Todos os capítulos de Mommy Nanny: Capítulo 201 - Capítulo 210

CHAPTER 201 Segundo pa lang ang nakakalipas ay in-unsent agad ni Teacher Cally ang chat nito. Subalit, huli na dahil nabasa na iyon ng ilan. “kilala mo ang fiance ni Teacher Dashi?’ Hindi sumagot si Cally kaya pinagme-mention na ito. ‘first name basis pa ang tawag niya. Hindi attorney zaldivar.’ ‘oo nga. Anyare?’ Nakita niyang typing si Cally kaya umupo si Dashi sa rattan chair para maki-tsismis. Subalit, sa kakahintay niya ay biglang ang tatlong tuldok na tanda na nagta-type si Cally. Kyuryusong nagprivate message siya rito. ‘Kilala mo si Spiro?’ chat ni Dashi. Hindi kaya ito ang sinasabi ni Shaun na tinatawag daw ni Dion na Mommy? Di ba High School Teacher si Cally—teacher daw nina Reirey at Dos. Pero bakit ni minsan ay hindi niya pa nakikitang nag-uusap ang dalawa gayong may kadalasan naman ang pagpunta ni Spiro sa Northshire Academy nitong mga nakaraan. ‘oo. sama ng ugali no’n. balat

CHAPTER 203 “Hindi iyan totoo,” tutol naman ng tatay niya sa huling sinabi ni Vioxx. “Hindi mo lang naharap nitong mga nakaraang taon kasi may sumalong suspek at saka, masyadong magulo ang isip mo—isip niyong dalawa. Itong si Dashi, kahit nasa London ‘yan at nagpapaka-busy, ang isip niyan na sa inyo.” “Hindi kaya,” tanggi niya naman sabay tago ng mukha sa braso ng asawa niya. “Kaya palang ayaw mong ipabanggit ang pangalan ni Vioxx. Kung talagang hindi mo naiisip, babalewalain mo na nababanggit ko ang pangalan ng asawa mo.” “Hindi naman ganon ‘yon, Tatay.” Tumawa si Vioxx saka nagsumbong. “Sinaktan niya ako noong nakaraang pasko. Dinurog ako ng sobra.” Madiin niyang kinurot si Vioxx—ang sama-sama ng loob talaga nito sa ginawa niya noon. Nang mga sumunod na araw ay namasyal sila nina Shaun sa buong probinsya. Tuwang-tuwa si Shaun nang tinuruan ito ng Daddy na sumakay sa kabayo. Kinunan niya ng picture ka

CHAPTER 205 “AKO SI TEACHER DASHI. Anong pangalan mo?” malambing na tanong ni Danica Shane sa madungis na bata na nakapila sa mga binibigyan niya ng mga bagong damit. “Chin-Chin po.” “Ang cute naman ng pangalan mo. Ito, bagay sa ‘yo ang pink na ‘to.” Ibinigay niya ang isang set ng t-shirt at short na pambabae. Pangalawang araw na nila ngayon sa outreach program na iyon at mamayang hapon ang alis nila. Siguradong mami-miss niya ang mga batang ito pati na rin ang matutulunging magulang. Na kahit kapos ay siniguro pa rin na komportable silang mga volunteers pagdating sa matutuluyan at mga pagkain. “Salamat puh. Ang ganda-ganda mo po saka mabaet.” “Salamat din sa papuri. O, may pagkain doon kay Teacher Cally. Pila ka doon.” “Opo.” Mabait itong tumango at umalis na. Ang mga sumunod na bata ay sinabihan siyang ang ganda-ganda niya raw. May iba pang nagsabi na gusto siyang maging Teacher ng mga ito. Tuwang-tuwa naman

CHAPTER 207 Pagsapit ng alas-tres ng hapon ay nagpaalam na sila. Nag-iyakan pa ang mga bata na ayaw silang paalisin. “Dalawang araw pa lang pero parang ayaw ko ng umalis. Mami-miss ko ang mga bata saka ang mga Nanay,” ungot ni Cally habang naglalakad na sila pababa ng bundok. “Ako rin. Sasama ako ulit sa susunod na outreach program,” sabi niya naman. “Mabuti kayo, gustong-gusto rito. Iyong isa, sumama lang talaga yata para magselfie at magreklamo,” mahing bulong ni Devi sabay nguso sa mag-ina na paisa-isa ang hakbang. Mas malala pa nga kahapon na panay reklamo ng dalawa kahit maliit na putik lang na natatapakan ng mga ito. Ngayon ay nabawasan ang kaartehan at kapansin-pansin na hindi mapakali ang mga ito. “Kanina ka pa tinataliman ng tingin niyang hilaw mong step-sister. No’ng umakyat kayo sa may taniman, alam mo ba para na yang nababaliw na pinagsisigawan ang dalawang naiwan na bodyguard. Gusto ng babaeng ‘yan na sunduin si

CHAPTER 209 May tumulong luha sa isa niyang mata…iyon na… may luha na… “Bakit mas malala ang sinapit ng anak ko kaysa sa ‘yo? Hindi ka maipagtatanggol ng asawa mo sa lugar na ito. Hindi ka maililigtas ng asawa mo kapag pinakulong kita! Dapat ikaw ang walang malay at nabugbog sa aksidenteng ito!” Isa pang luha ang tumulo sa kabila niya naman na mata hanggang sa sunod-sunod na ang mga iyon. Ang namamanhid niyang kalamnan kanina ay unti-unting nagkaroon ng pakiramdam hanggang sa nanginginig na siya. “Senator, tama na.” “Muntik ng mamatay ang anak ko dahil sa ‘yo! Papatayin kita at isusunod ko ang ama mo.” Dahil sa pag-aawat ng mga naroroon ay tanging buhok niya ang nadaklot ni Senator sa halip na ang leeg at panga niya. Nakaladkad siya at napaluhod sa sahig. Dumugo ang benda niya sa noo at sumigid ng matindi ang kirot sa kanyang ulo pati na rin ang kamay niyang nilagyan ng pansamantalang suporta para hindi magalaw an