All Chapters of One Partner เพื่อนรัก มาเป็นคู่นอนเถอะ: Chapter 111 - Chapter 120

ห้าปีก่อน... กลุ่มควันสีเทาจางๆ ลอยอ้อยอิ่งอยู่ในอากาศ เซียร่ากับเลออนยืนอัดบุหรี่กันอยู่ที่หลังตึกเรียน ตอนนั้นพวกเขาเป็นเพื่อนสนิทที่ตัวติดกันแทบจะตลอดเวลา ไปไหนไปกัน นั่งพ่นควันแล้วก็คุยเรื่องชีวิตเรื่อยเปื่อยไปตามประสา ทว่าช่วงหลังมานี้ เซียร่าสังเกตเห็นว่ามีใครบางคนเข้ามาดึงความสนใจของเขาไป... "นี่นาย... คุยกับนาเดียร์อยู่เหรอ" เธอตัดสินใจโพล่งถามขึ้นมาทำลายความเงียบ "อืม ทำไมอะ" เลออนตอบรับง่ายๆ พลางเคาะขี้เถ้าบุหรี่ในมือ สายตายังคงทอดมองออกไปข้างหน้า เซียร่าอัดควันเข้าปอดลึกๆ ก่อนจะพ่นออกมา "เลิกคุยกับนาเดียร์ได้ปะ" ชายหนุ่มหันขวับมามอง คิ้วเข้มขมวดเข้าหากันด้วยความไม่เข้าใจ "ทำไมวะ" ความเงียบโรยตัวลงชั่วอึดใจ เซียร่าสูดหายใจเข้าลึก ตัดสินใจพูดสิ่งที่เก็บซ่อนเอาไว้ออกไป "ฉันชอบ..." เสี้ยววินาทีที่คำสารภาพนั้นหลุดออกจากปาก เสียงโทรศัพท์มือถือของเลออนก็แผดดังขึ้นมาขัดจังหวะพอดี เซียร่าเห็นเขาชะงักไปนิดหนึ่ง ชายหนุ่มล้วงหยิบเครื่องมือสื่อสารขึ้นมาดูหน้าจอ ก่อนจะ

"เจ๊ที่ไหนเลี้ยงมันเปล่าวะ" เลออนเลิกคิ้วถามอย่างจับผิด "ใครจะไปรู้ แม่งอาจจะตกถังข้าวสารแล้วก็ได้" เจย์ยักไหล่ "เออ ช่างหัวแม่งเถอะ ไอ้พวกโง่ แม่งไม่ยอมเข้าเรียนกัน ระวังเถอะ... ไม่จบแน่พวกมึง" เลออนบ่นอุบอิบ สาปแช่งเพื่อนรักที่เทคลาสปล่อยให้เขาเผชิญชะตากรรมอยู่คนเดียว "แล้วมึงเข้าเรียนทุกวัน..." รามลากเสียงยาว ก่อนจะเงยหน้าจากจอมือถือขึ้นมามองสบตา "...ทำไมมึงยังโง่อยู่วะ" คำด่าหน้าตายของรามทำเอาเจย์ที่นั่งฟังอยู่ถึงกับหลุดขำพรืด ส่วนคนที่โดนด่าว่าโง่เต็มๆ ถึงกับชะงักไปนิด ก่อนจะรีบเถียงกลับหน้าด้านๆ "เฮ้ยเพื่อน พูดงี้ไม่ถูกนะครับ" เลออนชี้หน้าคนด่าอย่างไม่ยอมแพ้ "กูโง่แค่นิสัย แต่สมองไม่ได้โง่เว้ย กูแค่แกล้งโง่ให้พวกมึงดูฉลาดเฉยๆ เถอะ..." "อีกอย่าง... กูก็ยังมีคะแนนเช็คชื่อปะ นอนหลับให้แอร์เป่าหัวก็ได้ฟรีละสิบเปอร์เซ็นต์" "มึงคงภูมิใจมากเลยสินะ" เจย์แค่นหัวเราะตอบกลับหน้าตาย จังหวะนั้นเอง สายตาของเลออนก็เหลือบไปเห็นร่างคุ้นตาของเซียร่าที่กำลังเดินผ่านลานใต้ตึกพอดี "เดี๋ยวกูมา"

พอเห็นหน้าเพื่อนรักที่หายหัวไปหลายวัน เลออนก็ปรับสีหน้า เบะปากใส่คนมาใหม่ทันที "เชี่ย... กูดีใจจนน้ำตาแทบไหลเลยว่ะเพื่อนเลิฟ" เลออนทำเสียงประชดประชันขั้นสุด "นึกว่ามึงตายห่าไปแล้วซะอีก ก็ยังจำทางมามหา’ลัยได้นี่หว่า" "ไม่ต้องมาเนียนเปลี่ยนเรื่องเลยไอ้สัด" มังกรไม่สนใจคำประชด ลากม้านั่งมาทิ้งตัวลงข้างๆ แล้วจี้ถามประเด็นที่เพิ่งได้ยินมาทันที "สรุปมึงแพ้เกมเหรอไอ้เลออน" เลออนไม่ตอบคำถาม แต่กลับจ้องหน้าเพื่อนรักอย่างเอาจริง นึกถึงตอนที่คุยโทรศัพท์กับมังกรวันที่เขาโดนตำรวจจับ "แล้วมึงล่ะไอ้มังกร..." เลออนเลิกคิ้ว มุมปากกระตุกยิ้มร้ายกาจอย่างคนถือไพ่เหนือกว่า "มึงไม่แพ้หรือไง" มังกรทำหน้านิ่ง แต่เลออนไม่ปล่อยให้เพื่อนรอดตัวไปได้ง่ายๆ เขาโน้มตัวไปข้างหน้าแล้วแฉความลับกลางโต๊ะทันที "ไอ้อาการที่เผลอครางใส่สายกูว่า 'อ๊าา ไอย์ จะแตกแล้ว' นี่... คืออาการของคนชนะพนันว่างั้น?" มังกรถึงกับชะงักไปวิหนึ่ง ก่อนจะยักไหล่ ยอมรับหน้าตายด้วยสีหน้าจริงจังขั้นสุด "แพ้ดิ รอเหี้ยไรล่ะ... ก็กูรักเขา" คำสาร

ติ๊ง! เสียงแจ้งเตือนจากแอปพลิเคชันแชตสีเขียวดังขึ้น เซียร่าขมวดคิ้ว หยิบโทรศัพท์ที่เพิ่งโยนทิ้งไปเมื่อกี้ขึ้นมาดู หน้าจอปรากฏข้อความแจ้งเตือนที่ทำให้เธอต้องถอนหายใจออกมาอีกรอบ [LN เพิ่มคุณเป็นเพื่อนด้วยหมายเลขโทรศัพท์] LN: ทำไร เซียร่ามองชื่อแอ็กเคานต์กับคำทักทายห้วนๆ แล้วก็เพิ่งนึกขึ้นได้ว่าเมื่อตอนกลางวัน เธอเพิ่งจะให้เบอร์โทรศัพท์กับ ‘เลออน’ ไป ที่ยอมให้ไปตอนนั้นก็ไม่ได้มีใจหรืออยากสานต่ออะไรหรอก เธอแค่ให้ๆ ไปเพื่อตัดความรำคาญแท้ๆ เพราะกะเอาไว้แล้วว่าถ้าหมอนี่ทักมาวุ่นวายหรือทำตัวน่ารำคาญใส่เมื่อไหร่... เธอก็แค่กดบล็อกทิ้งไปซะก็สิ้นเรื่อง Sierra: มีอะไร พิมพ์ตอบกลับไปห้วนๆ เพียงแค่เสี้ยววินาที อีกฝ่ายก็พิมพ์สวนกลับมาทันทีราวกับจับโทรศัพท์รออยู่แล้ว LN: พรุ่งนี้ว่างมั้ย Sierra: ทำไม? LN: ไปกางเต็นท์ ไปเปล่า หน้าจอสมาร์ตโฟนสว่างวาบพร้อมกับประโยคเชิญชวนที่ทำเอาคนอ่านถึงกับขมวดคิ้ว เซียร่านิ่งไปนิด ก่อนจะพิมพ์ตอบกลับไปตามตรง Sierra: ทำไมฉันต้องไป LN: ไปเที่ยวไง กลั

ใช้เวลาเดินทางราวสามชั่วโมง ในที่สุดรถยนต์คันหรูก็เลี้ยวเข้ามาจอดสนิท ณ ลานกางเต็นท์แห่งหนึ่งในเขตอำเภอแก่งกระจาน จังหวัดเพชรบุรี ทันทีที่เซียร่าเปิดประตูรถก้าวขาลงมา สิ่งแรกที่ปะทะเข้ากับความรู้สึกคือมวลอากาศบริสุทธิ์และสายลมเย็นฉ่ำที่พัดโชยมาต้อนรับ ภาพเบื้องหน้าคือลานหญ้าสีเขียวขจีที่ถูกดูแลไว้อย่างดี กินพื้นที่ลาดเอียงลงไปจรดริมแม่น้ำสายกว้างที่มีผืนน้ำใสสะอาดไหลเอื่อยๆ ทั่วทั้งบริเวณร่มรื่นไปด้วยต้นไม้ใหญ่ที่แผ่กิ่งก้านสาขาปกคลุมให้ร่มเงาไปทั่วอาณาบริเวณ โดยเฉพาะต้นไม้ใหญ่ริมตลิ่งที่มีชิงช้าไม้ผูกห้อยลงมาเหนือน้ำ ดูเงียบสงบและให้ความรู้สึกผ่อนคลายอย่างบอกไม่ถูก บรรยากาศที่นี่รายล้อมไปด้วยธรรมชาติร้อยเปอร์เซ็นต์ แตกต่างจากป่าคอนกรีตในเมืองหลวงที่เธอจากมาอย่างสิ้นเชิง... เลออนเปิดประตูลงจากรถพลางบิดขี้เกียจยืดเส้นยืดสายเพื่อไล่ความเมื่อยล้าจากการเหยียบคันเร่งลากยาวมาสามชั่วโมงเต็ม เขามองแผ่นหลังของคนที่เอาแต่ยืนสูดอากาศอยู่เงียบๆ ก่อนจะพ่นลมหายใจออกมาแล้วล้วงสมาร์ตโฟนในกระเป๋ากางเกงขึ้นมาปลดล็อก นิ้วหนากดเข้าแอปพลิเคชันไลน์ เลื่อนหา