All Chapters of One Partner เพื่อนรัก มาเป็นคู่นอนเถอะ: Chapter 121 - Chapter 130

เซียร่ายืนมองคนที่กำลังง่วนอยู่กับการประกอบเต็นท์เงียบๆ แต่พอกวาดสายตามองกองสัมภาระบนพื้น คิ้วเรียวก็เริ่มขมวดเข้าหากัน "เดี๋ยวนะ..." เซียร่าทักขึ้นมาเสียงห้วน "ทำไมถึงมีเต็นท์แค่หลังเดียว" มือหนาที่กำลังต่อโครงเหล็กชะงัก เลออนวางอุปกรณ์ในมือลงแล้วยืดตัวขึ้นเต็มความสูง ชายหนุ่มก้าวสืบเท้าเข้าประชิดตัวคนขี้สงสัยอย่างรวดเร็ว จนเซียร่าเผลอผงะถอยหลัง มุมปากของคนกวนยกยิ้มขึ้นอย่างจงใจ เขาโน้มหน้าลงมาใกล้พลางกระซิบด้วยน้ำเสียงยียวน "นี่คนสวยครับ... ผู้ชายชวนมาเที่ยว ก็เท่ากับผู้ชายชวนมา 'ปี้' นะครับ... ไม่รู้หรือไง" เซียร่าจ้องหน้าคนกวนประสาทนิ่งๆ ก่อนจะกลอกตาบนอย่างเอือมระอา หญิงสาวขี้เกียจจะเปลืองน้ำลายต่อปากต่อคำด้วย จึงเลือกที่จะสะบัดหน้าหันหลังเดินหนีไปอีกทางเสียดื้อๆ ปล่อยให้เขายืนพล่ามอยู่คนเดียว เลออนมองตามแผ่นหลังบางที่เดินดุ่มๆ ออกไปแล้วก็แค่นหัวเราะในลำคอเบาๆ ท่าทีเดินหนีแบบไม่ยอมต่อล้อต่อเถียงเหมือนทุกที ทำเอาคนหลงตัวเองอดคิดเข้าข้างตัวเองไม่ได้ "หึ... ทรงนี้เขินชัวร์" ชายหนุ่มพึม

ทว่าพอปลายจมูกโด่งเฉียดชนกัน สัมผัสได้ถึงลมหายใจอุ่นร้อนที่รินรดลงบนผิวหน้า ประกอบกับกลีบปากอิ่มสีระเรื่อที่เปียกชุ่มไปด้วยหยดน้ำตรงหน้า สติที่เคยควบคุมได้ก็ขาดผึง เลออนไม่ได้หยุดอยู่แค่การแกล้ง... แต่เขากดริมฝีปากทาบทับลงไปบนอวัยวะเดียวกันของคนในอ้อมกอดเข้าอย่างจัง "อื้อ!" เซียร่าเบิกตากว้างด้วยความตกใจ หญิงสาวเตรียมจะอ้าปากงับริมฝีปากของคนฉวยโอกาสให้จมเขี้ยวตามสัญชาตญาณ แต่เลออนที่อ่านเกมออกและรู้ทันความร้ายกาจของเธอดีกลับไวกว่า มือหนาที่ไม่ได้กอดเอวเธอเลื่อนขึ้นมาบีบปลายคางมนเอาไว้แน่น บังคับให้เรียวปากสวยเผยอออกอย่างเลี่ยงไม่ได้ ก่อนที่เขาจะอาศัยจังหวะนั้นสอดแทรกปลายลิ้นร้อนชื้นเข้าไปช่วงชิงความหวานภายในอย่างรวดเร็ว ตัดโอกาสไม่ให้เธอมีสิทธิ์ได้ขบกัดเขาแม้แต่นิดเดียว สัมผัสร้อนแรงที่รุกล้ำกวาดต้อนอยู่ในโพรงปาก ทำเอาคนที่ตั้งใจจะแผลงฤทธิ์ในตอนแรกถึงกับชะงักงัน ร่างกายบางแข็งทื่อไปชั่วขณะ ปล่อยให้เรียวลิ้นร้อนสอดประสานเกี่ยวกระหวัดตักตวงความหวานอย่างเอาแต่ใจจนเรี่ยวแรงที่เคยมีแทบเหือดหาย... แต่แล้วในจังหวะที่สติสัม

เวลาล่วงเลยเข้าสู่ช่วงค่ำ ท้องฟ้าที่เคยสว่างไสวเริ่มถูกฉาบด้วยสีมืดมิดยามราตรี นาฬิกาบอกเวลาเกือบทุ่มตรง บรรยากาศรอบลานกางเต็นท์เริ่มเย็นลงและสว่างไสวไปด้วยแสงไฟสีส้มจากตะเกียงแคมป์ปิ้งที่พวกเลออนจุดเตรียมเอาไว้ เสียงเครื่องยนต์สปอร์ตดังกระหึ่มขึ้น พร้อมกับรถยนต์คันหรูที่แล่นเข้ามาจอดเทียบ ประตูฝั่งคนขับเปิดออกพร้อมกับร่างสูงของ 'ราม' ที่ก้าวลงมาจากรถ แต่สิ่งที่กระตุกต่อมความอยากรู้จนเลออนต้องเลิกคิ้วสูง ไม่ใช่เพื่อนเวรที่เพิ่งเสนอหน้ามาเอาป่านนี้ แต่เป็นร่างเล็กของใครบางคนที่ก้าวลงมาจากรถไอ้รามต่างหาก เลออนหรี่ตาพิจารณาใบหน้านั้นเพียงเสี้ยววินาที ความทรงจำก็แล่นเข้ามาในหัว... เขาจำได้แม่นยำ ผู้หญิงคนนี้คือคนเดียวกับที่ไอ้เจย์เคยชี้เป้า ท้าให้ไอ้รามลงไปจีบให้ติดแล้วเขี่ยทิ้งในผับคืนนั้น เลออนเหยียดยิ้มร้ายกาจ ชายหนุ่มเดินล้วงกระเป๋าเข้าไปหาเพื่อนสนิทที่กำลังยืนอยู่ท้ายรถ โน้มหน้าเข้าไปใกล้แล้วกระซิบข้างหูราม "หน้าคุ้นๆ นะไอ้สัด..." ทว่ารามกลับทำเพียงแค่ปรายตามองเพื่อนตัวดีด้วยหางตา ชายหนุ่มแสดงสีหน้าไร้อารมณ์เมินคำพูดของเลออน

"นี่นาย...!" หญิงสาวเตรียมจะอ้าปากด่าและขยับลุกหนี ทว่ามือหนากลับกดไหล่บางเอาไว้แน่น เขาโน้มหน้าลงมากระซิบชิดใบหูด้วยน้ำเสียงจริงจังกว่าทุกครั้ง "ฉันรู้ว่าเธอเกลียดคนเยอะ..." เลออนสบตากับคนดื้อรั้น แววตาไร้ความกวนประสาทอย่างที่เคย "แต่เธอต้องเรียนรู้ที่จะอยู่ร่วมกับคนอื่นบ้างนะเซียร่า... มันไม่ได้แย่อย่างที่เธอคิดหรอก… เชื่อฉันสิ" ประโยคนั้นทำเอาคนที่เตรียมจะอาละวาดถึงกับชะงัก นัยน์ตาคู่สวยช้อนมองเสี้ยวหน้าคมคายอย่างคาดไม่ถึง เซียร่าเม้มริมฝีปากเข้าหากัน ความดื้อดึงที่เคยมีลดฮวบลงไปอย่างน่าประหลาด ลึกๆ แล้วเธอสัมผัสได้ถึงความใส่ใจที่ซ่อนอยู่ในคำพูดห้วนๆ นั้น สุดท้ายหญิงสาวจึงยอมพรูลมหายใจออกมาเบาๆ และเลือกที่จะนั่งนิ่งๆ อยู่ข้างเขาในวงสนทนา โดยไม่โวยวายหรือลุกหนีไปไหนอีก "มาแดกกันซะไอ้พวกเหี้ย! พวกที่มาช้ารอบหน้ามึงไปย่างเนื้อเลย!" มังกรเดินบ่นกระปอดกระแปดตรงเข้ามาที่วงสนทนา ในมือถือจานเนื้อย่างที่เพิ่งทำเสร็จร้อนๆ ทว่าสิ่งที่เรียกความสนใจและทำให้ทุกคนต้องชะงัก ไม่ใช่เนื้อย่างในมือ... แต่เป็นร่างบางของผู้หญิงที่เดินถื

เกมดำเนินไปเรื่อยๆ วนตามเข็มนาฬิกาท่ามกลางเสียงโวยวายและเสียงหัวเราะลั่นลานกางเต็นท์ เลออนเพิ่งจะกระดกเหล้าเพียวๆ เข้าปากไปจนหมดแก้ว เพราะเมื่อกี้ดันเสือกทายท่าทางประหลาดๆ ที่ไอ้เจย์ทำไม่ได้ ชายหนุ่มวางแก้วช็อตก้นกระแทกลงบนโต๊ะ ซี้ดปากรับความขมปร่าที่บาดคอ ก่อนจะหันมาส่งยิ้มเจ้าเล่ห์ให้คนที่นั่งกอดอกหน้าตึงอยู่ข้างๆ ซึ่งตาต่อไป... จะเป็นตาที่เขาต้องเป็นคนทำท่าทาง และให้เธอเป็นคนทาย "มาที่รัก... ตาเราละ" เลออนพยักพเยิดหน้าท้าทาย "ฉันไม่เล่น" เซียร่าปฏิเสธเสียงแข็งทันควัน หญิงสาวเชิดหน้าขึ้น ไม่ยอมให้ความร่วมมือใดๆ ทั้งสิ้น แทนที่จะคะยั้นคะยอ เลออนกลับแค่นหัวเราะในลำคอ ชายหนุ่มเอนหลังพิงเก้าอี้ แสร้งทำหน้าตาเยาะเย้ยและปรายตามองเธอด้วยสายตาสมเพชอย่างน่าหมั่นไส้ที่สุด "ก็คิดเอาไว้แล้วแหละ ว่าเธอคงไม่กล้าเล่น..." น้ำเสียงทุ้มเอ่ยยียวน จงใจเน้นคำเพื่อเหยียบอีโก้คนฟังให้จมดิน "เพราะสมองเธอมันคงมีขนาดเท่าเม็ดถั่วเขียว ความฉลาดก็คงพอๆ กับลิงอุรังอุตัง เธอไม่มีวันตอบได้แน่นอน... แล้วสุดท้ายเธอก็จะแพ้" เลออนลอบกระตุกยิ้ม