บทที่ 5 จัดเตรียมงานแต่ง

บทที่ 5

จัดเตรียมงานแต่ง

“ท่านพี่ วันนี้ข้าจะออกไปนอกจวนหน่อยนะเจ้าคะ”

ไป๋อวี้เจินแจ้งแก่สามีตามปกติ หากนางจะออกไปไหนมาไหน แต่นี่เป็นไม่กี่ครั้งที่ไป๋อวี้เจินจะออกไปนอกจวน เหิงหยางหรี่ตามองอีกฝ่ายด้วยความแปลกใจ ส่วนใหญ่ไป๋อวี้เจินมักจะออกไปวัดเพื่อทำบุญในวันสำคัญเท่านั้น

“ไปไหนหรือ”

“ข้าตั้งใจจะไปดูเครื่องเรือนใหม่ ๆ กับผ้าไหมดี ๆ สักหลายพับ จะได้เตรียมรับน้องสาวอย่างไรเจ้าคะ ไท่ฮูหยินตกลงแล้ว อีกไม่นานก็คงจะได้มีวันมงคล” ไป๋อวี้เจินกล่าวด้วยท่าทางกระตือรือล้น นางเองก็อยากรู้นักว่าหลังจากที่อีกฝ่ายเข้าจวนมาแล้วจะเป็นอย่างไรบ้าง

“เรื่องนี้ยังไม่แจ้งผู้ใหญ่ในจวนเลย เจ้าไม่กลัวหรืออย่างไร”

“เรื่องนี้ให้ท่านพี่เป็นคนบอกเถอะเจ้าค่ะ ข้ากลัวโดนท่านแม่ตำหนิ”

“เจ้านี่นะ”

“ท่านพี่เพียงพูดถึงเรื่องคุณธรรม การรักษาสัญญาก็พอเจ้าค่ะ ท่านเป็นคนมีคุณธรรม เป็นที่ชื่นชมของคนหมู่มาก แม้ว่าตระกูลฉู่จะต้องโทษ ก็ไม่มีใครคิดตำหนิท่านอย่างแน่นอน”

ไป๋อวี้เจินกล่าวพลางยิ้มแย้ม สตรีที่กำลังจัดการเรื่องรับอนุให้สามี ไฉนต้องอารมณ์ดีถึงเพียงนี้

“เจ้าอารมณ์ดีเหลือเกินนะ”

“ก็เห็นท่านพี่มีความสุข แล้วข้าจะไม่ยินดีได้อย่างไรเจ้าคะ”

ไป๋อวี้เจินออกจากจวนไปพร้อมกับอาเหมย สิ่งที่นางทำก็คือการเดินเข้าร้านเครื่องประดับก่อนจะซื้อชุดเครื่องประดับหลายชุดด้วยการลงบัญชีของสามี ผ้าไหมหลายพับก็ถูกเลือกสรรอย่างดี คุณหนูฉู่มีรูปร่างหน้าตาน่ารักสดใส นางย่อมไม่เหมาะกับเสื้อผ้าสีเข้มเท่าไหร่นัก

“ฮูหยินเหตุใดต้องซื้อของให้อนุมากมายขนาดนี้ด้วยเจ้าคะ ฐานะนางต่ำต้อยขนาดนั้นใช่เรื่องที่ท่านต้องมานั่งใส่ใจด้วยหรือ”

อาเหมยกล่าวกับไป๋อวี้เจินด้วยความไม่เข้าใจ ตั้งแต่แต่งเข้ามาตระกูลเหิง ฮูหยินแทบไม่ใช้เงินอะไรมากมาย แต่นี่เพียงแค่อนุเข้าจวนมาคนเดียวกลับซื้อของขวัญเตรียมให้มากมาย เท่ากับเงินรายได้ทั้งปีของฮูหยินด้วยซ้ำ

“เจ้าอย่าได้พูดจาล่วงเกินคุณหนูฉู่เด็ดขาด หากท่านพี่ทราบข้าก็ปกป้องเจ้าไม่ได้หรอกนะ” ไป๋อวี้เจินเอ่ยอย่างตำหนิ

อาเหมยเป็นคนฉลาด แต่ไม่ค่อยเฉลียวสักเท่าไหร่ แต่ที่นางพูดเช่นนี้ก็เพราะในร้านผ้าต่างมีฮูหยินตระกูลผู้ดีหลายคนที่มองมาทางนาง ไป๋อวี้เจินเลือกเข้าร้านผ้าที่ดีที่สุดในเมืองหลวง แต่กลับซื้อผ้าราคาไม่แพงในร้านนี้ ที่นางทำก็ตั้งใจให้คนสงสัยนางเท่านั้น ไม่ว่าใครที่มาที่นี่ หากไม่ร่ำรวยจริง ๆ ก็คงจะมีงานพิธีอะไรที่จะเกิดขึ้น แต่ไม่คิดว่าอาเหมยจะพูดออกมา ไป๋อวี้เจินจึงได้เจตนาเอ่ยชื่อคุณหนูฉู่ออกมา

ในเวลาสองปีไป๋อวี้เจินแน่ใจว่าเรื่องราวของคนทั้งคู่ยังไม่ถูกลืมเลือนไปจากผู้คนในเมืองหลวงแน่นอน หากฉู่ซินซินจะได้แต่งเข้ามา มันต้องไม่ง่ายขนาดนั้น ในนิยายตอนนั้นที่ฉู่ซินซินแต่งเข้ามานั้นมีแต่ถ้อยคำสรรเสริญ แต่ครั้งนี้มันจะไม่เหมือนในนิยายเล่มนั้นแน่นอน

ไป๋อวี้เจินเดินในตลาดก่อนที่จะหันไปสั่งให้อาเหมยไปซื้อเป็ดย่างที่นางชอบทาน ก่อนที่ไป๋อวี้เจินจะฉวยโอกาสที่อาเหมยไม่อยู่ข้างกาย นางตรงเข้าไปยังโรงรับจำนำก่อนจะใช้ตั๋วเงินแลกเงิน ไซซีจำนวนหนึ่ง เงินไซซีเนื้อทองบริสุทธิ์ มูลค่าราคาสูงลิบ แต่กลับมีก้อนขนาดเล็ก ไป๋อวี้เจินตั้งใจจะใช้เงินไซซีนี้ในการหลบหนีในอนาคต

วันเวลาผ่านไปกำหนดการแต่งฉู่ซินซินเข้ามาเป็นอีกสองเดือนข้างหน้า ไป๋อวี้เจินถูกเรียกไปตำหนิอยู่ครั้งหนึ่งที่ทำอะไรไม่บอกผู้ใหญ่ นางเพียงอ้างเหตุผลว่าต้องการให้ท่านพี่มีความสุข และเพราะนางร่างกายอ่อนแอ ไม่สามารถมีลูกให้ท่านพี่ได้ ทุกอย่างจึงได้ราบรื่น แต่คิดไปคิดมา แม่สามีผู้นี้ก็ไม่ค่อยพอใจนางสักเท่าไหร่ ฉู่ซินซินในสายตาของยายเฒ่าคงจะดีกว่านางมาก อีกอย่างเรื่องของคนตระกูลฉู่ก็ไม่อยู่ในความสนใจของผู้คนแล้ว ขนาดเรื่องที่นางออกไปซื้อข้าวของเตรียมต้อนรับอนุ ยังไม่ได้รับความสนใจจากผู้คนในเมือง ไป๋อวี้เจินจึงไม่ได้คิดจะไปยุ่งวุ่นวายอะไรกับฉู่ซินซินอีก นางเพียงจัดการเรื่องเรือนพักให้กับอีกฝ่ายอย่างดี ดีเสียยิ่งกว่าเรือนพักของนางด้วยซ้ำ เครื่องเรือนอะไรก็ล้วนเป็นของดีทั้งสิ้น ไป๋อวี้เจินไม่ได้อยากมีปัญหากับฉู่ซินซินนัก ด้วยสติปัญญาความสามารถเกรงว่าอีกฝ่ายจะเหนือกว่ามากนัก คงไม่เหมาะจะต่อสู้กันตรง ๆ

“อ๊ะ” เสียงร้องตกใจของไป๋อวี้เจินดังขึ้น

นางเสถอยหลังอย่างไม่ระวังจนไปสะดุดกับไม้ที่ขวางอยู่หลังเท้าจนเสียหลักจวนจะล้มลง

เหิงหยางที่เพิ่งกลับมาถึงก็พลันตกใจรีบเข้ามาช่วยประคอง ไป๋อวี้เจินยิ้มให้กับสามีของตนเองอย่างขอบคุณ ใบหน้าของนางมีเหงื่อผุดพราย พวงแก้มแดงก่ำ เห็นได้ชัดว่านางอยู่ที่มาสักพัก อากาศร้อนเช่นนี้นางยังมาอยู่ในพื้นที่ที่กำลังก่อสร้างอีกทำไม

“ทำอะไรไม่ระวัง แล้วเจ้ามาทำอะไรที่นี่เล่า”

“ข้าเพียงเป็นห่วงว่างานจะไม่เรียบร้อยเจ้าค่ะ ท่านพี่”

“อากาศร้อนถึงเพียงนี้ ไฉนต้องวุ่นวายด้วย ข้ารับใช้ก็มีอยู่ทั่วจวน” เหิงหยางกล่าวด้วยความเป็นห่วง

ไป๋อวี้เจินนางเป็นสตรีที่บริสุทธิ์เหลือเกิน จิตใจของนางใสซื่อเต็มไปด้วยความดีงาม ทั้งที่นางดีถึงเพียงนี้เขากลับมอบยาห้ามครรภ์ให้แก่นาง แต่ระยะหลังมานี้เหิงหยางก็ไม่ได้มอบยาพวกนั้นให้นางแล้ว ทั้งยังค้างคืนกับนางด้วยความพยายามอย่างมาก เพื่อให้นางตั้งครรภ์ หากว่าเขาแต่งฉู่ซินซินเข้ามาแล้ว นางจะได้ไม่ต้องอยู่อย่างเงียบเหงา อย่างไรนางก็เป็นภรรยาเอกของเขา ยิ่งคิดสายตาที่มองมาทางไป๋อวี้เจินก็ยิ่งอ่อนลง

“ไม่เป็นไรหรอกเจ้าค่ะ ท่านพี่”

ไป๋อวี้เจินอาบน้ำอยู่ในอ่างใบใหญ่ด้วยความเหนื่อยล้ามานานนับเดือน ยามกลางวันนางต้องปั้นหน้าเป็นภรรยาที่แสนดี เตรียมทุกอย่างเพื่ออนุแสนรักของสามี งานแต่งที่ดูจะยิ่งใหญ่กว่างานแต่งของตนเองด้วยซ้ำ ยามกลางคืนก็ไม่เข้าใจเท่าไหร่นักว่า เหิงหยางปรารถนาบ้ากามมาแต่แห่งหนใด ถึงได้เคี่ยวกรำนางทุกคืน ทั้งที่เขาไม่เคยทำมากมายขนาดนี้

สิ่งที่นางทำคนภายนอกต่างก็คิดว่านางโง่เขลา แสนดีผิดที่ผิดทาง แต่การที่นางทำเช่นนี้ย่อมสร้างความไม่พอใจให้ผู้ใหญ่ในตระกูลเหิงนัก สตรีที่เป็นเพียงอนุ แต่กลับตีตนเสมอภรรยาเอกตั้งแต่ยังไม่เข้าจวน เหิงหยางเป็นคนฉลาด แต่เขากลับไม่ได้เฉลียวใจเลยว่าเครื่องเรือน ข้าวของ หรือแม้แต่การจัดสวน ไป๋อวี้เจินเจตนาทำให้ดีกว่าเรือนพักอาศัยของตน เพื่อให้เกิดความแตกต่าง วันหน้านางจะสนับสนุนให้ฉู่ซินซินออกงานเคียงข้างสามี อย่างน้อยในวันที่นางจากไป ต่อให้ตระกูลฉู่ล้างมลทินให้ตนเองสำเร็จ ก็จะไม่มีวันที่ ฉู่ซินซินจะพ้นมลทินในเรื่องนี้อย่างแน่นอน

ในระหว่างที่ไป๋อวี้เจินกำลังแช่น้ำอยู่นั้นก็มีชายผู้หนึ่งย่างกายเข้ามา

“ข้าอาบน้ำด้วยได้หรือไม่” เหิงหยางกล่าวเสียงทุ้ม เขาเปลือยกายล้อนจ้อนเปลือยเปล่า ปีนเข้ามาในถังน้ำ

ไป๋อวี้เจินหน้าแดงก่ำมองแท่งหยกของเขากำลังชี้หน้านางอย่างท้าทาย เดิมทียามร่วมรักก็ต้องดับเทียนแล้วทั้งสิ้น นางเคยสัมผัส แต่กลับไม่เคยเห็น คิดไม่ถึงว่าจะต้องมาเห็นชัดเจนอะไรขนาดนี้ด้วย อีกอย่างเขาโตถึงเพียงนี้แล้วไฉนยังมาทำอะไรไม่อายฟ้าดินเช่นนี้อีก

“ท่านพี่ เรือนของท่านไม่มีน้ำอุ่นให้อาบหรือ”

“มี แต่อาบกับเจ้าคงจะอุ่นกว่า”

“ท่านพี่ ท่านไม่คิดจะพักผ่อนหรือเจ้าคะ อย่างน้อยอีกไม่นานท่านก็จะเป็นเจ้าบ่าวแล้ว” ไป๋อวี้เจินกล่าวด้วยน้ำเสียงเหนื่อยหน่าย นางไร้ซึ่งท่าทีหึงหวง จนหลายครั้งเหิงหยางก็รู้สึกโกรธที่นางทำเหมือนไม่มีใจให้เขาเลยแม้แต่น้อย ทั้งยังสนับสนุนเขา ดูดีใจเกินหน้าเกินตาเขาอีก

“แล้วยังไงล่ะ หื้ม เจ้าดีใจนักหรือที่จะปันสามีให้ผู้อื่น” เหิงหยางกล่าวพร้อมดึงไป๋อวี้เจินมากอด พลางใช้สองมือหนาบีบเคล้นทรวงอกอวบอิ่มด้วยความรู้สึกพึงพอใจ

ไป๋อวี้เจินไม่ใช่หญิงสาวร่างบางผอมจนสัมผัสได้แต่โครงกระดูก นางมีน้ำมีนวล อวบอิ่มแต่ไม่มากเกินไปจนอ้วน ความงามทางเพศของนางนับว่าล้ำเลิศยิ่งนัก

“ดีใจสิเจ้าคะ ท่านพี่มีความสุข วันหน้าในจวนนี้ข้าก็จะมีน้องสาว ไม่ต้องเหงาแล้ว”

“ปกติมีแต่เขาตีกันทั้งนั้น” เหิงหยางเอ่ยด้วยน้ำเสียงแหบพร่า พลางมองอกอวบอิ่มที่กระเพื่อมตามการเคลื่อนไหวของน้ำ

“ข้าไม่ชอบความวุ่นวาย แต่ละวันมีข้าวให้กินครบทุกมื้อ มีเสื้อผ้าดีให้สวมใส่ มีข้ารับใช้ล้อมหน้าล้อมหลัง งานการก็ไม่ต้องทำ มีท่านพี่คอยเลี้ยงดู ชีวิตข้ายังต้องการอะไรอีกเจ้าคะ” ไป๋อวี้เจินกล่าวอย่างขบขัน

นางยกจับรังไหมอ่อนนุ่มมาถูทำความสะอาดแขนของอีกฝ่ายที่พาดโอบเอวของนาง เหิงหยางจับเส้นผมอันยาวหนาของนางพาดกับขอบอ่าง ก่อนจะจุมพิตไหล่กลมมน เขาไม่เคยคิดเลยว่านางจะเป็นสตรีที่ปรารถนาอะไรน้อยนัก ที่ผ่านมาเขาจมอยู่กับอคติโดยไม่สนใจเลยว่าเนื้อแท้นางเป็นคนเช่นไร

“วันหน้าข้าอาจจะหลงใหลซินเอ๋อร์มากกว่าเจ้า”

“หึ… ท่านพี่ล้อข้าเล่นแล้ว ไม่ใช่ว่าท่านรักหลงนางอยู่แล้วหรอกหรือ” ไป๋อวี้เจินขบขัน เสียงของหวานกังวานดูไม่ใส่ใจสักเท่าไหร่

เหิงหยางคร้านจะพูด เมื่อทรวงอกของนางที่โผล่พ้นน้ำช่างงดงามเหลือทน เขาโอบล้อมร่างเล็กของนางมานั่งทาบทับบนหน้าตักของตน ท่อนเนื้ออวบใหญ่ถูไถใจกลางกายสาว ใบหน้าหล่อเหลาฝังจมไปกับเนื้อนุ่มนิ่มก้อนกลมทั้งสอง กลิ่นหอมหวานนวลแตะจมูก ยอดอกที่งดงามดั่งเม็ดอัญมณีสีแดงเย้ายวนชวนให้ลิ้มลองรสชาติ ไป๋อวี้เจินส่งเสียงครางแผ่วเบา ใบหน้างามเงยหน้าขึ้นสูดลมหายใจหนัก ๆ ทรวงอกทั้งสองข้างถูกเขาหยอกเย้า เรียวลิ้นหนาสากไล้เลียวนรอบก่อนจะดูดจนเกิดเสียงเฉอะแฉะน่าเกลียด

เหิงหยางสอดท่อนเนื้อแข็งเข้าไปในร่างของหญิงงามก่อนจะจับเอวกิ่วขอด บรรเลงจังหวะรัก เสียงครางหวานกับทุ้มสอดประสานเป็นท่วงทำนองรัก น้ำในอ่างกระทบกระแทกขอบอ่างจนนอกกระชอกเลอะเปรอะเปื้อนไปทั่วพื้นห้อง ไป๋อวี้เจินชื่นชอบรสรักที่เหิงหยางปรนเปรอนาง แม้ชั่วระยะนี้เขาจะมาหานางถี่เกินไปจนน่ารำคาญมากก็ตาม

ทั้งคู่พากันสุขสมไปรอบหนึ่งแล้ว เหิงหยางกลับรู้สึกว่ายังไม่พอใจ จนไป๋อวี้เจินจะต้องร้องขอความเมตตาจากเขา นางตั้งใจจะอาบน้ำคลายเมื่อย แต่ก็ยังถูกทำให้เมื่อยเช่นเดิม สุดท้ายทั้งคู่จึงพากันกลับไปนอนบนเตียงจนหลับไป