’yan, may mas malalim itong kuwento. Ang Arowana na ’yan ay ang natatanging alaga na nagmula pa sa namayapa niyang ina na si Doña Ava. Para kay Aviv, hindi lang basta alaga sa aquarium ang isdang ’yan. Isa itong alaala ng kaniyang pinakamamahal na ina, kaya alam kong espesyal ito para sa kaniya.“Angeli, pakikuha nga ng paboritong pakain ng Arowana sa cabinet,” utos ko. “Napansin ko kasing parang hindi pa ito napapakain ngayong umaga.”Agad naman siyang tumalima at nagtungo sa cabinet. Nang maiabot niya sa akin ang lalagyan ng feeds, m

“I-CPR mo!” biglang sigaw ni Kian habang nakahawak sa sarili niyang pisngi. “Ano?! Nababaliw ka na ba?! Hindi ko alam kung paano mag-CPR ng isda!” sigaw ko pabalik sa kaniya habang halos maiyak na sa sobrang takot. “Akin na nga! Ako na ang gagawa!” Mabilis siyang lumapit at yumuko sa ibabaw ng Arowana. Walang arte niyang idinikit ang kaniyang mga labi sa maliit na bunganga ng isda at nagsimulang suplayan ng hangin ang baga nito habang ako naman ay patuloy sa pagmamasahe sa tiyan nito. Hindi ko na alam kung tama ba ang ginagawa namin, pero wala na kaming ibang maisip na paraan para mailigtas ito. “Shìt! Mabuhay ka, please! Sige na, pumalag ka naman, oh!” desperadong litanya ni Kian habang paulit-ulit na hinihipan ang isda at pagkatapos ay minamasahe ang katawan nito. “Isa... dalawa... tatlo... Hipan mo ulit, Kian!” utos ko habang nagmamadali. Ilang segundo ang lumipas bago biglang kumumpas ang buntot ng Arowana. Napahinto kaming dalawa. Muli itong gumalaw. “YES!” sabay naming