All Chapters of The Billionaire's Forgotten Heir: Chapter 51 - Chapter 60

ELIRA POV"Mommy, look at my drawing! This is the big orange fish, and this is you, and this is Azriel po!"Iniabot sa akin ni Zion ang kaniyang sketch pad pagkapasok ko pa lang sa kwarto niya. Pinilit kong itago ang panginginig ng mga kamay ko habang kinukuha 'on. Kulay orange nga 'yung isda, medyo tabingi ang pagkakaguhit pero kitang-kita ang effort niya. Sa tabi ng pond, may tatlong stick figures na magkakahawak-kamay. Kaming tatlo."Wow, love. Ang galing naman mag-draw ng baby ko. Ang taba nung fish, o," sabi ko, hinalikan ko siya sa ulo at mahigpit na niyakap.Sariwa pa rin sa isip ko 'yung mga salitang nakasulat doon sa papel sa loob ng box na dumating sa gate kanina. Magkita na lang tayo sa unang araw ng school ng bata. Habang nakasandal ang baba ko sa balikat ni Zion, hindi ko mapigilang manginig sa galit at takot. Akala ko talaga kanina, nung sinabi ni Azriel na may warrant na, tapos na ang lahat. Akala ko makahihinga na ako. Pero mas matindi pala ang kapalit. Kung nung nasa

AVERY POVPagpasok ko sa home office ni Azriel, agad kong narinig ang marahang click ng pinto nung isara niya 'yon. Sobrang lamig ng aircon dito sa loob kumpara sa kusina, o baka nadadagdagan lang talaga ng pakiramdam ko dahil sa kaba. Umupo si Azriel sa swivel chair niya habang ako naman ay nanatiling nakatayo sa tapat ng malaking desk, nakahawak ang magkabilang kamay ko sa likod ng wooden chair na nasa harap ko."Ano 'on, Azriel? Anong sabi sa telepono?" diretsong tanong ko. Hindi ko na pinatagal. Mas gusto ko nang malaman ang totoo kaysa multuhin ako ng sarili kong mga hula.Tiningnan ako ni Azriel, at bago siya magsalita, hinilot niya muna ang tulay ng ilong niya. Pagod na pagod na siya, halata sa mga mata niya. Sa totoo lang, habang nakatitig ako sa kaniya ngayon, nakakaramdam ako ng kaunting konsensya. Buong buhay ko pagkatapos kong tumakas sa probinsya, isinumpa ko ang pamilya Marquez. Para sa akin, pare-pareho silang mapanira ng buhay. Pero si Azriel... iba siya. Ginagawa niya

AZRIEL POVTahimik lang akong humihigop ng mainit na tsokolate habang nakatitig sa balita sa TV. Paparating na bagyo ang pinag-uusapan ng news anchor, pero ang totoo, wala sa lagay ng panahon ang isip ko. Nakaupo si Elira sa tapat kong sofa, yakap-yakap ang sarili niya habang nakatingin sa labas ng bintana kung saan unti-unti nang lumalakas ang patak ng ulan. Mas lalong lumalamig ang hapon, at kasabay nito ang mas matinding bigat dito sa dibdib ko.Tiningnan ko ang profile ng mukha ni Elira. Kitang-kita ko 'yung pagod at takot na pilit niyang itinago kanina nung inaayos namin 'yung bag ni Zion sa itaas. Sa totoo lang, nitong mga nakaraang araw—mula nung dumating 'yung sunog na photo album at 'yung pananakot ni Zander tungkol sa unang araw ng school ng bata—parang gabi-gabi na akong hindi dinadalaw ng antok. Iniisip ko kung sapat na ba lahat ng ginawa kong paghahanda. Naka-freeze na ang ilang dummy accounts ni Zander salamat kay Atty. Ramos, secured ang BGC campus, at bulletproof ang s

ELIRA POVSariwa pa rin ang amoy ng basang halaman at lupa na humahalo sa malamig na hangin dito sa veranda. Nakahawak si Azriel sa siko ko, hindi naman mahigpit pero sapat na para maramdaman ko na andiyan siya sa tabi ko. Sa baba, 'yung tubig sa swimming pool ay patuloy na gumagalaw dahil sa mahinang ulan. Parang ang tahimik ng buong Forbes Park, malayo sa ingay ng siyudad, pero alam kong sa likod ng katahimikang ito, may bagyong nag-aabang sa amin sa Lunes.Tinitigan ko si Azriel mula sa gilid ng mga mata ko. Ang tuwid ng tindig niya habang nakatingin sa hardin. Sa totoo lang, naiiyak ako na natatakot na ewan. Paano kung dumating 'yung araw na maging mitsa kami ng tuluyang pagkasira ng pamilya niya? I mean, kapatid niya pa rin si Zander kahit gaano ito kademonyo. Ano kaya ang nararamdaman ni Azriel kapag pumipirma siya ng mga dokumentong legal para ipakulong ang sarili niyang dugo? Pero nung naalala ko kung paano kami tinakasan ni Zander sa Taguig at kung paano nahanap ni Nestor ang

ELIRA POV"Mommy! Tito Azriel!"Patakbong bumaba si Zion mula sa hagdan, medyo gulo-gulo pa ang buhok at suot pa rin ang kaniyang paboritong asul na pajama. Agad siyang dumiretso sa amin sa kusina at yumakap sa binti ko. Binuhat ko siya para maupo sa mataas na upuan sa harap ng kitchen island habang si Azriel naman ay kumuha ng tissue para punasan ang kaunting muta sa gilid ng mata ng bata."Good morning, my little superhero. Bakit ang aga ng gising natin?" nakangiting tanong ni Azriel habang hinahaplos ang likod ni Zion."Naamoy ko po 'yung tuyo, Tito Azriel! At saka I dreamed about my new school po. I was wearing my backpack na!" masayang sagot ng anak ko, habang itinataas pa ang kaniyang dalawang kamay na parang lumilipad."Talaga? O sige, wash ka muna ng face at kamay kay Manang Melba para makakain na tayo ng masarap na breakfast," sabi ko sa kaniya, bago siya dahan-dahang ibinaba para sumunod sa kusina kung nasaan ang matanda.Naiwan kaming dalawa ni Azriel sa dining table habang