All Chapters of ทะลุมิติมาเป็นสะใภ้สู้ชีวิต ยุค 80: Chapter 71 - Chapter 80

“ผมว่ารีบไปช่วยเด็ก ๆ กันเถอะครับนาย” “อือ” ชางตงพยักหน้าก่อนหันไปมองเฟยห่วงลี่อีกครั้ง หญิงสาวตอบรับด้วยการพยักหน้าก่อนยื่นมือมาให้ชางตง มือหนาคว้ามือเธอเอาไว้แน่นก่อนตรงดิ่งไปยังรถยนต์ ก่อนเสียงเครื่องยนต์จะออกไปทันที ทิ้งให้เจียงเฟยอวี่ในสภาพไม่สู้ดีเอาไว้ “แม่ ฮุ่ยชิว ลูก นี่มันอะไรกันวะ” พอเริ่มมีสติ ชายหนุ่มพยายามลุกขึ้นยืนแล้วหาทางไปหาลูกของเขา แม่ของเขาและฮุ่ยชิวบ้าไปแล้ว..... หลานแม่แท้ ๆ แม่ยังไม่ปรานีเลยอย่างนั้นหรือ เหตุการณ์ก่อนหน้านั้น “พวกแกอย่าทำงานพลาดล่ะ พอเด็กสองคนนั้นออกมาจากโรงเรียนและพวกคุณครูเผลอเมื่อไหร่ อุ้มตัวพวกมันขึ้นมาทันทีแล้วจับขึ้นรถ ฉันกับคุณแม่จะไปรอที่โกดัง เข้าใจไหม” “ครับ” เสียงเย็นยะเยือกไร้ซึ่งความเอ็นดูใด ๆ แก่พวกเด็กสองคนนั้นดังขึ้นสั่งลูกน้องที่เธอนั้นจ้างมา คนพวกนี้มาจากตลาดมืด แถวนี้หามือดีและพร้อมทำงานสกปรกให้พวกเธอได้ไม่ยากถ้าเงินมีมากพอ ค่าจ้างทั้งหมดก็มาจากแม่สามีของเธอ คราวนี้แหละนางเฟยห่วงลี่มันค

“เยว่เล่อ เยว่ส่าง ลูกแม่” เฟยห่วงลี่ร้องออกมาด้วยความตกใจ.... ทุกอย่างเป็นเพราะเจียงหงและฮุ่ยชิวจริง ๆ ไม่สิมาจากครอบครัวนี้จริงเสียจริง ตำรวจสองนายรีบวิ่งไปอุ้มลูกชายของเธอเอาไว้ เหลือแต่เฟยเยว่เล่อเท่านั้นที่โดนเจียงหงจับเอาไว้ “อย่าเข้ามานะ” เจียงหงเปลี่ยนเป้าหมายก่อนหันมาเล็งที่เฟยห่วงลี่และชางตง แขนอีกข้างยังกอดเด็กน้อยเอาไว้เป็นตัวประกัน “ยอมเถอะเจียงหง ฮุ่ยชิว ตำรวจและลูกน้องของฉันล้อมโกดังนี้เอาไว้หมดแล้ว” ชางตงไม่แค่ขู่ ถ้าเกิดหญิงเสียสติคนนี้เกิดทำร้ายร่างกายเจ้าหญิงน้อยของเขา เขาไม่ปล่อยเอาไว้แน่ “คุณแม่ ปล่อยมันไปเถอะค่ะ” ฮุ่ยชิวที่เริ่มหวาดกลัวต่อสถานการณ์ตรงหน้า ตอนนี้เธอและแม่สามีถูกรายล้อมไปด้วยตำรวจและลูกน้องของชางตงทั้งนั้น โอกาสหนีช่างน้อยนิดสำหรับหญิงสาวอย่างเธอ “แกอย่ามาใจเสาะตอนนี้ ฮุ่ยชิว” เจียงหงเอ่ยสั่งลูกสะใภ้ ตราบใดที่เธอมีเฟยเยว่เล่อเป็นตัวประกัน เธอก็ยังมีโอกาสรอดในเมื่อเรื่องราวมันมาขนาดนี้แล้ว เจียงเฟยอวี่หอบสังขารอันเหลือสติเพียงน้อยนิดของตนเองลากสังขาร

หนึ่งสัปดาห์ผ่านไป เรื่องราวของเจียงหงและสะใภ้รองของตระกูลเจียงถูกโจษจันไปทั่วเมือง งานศพของเจียงหงถูกจัดขึ้นอย่างเรียบง่ายด้วยฝีมือของลูกชายคนโตอย่างเจียงชุน ส่วนสะใภ้รองนั้นถูกจับและไม่มีแว่วจะถูกปล่อยตัวออกมาจากคุกถึงหญิงสาวซัดทอดว่าแผนการทั้งหมดมาจากผู้เป็นแม่สามีก็ไม่อาจรอดพ้นได้ ส่วนเจียงเฟยอวี่นั้นไม่ต่างจากคนไร้สติ เพราะมีอาการนั่งเหม่อลอยอยู่ตลอดเวลาหลังจากมารดาเสียไป ชาวบ้านต่างก็พากันพูดถึงครอบครัวตระกูลเจียงอย่างเสีย ๆ หาย ๆ จนเจียงชุน ฮุ่ยหนิงเองที่ถูกกล่าวหาว่ามีพี่สาวใจมารทำได้แม้กระทั่งเด็กน้อยนำพาซึ่งความอับอายมาให้พวกเธอ เจียงเจียวและลี่ฉุนก็พลอยถูกก้นด่านินทาได้ด้วยจนตอนนี้ไม่มีใครกล้าออกจากบ้าน ผ่านไปย่างเข้าสัปดาห์ที่สองเรื่องราวของเจียงหงก็ยังถูกพูดถึง การกระทำของยายแก่ตระกูลแสนโหดร้ายและเต็มไปด้วยเล่ห์เหลี่ยมกลายเป็นเรื่องที่ทุกคนต้องเล่า ความเครียดตรงมาอยู่ที่เจียงชุนที่ต้องมารับภาระทุกอย่างทั้ง ๆ ที่ตัวเองไม่ได้ก่อ แต่ทำอย่างไรได้ทุกอย่างเกิดขึ้นแล้ว การอยู่ในเมืองนี้ย่อมยากต่อทำมาหากิน ยิ่งตอนนี้คนของชา

“กลับมาแล้วหรือคะ สามี” เฟยห่วงลี่เอ่ยปากทักชายหนุ่มด้วยสรรพนามที่ทำเอาชายหนุ่มใจเต้นรัว ชางตงและเฟยห่วงลี่แต่งงานกันอย่างเรียบง่ายเมื่อสัปดาห์ที่ผ่านมา หลังจากงานแต่งถูกล่มไปอย่างไม่เป็นท่าเพราะเจียงเฟยอวี่ และเจียงหง งานแต่งงานของชางตงและเธอจึงถูกเปลี่ยนแปลงไปอย่างน่าเสียดาย เฟยห่วงลี่ไม่ค่อยให้ความสนใจเท่าไหร่กับงานแต่งงานใหญ่หรือเล็ก ขอแค่ในอนาคตของเธอมีชางตงร่วมเดินไปด้วยกัน....เธอก็พอใจแล้ว “มาแล้วครับ ชอบจังเวลาลีลี่เรียกผมว่า สามี” “ก็เราสองคนเป็นสามีภรรยากันแล้วไงล่ะ” “เหลือแค่เข้าหอเท่านั้น” คนตัวโตชิงพูดขึ้นมาก่อนทั้ง ๆ ที่เขายังสวมกอดเธอเอาไว้ เฟยห่วงลี่เข้าใจคำพูดของเขาหมายความว่าเช่นไร ....หลังจากแต่งงานทั้งสองก็ไม่เคยใช้ชีวิตอยู่ด้วยกัน เพราะมีงานด่วนเข้ามาชางตงต้องไปดูแลตั้งแต่ค่ำคืนแต่งงานจนพ่อสามีเอ่ยปากแซวว่าคืนแต่งงานแท้ ๆ ยังทิ้งผู้เป็นภรรยาคนสวยไปทำงานได้ ชางตงได้แต่เก็บความทรมานทางกายที่เต็มเปี่ยมไปด้วยความปรารถนาในตัวของหญิงสาวอันเป็นที่รัก คู่รักกำล

ชางตงออกมาจากห้องนอนของเจ้าแฝด กว่าจะกล่อมให้สองแสบหลับได้ก็ใช้เวลานานทีเดียว เด็กวัยกำลังดื้อกำลังซนพอกินอิ่มก็ชวนกันเล่นตาใสแป๋วไม่ง่วงสักที ชางตงต้องใช้เวลาหลอกล่อเด็กแสบทั้งสองสารพัดกว่าจะกล่อมให้หลับลงได้ จากนั้นเขาถึงค่อย ๆ ย่องฝีเท้าออกมาจากห้องของเด็กแสบ ชายหนุ่มเปิดประตูเข้ามาในห้องนอนของเขาที่ตอนนี้ไม่มีเพียงเขาแล้ว เขาเคยรู้สึกมาตลอดว่าห้องนอนนั้นกว้างและแสนโดดเดี่ยวเหลือเกิน จนกระทั่งบัดนี้มีหญิงสาวที่เขารักนั่งบนเตียง ร่างแสนบอบบางกำลังทอดมองออกไปมองวิวทิวทัศน์นอกหน้าต่าง ไม่ว่าเวลาผ่านไปนานแค่ไหน เฟยห่วงลี่ก็ยังคงเป็นสตรีที่งดงามในใจของเขาเสมอมา เขาไม่คิดเลยว่าเขาจะได้มีโอกาสแต่งงานกับเธอ “ลีลี่ของผมยังไม่นอนหรือครับ” เสียงทุ้มนั้นเอ่ยขึ้นมา ก่อนคนตัวโตจะเดินไปหาร่างเล็กที่นั่งรอเขาอยู่บนเตียงด้วยชุดนอนผ้าฝ้ายสีขาวเรียบเนียน เธอหันมาส่งยิ้มให้เขายอมให้เขาสวมกอดตามเคย “ฉันรอคุณอยู่นะคะ” เฟยห่วงลี่ตอบก่อนจับมือเขาเอาไว้ ปลายจมูกคมสันของเขากำลังสูดกลิ่นหอมจากซอกคอของเธอด้วยความปรารถนา “เด็