Semua Bab ทะลุมิติมาเป็นสะใภ้สู้ชีวิต ยุค 80: Bab 51 - Bab 60

เฟยห่วงลี่เบื่อ ๆ การไม่มีอะไรทำและรอให้ถึงเวลาเลิกเรียนของลูก ๆ มันก็ช่างเบื่อหน่ายเหมือนกัน ช่วงบ่ายก็มีข่าวจากตระกูลเจียง หลังจากเธอประกาศกร้าวเธอขอทวงที่ดินผืนนั้นจากครอบครัวตระกูลเจียงคืนมา ไม่รู้ว่าปานนี้อดีตแม่สามีคงแช่งชักหักกระดูกเธอเพียงใด ช่วยไม่ได้เจ้าของร่างนี้ทนอยู่ในบ้านหลังนั้นมานานเกินไป ถ้าเรื่องนี้จะโทษใครก็คงต้องโทษการกระทำของอดีตแม่สามีเองเสียมากกว่า อยากได้ของ ๆ คนอื่น หลังจากช่วยงานป้าจวง เฟยห่วงลี่ก็มาเย็บเสื้อผ้าของเจ้าแฝดที่เล่นซนเสื้อผ้าบางตัวขาดหมดแล้ว เธอส่ายหน้ากับความซนของเจ้าอ้วนทั้งสอง การมาอยู่ในบ้านของชางตงเฟยเยว่ส่างและเฟยเยว่เล่อเจริญอาหารผิดหูผิดตา เมื่อก่อนเธอสามารถอุ้มเด็กแฝดพร้อมกันได้สบาย พักหลัง ๆ เธอต้องอุ้มทีละคน ส่วนอีกคนต้องจูงมือ เนื่องจากน้ำหนักตัวที่เพิ่มขึ้น เฟยห่วงลี่อมยิ้มเมื่อนึกถึงใบหน้าของลูกน้อยทั้งสอง.... “พี่ตง พี่ตง.......” เสียงหวานดังขึ้นมาแต่ไกลจากหน้าบ้านหลังใหญ่ เฟยห่วงลี่ขมวดคิ้ว....ตั้งแต่เปลี่ยนแปลงชะตาของตัวละครหลัก ตัวละครใหม่ ๆ ที่ไม่เคยเจอมาก่อนก็โผล่ขึ้นมา

“สงสัยอะไรเจ้าอ้วน” ฟางเฟยเอ่ยปากถามพลางยกมือขึ้นลูบศีรษะของเด็กน้อย “แล้วแบบนี้ฟางเฟยกับลุงตงตงก็ไม่สามารถแต่งงานกันได้สิค่ะ” เสียงของเฟยเยว่เล่อเจื้อยแจ้วทำให้ชางตงส่ายหน้ากับความคิดอันไร้เดียงสาของเด็กน้อย “เป็นไปไม่ได้อยู่แล้วครับ” ชางตงอุ้มเฟยเยว่เล่อเดินมาหาเฟยห่วงลี่ที่ทำหน้าประหลาดใจ พอเธอได้ยินจากปากเขาว่า ฟางเฟยไม่ใช่คนรักเก่าของเขาแต่เป็นลูกพี่ลูกน้องของเขขา หญิงสาวโล่งใจขึ้นมาทันที “ทำหน้าหนักใจขนาดนั้นคิดว่าผมกับฟางเฟยเป็นอะไรกันหรือเปล่า” ชางตงผู้หยั่งรู้ความคิดของเธอเอ่ยปากทัก พร้อมกับเอื้อมมือมาจับมือของเธอเอาไว้ “มันน่าคิดไหมล่ะคะ น้องของคุณเข้ามา เธอก็ไม่ยอมบอกฉันว่าเป็นใคร ฉันก็คิดว่าเป็นแฟนเก่าของคุณล่ะสิ” เฟยห่วงลี่บอกก่อนทำหน้าค้อนขวับ มองไปยังฟางเฟยกำลังเล่นอยู่กับลูกชายคนโตของเธอ “หึหึ ผมดีใจนะครับที่ลีลี่หึงผม ขอโทษนะครับที่ไม่ได้อธิบาย ฟางเฟยเธอเพิ่งกลับมาจากต่างประเทศ ผมเคยเล่าเรื่องคุณให้เธอฟัง ขอโทษแทนน้องผมด้วยแล้วกันที่แกล้งคุณแรงไป อย่างน้อ

“ชางตงคะ ฉันว่าฉันรักคุณไปแล้วล่ะค่ะ” ประโยคเดียวเพียงเท่านั้นทำให้ก้อนเนื้อใจกลางอกเต้นรัวเร็วแทบหลุดออกมาหน้าอกของชางตง ใบหน้าของเขาเห่อร้อนโดยมิอาจปฏิเสธได้เลย ดวงตาของเขาเบิกกว้าง เขากำลังคิดด้วยซ้ำว่าหูของเขาคงได้ยินอะไรผิดเพี้ยนไปอย่างแน่นอน เสียงหวานของเธอยังดังก้องกังวานอยู่ในใจของเขา “ลีลี่” เขาหลุดอุทานเรียกชื่อของเธอออกมาเท่านั้น เฟยห่วงลี่ยกยิ้มก่อนขยับตัวเข้าใกล้เขา มือทั้งสองรั้งคอแกร่งเอาเพียงเล็กน้อย ก่อนที่ริมฝีปากได้รูปสวยงามของหญิงสาวจะสัมผัสกับแก้มสากของเขา ความอุ่นซ่านแผ่ไปทั่วร่างกายจนขนกายของเขาลุกซู่ จุ๊บ! เฟยห่วงลี่จุมพิตแก้มของชางตงอย่างรวดเร็วก่อนจะผละออกมาด้วยความเขินอาย ความรู้สึกของชางตงตอนนี้เกินจะบรรยายออกมาเขา ความรู้สึกทั้งดีใจ และมีความสุขเหลือเกิน เขาไม่คิดเลยว่าเขาจะได้ยินคำบอกรักของจากปากหญิงสาวที่อยู่ในใจของเขาเสมอ ทุกคนรอบกายต่างก็บอกให้เขาตัดใจจากเธอ เฟยห่วงลี่ที่ในตอนนั้นมีลูกและสามีไปเรียบร้อยแล้ว ไม่มีใครล่วงรู้อนาคต

ชายหนุ่มได้แต่ขบขันเยาะเย้ยในความโง่ของตนเองในอดีต และหญิงสาวที่โง่งมอย่างเฟยห่วงลี่ เธอโดนหลอกลวงมาสารพัดจนทำให้เธอต้องกลายเป็นคนเข้มแข็งสินะ เขามาเสียดายเธอตอนนี้ก็สายไปเสียแล้ว...... บุตรชายคนโปรดที่นั่งเศร้าสร้อยยังไม่เท่าผู้เป็นมารดาที่นั่งถอนหายใจวันหนึ่งมากกว่ายี่สิบครั้ง ปากก็คอยพร่ำบ่น ก้นด่าทออดีตสะใภ้รองอย่างเฟยห่วงลี่ให้ทุกคนได้ยิน ครอบครัวของเธอต้องกลายเป็นคนไร้ที่ทำกิน ชาวบ้านที่เคยเคารพนับถือพวกเธอก็ปฏิบัติกับครอบครัวตระกูลเจียงราวกับอากาศธาตุ จิตใจของเจียงหงทุกข์ร้อนไม่ต่างจากไฟกัลป์ ปากคอยแช่งเฟยห่วงลี่อยู่ตลอดเวลา เงินทองที่เคยเก็บเอาไว้ต้องเอาออกมาใช้เพื่อประทังชีวิตของคนครอบครัว “เพราะ นางเฟยห่วงลี่คนเดียว เพราะนางเฟยห่วงลี่คนเดียว” หญิงชราบ่นพึมพำเสียงสั่น “ใช่ค่ะ เป็นเพราะมันคนเดียว” ฮุ่ยชิวคอยให้ท้ายแม่สามี พลางกวาดตามองผู้เป็นสามี ตั้งแต่มันจากไปสามีของเธอกก็ทำท่าคิดถึงมันอยู่แบบนั้น ฮุ่ยชิวเกลียดท่าทางเช่นนี้ของผู้เป็นสามีเอาเหลือเกิน ตอนนั้นก็บอกว่า นางเฟยห่วงลี่มันรักเขา

เฟยห่วงลี่รู้สึกสุขใจจนไม่อยากให้เวลาความสุขผ่านไปเลย อยากให้อยู่แบบนี้ไปนาน....... เขาว่ากันว่าเวลาความสุขมักผ่านไปเร็วเสมอ และมักจะแทนที่ด้วยอุปสรรค....ใจของหญิงสาวหวั่นกลัวเหลือเกินว่าเธอจะเจออุปสรรคในไม่ช้า หญิงสาวมีลางสังหรณ์ครอบครัวของสามีเก่าจะไม่ปล่อยเธอและลูก ๆ ของเธอไปง่ายดาย ยิ่งเธอเพิ่งประกาศเอาที่ดินของตัวเองคืนมาแล้วด้วย คนอย่างเจียงหงประมาทไม่ได้ คนแก่สารพัดพิษร้ายแบบนั้น เฟยห่วงลี่เพิ่งเปลี่ยนชะตากรรมของเจ้าของร่างไปจากบทละคร เธอต้องเตรียมพร้อมรับมือกับความเปลี่ยนแปลงครั้งใหญ่ของเนื้อเรื่องและผลที่จะตามมา ชางตงตั้งใจทำงานอย่างมากเพื่อรอเวลาที่เขาต้องกลับบ้าน หลังจากเขาตรวจตราโรงงานผ้าที่เพิ่งเปิด ทุกอย่างต้องเป็นไปอย่างเข้มงวด “เจ้านายดูมีความสุขตลอดเลยนะครับ มีเรื่องอะไรน่ายินดีหรือครับ” เลขาคนสนิทเอ่ยปากถามเจ้านายหนุ่ม ที่ว่างเว้นจากการทำงานก็มักจะฮัมเพลงในลำคอ เขาเพิ่งเคยเห็นชางตงมีความสุขเช่นนี้ “อย่างนั้นหรือ ผมคงมีความสุขจริง ๆ ผมอยากกลับบ้านจังเลย” ชางตงหัวเราะออกมา