Todos os capítulos de Married to My Fiancé's Tattooed Billionaire Uncle: Capítulo 51 - Capítulo 60

Jane POV“Bye po, Ma’am Jane! Una na po kami!” paalam sa akin ng mga empleyado ko. Isang matamis na ngiti lamang ang isinagot ko sa kanila. Nauna na silang naglakad, diretso sa exit ng Enterprises Building dahil uwian na rin naman.“Let’s go, teh! Layas na tayo!” biglang hiyaw ni Rochelle mula sa likuran ko, kaya agad kong tinakpan ang mga tainga ko.Natawa lang ang gaga nang tingnan ko siya nang masama. Ang tinis kaya ng boses niya, tapos nag-e-echo pa sa malawak na lobby ng building kaya talagang masakit sa eardrums.Si Rochelle ang Operations Manager ng buong kompanya. Marami nang naging manager ang kompanyang ito, pero siya lang talaga ang nagtagal. At nagpapasalamat ako na hindi siya nag-quit noong ako na ang humawak bilang CEO. Sa totoo lang, naaawa na rin ako sa kaniya dahil parang limang trabaho ang sinasalo ng utak niya araw-araw. Siya na ang nag-aasikaso ng sales, nagbabantay sa mga tauhan, hanggang sa mga supply. Kung magre-re

Wala siyang kahit anong emosyon sa mukha habang parang isang halimaw na sumasayaw sa gitna ng gulo. May isang lalaki na namang sumugod sa kaniya habang hawak ang isang mahabang patalim. Sa isang mabilis at kalkuladong pag-iwas, sinalubong ni Aviv ang braso nito, saka iyon marahas na pinihit paitaas. Isang malakas na langutngot ang umalingawngaw kasabay ng pagkabali ng siko nito.Bago pa man makasigaw ang lalaki, mabilis na naagaw ni Aviv ang patalim nito. Ginamit niya ang talim niyon para sa isang mabilis na slash sa hita ng isa pang sumugod sa kaniyang likuran. Bumuhos ang dugo. Sumunod ang dalawa pang lalaki na may hawak na mga tubong bakal, ngunit mas mabilis ang asawa ko. Sinalubong niya ang mga ito, ibinaba ang katawan, binuhat ang isa, at buong lakas na ibinalibag sa semento bago itìnarak ang naagaw na patalim sa balikat ng isa pa. Maririnig ang sunod-sunod na lagutok ng mga butong binabali niya sa bawat sipa at suntok. Wala siyang awa at walang pag-aalinlangan sa pak

Kumalantog ang hawak kong kubyertos sa pinggan nang sandaling dumiin ang malamig na katahimikan sa loob ng dining hall.Narito kami ngayon sa malawak na dining hall para sa family breakfast ng mga Averoné. Nakalatag sa mahabang mesa ang marangyang pagkain, pero walang sinuman sa amin ang may ganang sumubo. Katabi ko si Aviv na pormal na nakaupo, suot ang isang itim na turtleneck na swak na swak para itago ang mga pasa at gasgas na natamo niya kagabi sa abandonadong gym. Kung titingnan mo ang mukha niya, tila ba wala siyang pinagdaanang bugbugan. Kalmado lang siyang humihigop ng kape.Sa kabisera ay nakaupo ang dalawang matatanda—sina Don Vicente at Doña Adela. Kasama rin ang mga magulang ni Kian. Bakas sa kanilang mga mukha ang matinding tensiyon. Ang tanging kulang na lang sa hapag ay sina Kian at Scarlet. Hinihintay na lang namin ang pagbaba ng dalawang iyon para ipamukha sa kanila na hindi sila nagtagumpay sa plano nila.Ipinaliwanag na namin ni Aviv sa kanila ang nangyari kahapon.

“Pero bago ninyo gawin ang pagpapaalis sa puwesto ko, let’s talk about business and reality. Sino ang nagmamay-ari ng 60% ng stocks ng Averoné Enterprises? Hindi ba ako?” Lumakad siya at huminto sa likuran ko. “Sino ang may hawak sa mga foreign investors mula Europa at Asya? Ako rin. At higit sa lahat, ang buong underground network at mga shipping lines na nagpapasok ng bilyun-bilyong kita sa pamilyang ito ay nakapangalan sa mga dummy corporations na ako lang ang may hawak ng susi. Sa sandaling tanggalin ninyo ako bilang CEO, automatic kong hihilahin ang pondo ng kumpanya. In less than twenty-four hours, magdedeklara ng bankruptcy ang Averoné Corporation, at lahat kayo... kabilang ang paborito ninyong apo, ay mamumulubi sa kalsada.” Natigilan silang lahat. Hindi sila makasagot dahil alam nilang bawat salitang sinabi ni Aviv ay totoo. Siya ang utak at gulugod ng kumpanya. Hindi siya basta-bastang pipitsuging CEO lamang. Nagpakawala ng isang mabigat na buntong-hininga si Don Vicente.

Scarlet POVNakahinga ako nang maluwag noong tuluyan nang kumalma si Kian. Sinundan ko siya ng tingin nang pumasok siya sa banyo para makaligo at mabanlawan ang dugyot niyang pagmumukha.Lumapit ako sa gilid ng higaan kung nasaan ang telepono para tawagan ang mga katulong at ipalinis ang kalat sa loob ng kuwarto namin. Kagabi lang ako ang nagwala dahil sa galit, ngayon naman ay si Kian. Napairap na lang ako.Hindi ko maiwasang mapahigpit ang kapit ko sa hawak kong telepono.“Hello? Magpapalinis kami ng kuwarto rito. Ngayon din, dahil ayaw kong magtagal pa ang kalat sa kuwarto namin ni Kian. Masyadong masakit sa mata,” may katigasan kong utos sa kabilang linya.“Opo, Ma'am. Pupunta na po kami riyan.”Pabagsak kong ibinaba ang telepono at muling bumalik sa harap ng malaking salamin.‘Bwisit! Ganoon pala ang hitsura ni Kian kapag nawawala siya sa kontrol? Nakakasuka. Kulang na lang, maglupasay siya na parang bata.’Sinuklay ko muna ang mahaba kong buhok saka itinali sa isang maluwag na p