All Chapters of Mommy Nanny: Chapter 161 - Chapter 170

CHAPTER 162 “You have to fix this, Dashi, together with Cally. Kailangan makarating si Senator Dela Cuesta. Coordinate with his executives. Nakakahiya kay Madam Jenza na kailangan niya pang sagutin ang mga tanong ng invited guest gayong kinuha niya nga tayo para mag-asikaso ng mga bagay na ito.” Gusto ni Dashi na magdahilan ang ipilit na nagconfirm naman talaga pero humugot na lang siya ng malalim na hininga. “Aayusin ko po ito.” “Okay. Update me tommorow and I’m expecting a positive answer from the Senator.” Nang mawala sa kabilang linya ang head organizer ay mariin na napapikit si Dashi. Sinubukan niyang tawagan ulit ang opisina ni Senator Dela Cuesta subalit, naka-block yata siya dahil ‘cannot be reached’ “Puntahan kaya natin sa Manila? Baka kapag hindi tayo kumilos agad, mas marami pang madagdag sa schedule niya at hindi na natin ito maisingit,” suhestyon ni Cally nang masabi niya rito ang sitwasyon. Oras ng tanghalian n

CHAPTER 164 “W-What did you say? Paano mo nasabi—” “Matagal ng wala ang pangalan mo sa birth certificate ko. Buong buhay ko ay hindi ka rin naman nagpaka-ina sa akin.” Sa kung anong dahilan ay tila nakahinga nang maluwag si Adriana. Hinaplos pa ulit nito ang nasaktang pisngi bago ngumisi sa kanya. “Mabuti naman ikaw na ang nagkusa na gawin iyon. Ngayong wala na tayong kahit anong koneksyon, lumayo ka sa amin ni Daniella. Huwag na huwag ka ng magpapakita. At mas lalong huwag na huwag mong guguluhin ang pananahimik namin o humingi ng pera.” Napahalakhak si Dashi. “Kailan ka ba nagbigay ng pera? Kahit nga noong na-comatose, ni piso ay wala kang ibinigay tapos sasabihin mo ngayon hihingi ako ng pera sa ‘yo. Itatama ko lang ang kwento mo, ha. Kayo ang lumayo sa akin. Kayo ang huwag na huwag ng lumapit sa akin. Noong isang araw, si Daniella ang lumapit sa akin para komprontahin ako. Tapos ngayon naman ay ikaw gayong hi

CHAPTER 166 “Sorry naman. Ganon napapanood ko sa pelikula e. Iyong senador ang kontrabida tapos may mga goons siyang tauhan. Iyong nambabastos sa kanya ay pinapabugbog niya. Napanood ko ang ganon, mga Kuya.” Napakamot sa ulo ang isa habang ang iba ay naitago ang bibig na parang pinipigilan ang sarili na tawanan siya. “Napanood ko nga. Bakit ganyan kayo makatingin sa akin? Hindi ako baliw.” Biglang nagsitalikod ang mga ito at nagyugyugan ang mga balikat. Inis na sinamaan niya ng tingin ang mga bwisit. Nang bumukas ang pinto ng elevator ay inirapan niya ng matindi ang mga security ni Senator at nagdadabog na iniwan ang mga ito. Sa lobby, ay nakita niya si Vioxx na naghihintay. Tumayo agad ito at lumapit nang makita siya. Nagsasalubong ang mga kilay nang mapansin ang mga security ni Senator Dela Cuesta na nasa likod niya pa rin. “They escorted you out? Pwinersa ka ba nila?” galit nitong tanong. “Huwag kan

CHAPTER 168 “Shut the f uck up, Asher! Haven’t you had enough ruining my life?” angil ni Vioxx sa kakambal sabay hila sa kanya. “We both know it wasn’t my intention.” “Whatever the f uck your intention, you’re ruining my life! Huwag na huwag ka ng lalapit sa ina ng anak ko. The next time you do, I will f ucking shoot your eyes.” Tumaas lang ang sulok ng labi ni Asher, tila hindi man lang natinag. Muli siyang hinila ni Vioxx hanggang sa nasa likuran na siya nito. Pinantayan nito si Asher at malamig na nagsalita. “Or better if I target that red-head girl. Kung kausapin ko kaya si Anton na—” Hindi na natuloy ni Vioxx ang sinasabi dahil pumitik si Asher. Marahas nitong kwinelyun si Vioxx, nagkikiskisan ang mga ngipin. “Huwag mong susubukan, Vioxx. Magkakalimutan tayo.” “Magkakalimutan talaga tayo kapag hindi mo tinantanan ang pakikialam sa buhay ko.” Marahas na inalis ni Vioxx ang kamay ni Ashe

CHAPTER 170 A desperate begging Vioxx Almeradez came to her imagination. Kaawa-awa ng lubos habang nakaluhod at paulit-ulit na nagmamakaawa para lang mabuhay sila pareho ni Shaun. Mainit ang gilid ng kanyang mga mata nang tumingkayad siya para mahigpit itong yakapin. Isinubsob niya ang mukha sa leeg nito. “Don’t pitty me, Babe. Please don’t,” garalgal na ang tinig ni Vioxx. Kinagat ni Dashi ang pang-ibabang labi upang hindi siya maiyak. Humigpit na lang lalo ang yakap niya sa batok ni Vioxx hanggang sa inangat na siya nito. Kusang pumulupot ang kanyang mga binti sa baywang nito at nagpaubaya siyang dalhin sa loob ng presendential suite na tinutuluyan. “Don’t cry. Please don’t hmn,” masuyo nitong bulong sa kanya nang maupo sa sofa habang nakakandong siya rito. “Hindi ako umiiyak,” tanggi niya kahit halos dumugo na ang kanyang pang-ibabang labi sa diin ng pagkakagat niya roon. Hinaplos na lang ni Vioxx ang kanyang b