《The Billionaire's Forgotten Heir》全部章節：第 21 章 - 第 30 章

ELIRA POVMaaga pa lang ay gising na ang buong bahay. Naramdaman ko ang bigat ng bawat hakbang ko habang pababa ng hagdan, bitbit ang maliit na backpack ni Zion na may drawing na mga kotse. Sa totoo lang, noong unang gabi namin dito sa bahay na ito, halos mag-impake ako agad sa isip ko. Paulit-ulit kong binalikan ang takot na baka isang araw ay itakbo ni Azriel ang anak ko gamit ang kaniyang yaman, o kaya naman ay gamitin kaming panakip-butas laban sa pamilya Soler. Gabi-gabi akong nagmamasid, naghahanap ng dahilan para patunayan na nagkamali ako sa pagtitiwala sa kaniya. Pero ngayong umaga, habang pinapanood ko siyang maingat na inilalagay ang mga gamit ng anak namin sa likod ng SUV, alam kong nagbago na ang lahat. Ang lalaking dati kong kinatatakutan ay siya na mismong nag-aayos ng daan para sa kaligtasan at kaligayahan ng anak ko."Mommy! Nakita ko na po si Kuya Jojo sa labas!" masayang sigaw ni Zion habang tumatakbo patungo sa akin mula sa malawak na living room. Naka-jacket na si

ELIRA POV"Zion, sandali lang! Huwag kang tumakbo sa may maputik na bahagi!" sigaw ko habang bitbit ang isang tray ng mga bagong hugas na baso palabas ng kusina.Nasa probinsya na kami sa Samar, at kahit dalawang araw pa lang kaming nakakarating dito, parang nakalimutan na agad ni Zion ang buhay-mansyon sa Maynila. Naka-tsinelas lang siya, suot ang lumang t-shirt na medyo malaki sa kaniya, at kasalukuyang hinahabol ang mga manok ni Lola sa malawak na bakuran. Ang ingay ng mga kuliglig at ang tilaok ng manok ang pumalit sa tunog ng aircon at TV na nakasanayan niya sa Forbes Park."Hayaan mo na ang bata, Elira. Mas mabuti nga 'yan at nakakakita ng lupa, hindi puro semento roon sa siyudad," natatawang sabi ni Kuya Gideon habang nagbabalat ng bawang sa may wooden table sa balkonahe."Baka lang kasi madapa, Kuya. Alam mo naman 'yan, medyo lampain pa," sagot ko habang inilalapag ang mga baso sa hapisan. Umupo ako sa tabi niya at kumuha rin ng kutsilyo para tulungan siya sa pag-gayat ng mga

ELIRA POV"Dahan-dahan lang ang ugoy, Azriel! Baka mahulog si Zion," sitas ko habang naglalakad palabas ng likod-bahay, bitbit ang isang pitsel ng malamig na tubig at dalawang baso.Hapon na at medyo bumaba na ang sikat ng araw. Nakaupo si Zion doon sa lumang wooden swing na nakatali sa matatag na sanga ng malaking puno ng mangga sa gilid ng bakuran. Sa likod niya, nakatayo si Azriel na nakatalikod sa akin nung una, dahan-dahang tinutulak ang likod ng anak namin. Naka-tsinelas na lang din siya ngayon at simpleng gray shirt, mukhang komportable na sa init ng probinsya pagkatapos makapag-shower at makapagpalit ng damit kanina."I got him, Elira. Huwag kang mag-alala," nakangiting sagot ni Azriel sabay lingon sa akin. Hinuli niya ang swing bago ito tuluyang tumaas nang husto, saka binuhat si Zion pababa. "O, break muna tayo sa laro. Inom muna ng water.""Mommy, look o! Azriel pushed me high po, pero hindi ako natakot!" masayang bida ni Zion habang patakbong lumalapit sa kahoy na lamesa k

ELIRA POVNagliligpit ako ng mga pinagkainan sa lamesa nang mapansin kong alas-otso na pala ng gabi. Tahimik na ang paligid ng bahay, maliban sa mahinang tunog ng balita sa lumang TV sa sala kung saan nanonood si Lola. Bitbit ang nagtataasang mga plato at baso, pumasok ako sa kusina para simulan ang paghuhugas. Napagod si Zion sa maghapong pagtakbo sa bakuran kaya pagkatapos na pagkatapos maghapunan, nakatulog na agad siya sa kwarto katabi si Kuya Gideon na humihilik na rin dahil sa pagod sa biyahe sa bayan.Isasaksak ko pa lang ang plug ng range hood nang marinig ko ang mabibigat na hakbang papalapit sa kusina. Paglingon ko, si Azriel na pala, dala ang natitirang mangkok ng ulam at ang basong ginamit niya kanina. Naka-jersey shorts na lang siya ngayon at t-shirt na itim, mukhang presko na pagkatapos mag-ayos para sa gabi."Ako na rito, Elira. I can help you with the dishes," panimula niya habang ibinababa ang mga dala niya sa tabi ng lababo."Naku, huwag na, Azriel. Bisita ka rito, b

ELIRA POVMalamig ang tubig na humahalik sa mga paa ko habang naglalakad kami ni Azriel sa dalampasigan. Malayo-layo na kami nang kaunti sa pwesto ng banig kung nasaan ang mga gamit namin, pero tanaw ko pa rin si Kuya Gideon na kasalukuyang nakadapa sa buhangin, seryosong tinutulungan si Zion na magpatong ng basang buhangin gamit ang isang maliit na pulang timba. Noong mga unang buwan ko sa Samar pagkaalis ko ng Maynila, madalas ko ring dalhin dito si Zion kapag hapon. Pero noon, laging mabigat ang dibdib ko. Pakiramdam ko, bawat wave na humahampas sa pampang ay paalala kung paano ko tinalikuran ang buhay ko at kung paano ko itinago ang anak ko sa sarili niyang ama dahil sa takot. Ngayong hapon, habang nararamdaman ko ang init ng kamay ni Azriel na nakahawak sa akin, unt-unting napapalitan ng gaan ang lahat ng bigat na 'yon. Hindi na ako nag-iisa."Elira, look at Zion," mahinang sabi ni Azriel, itinuro niya ang anak namin gamit ang kaniyang nguso. "He's really trying hard na gayahin '