Semua Bab ทะลุมิติมาเป็นสะใภ้สู้ชีวิต ยุค 80: Bab 41 - Bab 50

“ดูสิค่ะ เดี๋ยวนี้เยว่ส่างกับเยว่เล่อติดคุณมากกว่าฉันที่เป็นแม่ของเด็ก ๆ ไปเสียแล้ว” เฟยห่วงลี่พูดพลางทำถ้าน้อยอดกน้อยใจ “แม่น้อยใจพวกเราเหรอคะ” เฟยเยว่เล่อเอ่ยถามพร้อมกับหันไปหอมแก้มมารดา ส่วนพี่ชายฝาแฝดเห็นแบบนั้นก็รีบทำตามน้องสาว จุ๊บ “โอ๋ ๆ แม่ไม่น้อยใจเยว่ส่างนะครับ” เฟยเยว่ส่างเลียนแบบการกระทำของเธอในอดีตเวลาเด็กน้อยฝาแฝดงอนเธอมักจะกอดปลอบ และหอมแก้มเสมอ ไม่คิดเลยว่าวันหนึ่งเด็กน้อยทั้งสองจะเรียนรู้และทำตามเธอ “ฮ่า ๆ” เฟยห่วงลี่หัวเราะออกมาทันที ชางตงก็เผลอยิ้มมองสามแม่ลูกกอดกันกลม ช่างเป็นภาพครอบครัวที่ดีมากเสียจริง ! บ้านตระกูลเจียง ข่าวลือเรื่องราวชู้สาวระหว่างเฟยห่วงลี่และชางตงแพร่สะพัดไปทั่วเมือง ยิ่งเป็นข่าวของหนุ่มโสดหล่อรวยอย่างชางตงยิ่งเป็นที่สนใจ สาวน้อยใหญ่ในเมืองต่างก็พากันสนใจ หนุ่มในดวงใจของใครหลายคนกลายเป็นชู้รักของหญิงงามเมืองอย่างเฟยห่วงลี่ แม่ลูกสอง แถมหญิงสาวผู้นี้ยังใจละโมบหวังคิดจะฮุบที่ดินของครอบครัวสามีเก่า ข่าวฉาวของเฟยห

“ลีลี่ ลีลี่ คุณอยู่ไหน” เสียงตะโกนลั่นบ้านของประมุขประจำบ้านอย่างชางตง หลังจากกลับมาจากโรงงาน เขาได้ยินข่าวที่สามีเก่าของหญิงสาวมาดักรอที่หน้าโรงเรียนของเจ้าแฝด ชายหนุ่มร้อนใจไม่เป็นอันทำงานจนสั่งให้เลขาคนสนิทดูแลงานที่เขาทำค้างเอาไว้ ส่วนชางตงรีบขับรถคันโปรดของตัวเองกลับมาที่บ้าน พอมาถึงด้วยความร้อนใจ ชางตงก็ตะโกนหาเพื่อนสนิทสาวที่ตนคิดมากกว่าเพื่อน “ฉันอยู่นี่ค่ะ” เฟยห่วงลี่วิ่งออกมาจากห้องครัว พร้อมเจ้าแฝดด้วยใบหน้าเปื้อนไปด้วยเศษอาหาร ไม่ต้องบอกก็รู้ว่า สามแม่ลูกกำลังทำอะไรในครัว ปากน้อย ๆ ของเฟยเยว่ส่างเลอะไปด้วยคราบอาหาร เจ้าตัวอ้วนเยว่ส่างตอนนี้มีน้ำมีนวลกว่าผู้เป็นน้องสาวเสียอีก ชางตงหลุดยิ้มออกมาด้วยความโล่งใจ คนตัวโตรีบวิ่งไปหาหญิงสาวฝ่ามือจับไหล่เล็กเอาไว้แน่น ก่อนจ้องตามองเข้าไปในดวงตากลมโตคู่สวย “คุณกับลูกปลอดภัยนะครับ” ชางตงเอ่ยถามด้วยน้ำเสียงเต็มไปด้วยความร้อนใจ เขาเห็นเธอปลอดภัยดีแต่นั่นก็เพียงร่างกายเท่านั้น สภาพจิตใจของเธอเล่าที่โดนคนใจโฉดอย่างเจียงเฟยอวี่ตามรังควานไม่จบสิ้น

ความวุ่นวายเกิดขึ้นมากมายในบ้านของตระกูลเจียงเนื่องจากมาจากค่าเช่าที่ชาวบ้านเคยจ่ายกลับไม่ยอมจ่ายให้ครอบครัวตระกูลเจียงอีกแล้ว แม้เจียงหงสั่งให้ลูกทั้งสามคนช่วยกันปลดป้ายที่แสดงความเป็นเจ้าของเฟยห่วงลี่ออกแล้วก็ตาม แต่ชาวบ้านพวกนั้นที่มันเคยจ่ายค่าเช่าที่กลับไม่เห็นหัวครอบครัวเธออีกแล้ว พวกมันเอาเงินไปจ่ายให้กับเฟยห่วงลี่ ชาวบ้านต่างก็อ้างว่าเจ้าของที่ตัวจริงก็คือ เฟยห่วงลี่ แถมค่าเช่าที่ที่จ่ายไปยังจ่ายเพียงครึ่งเท่านั้น เจียงหงโวยวายและไล่ชาวบ้านพวกนั้นออกไปจากที่ดินของตน แต่ก็ไม่มีใครยอมทำตาม สุดท้ายเจียงหงถึงกลับลงมาดูที่ดินเองเพื่อมาไล่ชาวบ้านที่มันไม่รู้จักบุญคุณที่เธอนั้นให้พวกมันอยู่มาตั้งหลายปี “อาเจียงหง ในเมื่ออาเจียงหงไม่ใช่เจ้าของที่ตัวจริง มาไล่พวกเราทำไม” ตาเฒ่าที่อาศัยอยู่ในที่ดินพื้นนี้มานานเอ่ยปากขึ้น เขานั้นอาศัยอยู่และทำกินบนที่ดินผืนนี้มานานหลายสิบปีตั้งแต่สามีของเจียงหงยังไม่ล่วงลับ เขาได้ยินมาบ้างว่าที่ดินผืนนี้นั้นไม่ทราบเจ้าของแน่ชัด แต่ก็คลับคล้ายคลับคลาว่าเป็นของชายหนุ่มแซ่เฟยซึ่งก็สนิทสนมกันดีกับคนข

ตระกูลเจียง หลังจากเจ้าของที่ตัวจริงออกปากไล่ เจียงชุนผู้เป็นเสาหลักของบ้านก็พยายามหาทางแก้ไขปัญหา เขาไม่อยากมีปัญหากับเฟยห่วงลี่หรือใครก็ตาม เขาถึงเป็นคนที่มาหลบเลี่ยงทำไร่ทำสวน เพราะไม่อยากเจอความวุ่นวายอยู่ในบ้าน มารดาของเขาเป็นคนเต็มไปด้วยทิฐิ ไม่ยอมปล่อยวางสักที เขาเป็นพี่ชายคนโตของบ้านแท้ ๆ แต่กลับถูกปฏิบัติเยี่ยงทาสนับครั้งไม่ถ้วน เขาทำงานแทบตายหาเงินเข้าบ้านทุกหยวน แต่แม่เขากลับไม่เคยสนใจ เพราะมัวแต่สนใจเรื่องของน้องชายคนรองอย่างเจียงเฟยอวี่ ความจริงตรงหน้าไม่เคยโกหกในเมื่อที่ดินผืนนี้ไม่ใช่ของครอบครัวตระกูลเจียง และไม่จำเป็นต้องอยู่ที่นี่อีกต่อไป โชคดีเพื่อนเขายังพอมีที่ทางให้เขาได้เช่าทำกิน เจียงชุนพยายามหาเงินทุกหยวนก็เพื่อต้องการใช้ชีวิตเป็นของตนเอง เขาอยากพาภรรยาออกจากบ้านหลังนี้ บ้านที่เขาไม่เคยรู้สึกว่ามันคือบ้านเลยสักนิด บ้านที่เต็มไปด้วยความวุ่นวายและตัณหาความปรารถนาไม่จบสิ้นของมารดา “เจียงชุนแกจะเก็บของไปไหน” มารดาเอ่ยปากถามขึ้นเมื่อเห็นว่าลูกชายคนโตกำลังเก็บอุปกรณ์ทำสวนออกจากไร่ “เก็บข

วันที่แต่งงานเขาไม่คิดเลยด้วยซ้ำว่าตนเองจะมีชีวิตอยู่ต่อได้อย่างไร จนผู้เป็นพ่อมาเตือนสติ จากนั้นชางตงก็ใช้ชีวิตอยู่อย่างไร้หัวใจ ไม่เคยชายตาแลสตรีใดในเมืองเลยสักครั้งเดียว ตั้งใจทำงานช่วยผู้เป็นบิดาจนธุรกิจขยายไปต่างเมือง บิดาจำเป็นต้องไปดูแลงานที่ต่างเมือง ส่วนเขาอาสาอยู่ดูแลกิจการที่นี่อย่างน้อยเขาก็มีโอกาสเห็นหน้าของเฟยห่วงลี่อยู่บ้าง ไม่ใช่ว่าเขาไม่เคยตัดใจจากเธอ....เขาเคยพยายามแล้วต่างหากล่ะ เขาพยายามคิดเรื่องของเฟยห่วงลี่ สนใจเพียงงานเท่านั้น สุดท้ายกลับไม่เป็นผล ต่อให้ทำงานมาหนักขนาดไหนเขาก็ไม่เคยลืมหญิงสาวในดวงใจเขาเลยสักครั้ง ฝ่ามือยกขึ้นลูบแก้มของหญิงสาวไปมา พลางมองเด็กน้อยทั้งสองคนที่กอดมารดาเอาไว้ไม่ต่างจากลูกลิง เจ้าก้อนแฝดใบหน้าถอดแบบมาจากมารดาไม่มีผิดเพี้ยนเลยสักนิด เขาอดคิดไม่ได้ว่าตลอดเวลาที่ผ่านมา เฟยห่วงลี่ต้องดูแลลูกเพียงลำพังต้องลำบากขนาดไหนนะ ชายหนุ่มอยากนอนซบข้างกายเธอ แต่ต้องจำใจต้องอดทนเอาไว้รอให้เธอให้โอกาสเขาได้ชีวิตร่วมกับเธอเมื่อไหร่ เขาไม่ปล่อยโอกาสงาม ๆ นี้ไปอย่างแน่นอน เฟยห่วงลี่ตื