บทที่ 4 แผนการสำเร็จ

บทที่ 4

แผนการสำเร็จ

“ข้าไม่แต่ง !!”

เสียงของฉู่ซินซินดังขึ้นมา นางวิ่งเข้ามาในโถงใหญ่น้ำตาคลอเหมือนถูกใครรังแก เหิงหยางเองก็วิ่งตามมาด้วยสีหน้าที่ไม่ค่อยดีนัก ไป๋อวี้เจินหันไปมองฉู่ซินซินที่กำลังร้องไห้ก็รู้สึกว่าอีกฝ่ายนั้นมีรูปร่างหน้าตาที่คล้ายเด็กสาวไม่ประสา ดวงตาเรียวเล็ก จมูกโด่งเป็นสันเล็กน้อย ใบหน้ากลมอิ่ม แม้ไม่ใช่ยอดหญิงงาม แต่ก็ให้ความรู้สึกชวนให้รัก เอื้อเอ็นดู

“เจ้าพูดเหลวไหลอะไร นี่เป็นเรื่องที่พวกข้ากำลังพูดคุยกัน ให้เจ้าเข้ามาสอดได้หรือ” ไท่ฮูหยินกล่าวตำหนิฉู่ซินซินหลานสาว

สิ่งที่ไป๋อวี้เจินพูดมานั้นก็มีเหตุผล ตระกูลฉู่ตอนนี้ตกต่ำจนแทบไม่เหลืออะไร สิ่งที่ไป๋อวี้เจินพูดมานั้นใช่ว่าจะเป็นข้อเสนอที่ย่ำแย่เสียเมื่อไหร่ ให้แต่งเป็นภรรยารองของเหิงหยาง ก็ยังดีกว่าแต่งให้ผู้อื่นมากนัก ในแผ่นดินนี้จะหาบุรุษที่รักจริงแบบนี้ได้เสียที่ไหน

“ข้าไม่อยากเป็นอนุเจ้าค่ะ ท่านย่า ฮึกก ข้าไม่อยากเป็น”

ฉู่ซินซินคุกเข่าน้ำตาไหลพรากอย่างน่าสงสาร ไป๋อวี้เจินไม่รู้จะปฏิบัติตนอย่างไรดี แต่นางเอกก็เป็นเช่นนี้ รักศักดิ์ศรีของตนเอง แต่ทว่า… เมื่อไป๋อวี้เจินครุ่นคิดดูอีกที นี่เป็นเรื่องที่แปลกประหลาดนัก หากนางเอกไม่ยินยอมที่จะเป็นอนุ ไฉนตอนที่ล้างมลทินให้คนตระกูลฉู่ได้แล้ว นางถึงได้ยอมแต่งเข้ามา หรือว่า… ทุกอย่างที่เกิดขึ้นในนิยายมันไม่ใช่เหตุบังเอิญ

“ซินเอ๋อร์ ข้าไม่ได้คิดจะดูหมิ่นเหยียดหยามเจ้า”

“ฮึกก… ข้าไม่อยากเป็นอนุของท่าน ข้าอยากใส่ชุดแต่งงานไหว้ฟ้าดิน ไม่ใช่เข้าประตูหลังจวนรอท่านอยู่เรือนหลัง” ฉู่ซินซิน กล่าวพลางร่ำไห้หูตาแดงก่ำ ผู้คนในที่นี้ต่างพากันเวทนา มีเพียงไป๋อวี้เจินเท่านั้นที่ก้มหน้ามองด้วยใบหน้าไร้ความรู้สึก จะต้องให้นางเห็นใจพวกเขาเขียนจดหมายหย่าแล้วปลงผมบวชชีเข้าวัดหรอกหรือ

“คุณหนูฉู่ เรื่องการแต่งงาน ข้าสามารถจัดให้เจ้าได้ แม้จะไม่อาจเอิกเกริกวุ่นวาย แต่เมื่อเจ้าเดินเข้าประตูหลัง ก็เพียงเพิ่มชุดคลุมสีแดง งานมงคลแม้ไม่ใหญ่โต แต่ข้าสามารถจัดให้เจ้าได้ไหว้ฟ้าดินกับท่านพี่ได้ หากแม้ว่าเจ้าอยากจะผูกผม พิธีนี้ข้าก็ไม่ติดขัด”

ไป๋อวี้เจินกล่าวอย่างใจกว้าง เหล่าสตรีในห้องโถงต่างมองมาทางไป๋อวี้เจินด้วยความตระหนกตกใจ จัดพิธีแต่งงานให้อนุยังพอทำเนาเข้าใจได้อยู่บ้าง แต่ผูกผมเป็นพิธีที่มีไว้สำหรับภรรยาเอกเท่านั้น เหตุใดอีกฝ่ายถึงได้พูดเช่นนี้ หรือเพราะนางเป็นเพียงหญิงบ้านนอกผู้โง่เขลากัน

“เจ้าพูดอะไรของเจ้า” ฉู่ซินซินหันมามองไป๋อวี้เจินด้วยความตกใจ คำพูดเช่นนี้คนตระกูลฉู่ไม่มีทางปฏิเสธอย่างแน่นอน แต่นางยังไม่พร้อมสำหรับการแต่งงาน ฉู่ซินซินจึงหันมามองเหิงหยาง

“ไม่ใช่ว่าท่านบอกว่ากำลังจะล้างมลทินให้ครอบครัวของข้าหรอกหรือ เหตุใดถึงได้เร่งร้อนจะแต่งงานเล่า”

“ซินเอ๋อร์ ข้าเพียงมีใจรักเจ้า อยากดูแลเจ้า” เหิงหยาง กล่าวด้วยความรู้สึกเป็นห่วง

ไป๋อวี้เจินที่เติบโตมาท่ามกลางเล่ห์มารยาของสตรี นางจึงได้เข้าใจในทันทีว่าฉู่ซินซินไม่ได้ใสซื่ออย่างที่เห็น ไม่ว่าจะแต่งงานตอนไหน ฉู่ซินซินก็จะเป็นเพียงอนุเท่านั้น แต่ที่นางไม่ยินยอมแต่งก็คงรอให้เหิงหยางช่วยตระกูลของนาง โดยใช้ความรัก ชีวิตวัยสาวมาบีบบังคับเขา มิน่าเล่า… เหิงหยางจึงเป็นคนที่ตรากตรำทำงานหนักยิ่งนัก

“คุณหนูฉู่ ท่านพี่มีใจรักท่านอย่างแท้จริง ข้าเองก็เข้าใจเรื่องราวของพวกท่าน ตัวข้าไม่อาจทำอะไรได้มากกว่านี้ เพียงแค่เห็นใจพวกท่าน และอยากให้ท่านพี่มีความสุขเท่านั้น ข้าหาได้มีเจตนาร้ายใด ๆ กับเจ้า” ไป๋อวี้เจินกล่าวพลางยิ้มแย้มอย่างเป็นมิตร แต่ภายในใจกลับสบถด่าเต็มไปหมด เหตุใดนางถึงได้ใสซื่อคิดว่าคนอื่นจะแสนดีไปตามตัวอักษรในนิยายพวกนั้น

ไป๋อวี้เจินทราบดีว่าตัวนางเองเป็นเช่นไร คนอย่างนางน่ะหรือจะทำร้ายลูกของฉู่ซินซินได้ลง หากคิดจะทำร้ายจริง ลงมือกับแม่ไม่ดีกว่าหรือ ต่อให้เหิงหยางรู้เรื่องแล้วอย่างไร เขาจะตัดใจหย่าภรรยาเอก ปล่อยให้ลูกของเขาต้องกำพร้าเช่นนั้นหรือ เรื่องพวกนั้นในนิยายมันเหลวไหลทั้งสิ้น ยิ่งคิดก็ทำให้นางได้รู้ว่าคนเราไม่ได้มีเพียงแค่ด้านเดียวเท่านั้น หากจะคิดอะไรนางจะต้องทำให้รอบคอบมากกว่านี้

“ข้าไม่เชื่อคำพูดของเจ้า คนอย่างเจ้าจะมาดีกับคนที่อยู่ในใจพี่เหิงอย่างข้าได้อย่างไร”

“เสี่ยวซิน ทำไมเจ้าพูดแบบนี้” ไท่ฮูหยินกล่าวตำหนิ อย่างตกใจที่ฉู่ซินซินเอาแต่ใจเช่นนี้

ไป๋อวี้เจินแสร้งทำหน้าเศร้า ก่อนจะพยายามยิ้มออกมาอย่างขมขื่น เหิงหยางหรี่ตามองฉู่ซินซินที่แสดงท่าทางเอาแต่ใจ ทั้งยังว่ากล่าวไป๋อวี้เจิน ทั้งที่นางไม่ได้มีเจตนาร้ายเลยจริง ๆ

เหิงหยางคิดแล้วคิดอีก ไป๋อวี้เจินอยู่กับเขามาสองปี นางไม่เคยเข้ามายุ่มย่ามวุ่นวายกับเขาเลยสักนิด หน้าที่ภรรยาตามสมควรก็ปฏิบัติได้อย่างไม่มีขาดตกบกพร่อง ทั้งที่นางใจกว้างถึงเพียงนี้ แต่ฉู่ซินซินยังพูดเช่นนี้อีก

“ก็เพราะว่าเจ้าอยู่ในใจของท่านพี่อย่างไรเล่า ตลอดเวลาที่ผ่านมาสองปี ข้าคิดมาตลอดว่ามีบางอย่างที่ทำให้ท่านพี่ไม่มีความสุข ตอนนั้นข้าไม่รู้เรื่องของท่านจึงไม่ได้ใส่ใจ เมื่อรู้แล้วก็แค่อยากทำให้พวกท่านสมหวังกัน ข้าผิดมากหรือ ข้ามีอะไรที่ต้องโกหกพวกท่านด้วย หรือประสงค์ร้ายต่อท่านพี่” ไป๋อวี้เจินกล่าวพลางมองไปทางเหิงหยางด้วยน้ำตาคลอ

ทุกคนในห้องโถงได้ฟังก็ต่างเข้าใจ ที่ผ่านมาเหิงหยางเข้า ออกที่นี่ตลอด แม้ว่าจะมาไม่ได้บ่อยครั้ง แต่ก็นับว่าเป็นบุรุษเพียงคนเดียวที่มาที่นี่ ความสัมพันธ์ของพวกเขาอยู่ในสายตาของผู้ใหญ่เสมอ ทั้งเหิงหยาง และฉู่ซินซินต่างก็แสดงออกว่ามีใจให้แก่กัน เรื่องนี้ภรรยาเอกยอมรับ และเป็นคนมาพูดคุยด้วยตนเองขนาดนี้แล้ว ยังจะเล่นตัวไม่ตอบรับได้อย่างไร น้ำใจของเหิงหยางมีค่ายิ่งกว่าอะไร ตระกูลฉู่ตกต่ำก็มีเพียงเขาที่ไม่เคยตัดขาดจากตระกูลฉู่ การแต่งงานนี้นับว่าดียิ่งนัก

“แต่ตระกูลฉู่ยังล้างมลทินไม่ได้เลยนะท่านย่า”

“คุณหนูฉู่เรื่องนี้ท่านพี่พยายามอย่างหนัก แต่อาจจะต้องใช้เวลา ที่ข้ามาพบท่านก็เพราะไม่อยากให้วันเวลาล่วงเลยไปมากกว่านี้”

“ฮูหยินน้อย เจ้าไม่ต้องพูดจาให้มากความ เรื่องแต่งงานนี้ข้าตกลง” ไท่ฮูหยินกล่าวตัดบทไม่อยากเสียเวลาให้มากความ การที่ฉู่ซินซินได้แต่งเข้าจวนตระกูลเหิงก็นับว่าดีมากแล้ว เหตุใดนางถึงยังได้ดึงดันเช่นนั้นอีก

“แต่พวกท่านกลับไปก่อน เรื่องหลานสาวข้าจะพูดคุยกับนางอีกที แล้วจะส่งคนไปแจ้งคุณชายเหิงในภายหลัง”

การสนทนาครั้งนี้จึงจบลงอย่างง่ายดาย ไป๋อวี้เจินขึ้นรถม้ากลับกับเหิงหยางด้วยความสุขใจเล็กน้อย อย่างน้อยการได้พบ ฉู่ซินซินในครั้งนี้ก็ทำให้นางแน่ใจว่าอีกฝ่ายไม่ใช่สตรีที่ดีงามถึงเพียงนั้น แต่อย่างว่า… ปุถุชนคนทั่วไปใช่ว่าจะดีไปเสียหมด ใครบ้างจะดีพร้อมไปเสียทุกด้านเล่า

“เจ้าคิดเช่นนั้นจริงหรือ” ครั้นมาถึงรถม้าเหิงหยางก็เอ่ยถามอย่างประหลาดใจ

“หมายความว่าอย่างไรเจ้าคะ”

“เจ้าไม่ได้มีแผนการอะไร แค่เพียงอยากให้ข้ามีความสุขแค่นั้นหรือ”

“แล้วข้าดูเป็นคนเจ้าแผนการหรือเจ้าคะ ข้ารู้ว่าการแต่งงานที่ถูกบังคับ ท่านย่อมไม่ได้รักข้า สิ่งที่ทำก็เพราะว่าอย่างไร วันหน้าก็ต้องมีสตรีเข้ามาในจวน ไม่สู้รับสตรีที่ท่านพึงใจเข้ามา ดูแลนางให้ดี อย่างน้อยความรักที่ท่านมอบให้นาง อาจจะเผื่อแผ่มาถึงข้าบ้าง”

“อืม แล้วมีอะไรที่เจ้าอยากได้จากข้าบ้างหรือไม่” เหิงหยางกล่าวเสียงอ่อนลง ตลอดระยะเวลาสองปี เขาไม่เคยมอบของขวัญให้นางเลยสักชิ้น แม้แต่แป้งหอม ชาดทาหน้าทาปาก หรือเครื่องประดับใด ๆ ก็ตาม ไป๋อวี้เจินหันมายิ้มให้กับเหิงหยางอย่างอ่อนหวาน พลางส่ายหน้า

“สิ่งที่ข้าอยากได้คลายเหงามีเพียงแค่เด็กสักคนเท่านั้น น่าเสียดายสองปีแล้ว พวกเขาก็ยังไม่มา” ไป๋อวี้เจินกล่าวอย่างเรียบง่าย และเต็มไปด้วยความรู้สึกเศร้า นางหันออกไปนอกหน้าต่าง

เหิงหยางฟังยิ่งรู้สึกผิด การตั้งครรภ์ของนางถูกเขาควบคุมมาตลอด เพราะใจของเขายังปรารถนาให้ลูกของเขามีมารดาเป็น ฉู่ซินซินเท่านั้น ทั้งที่ในความเป็นจริงการมีลูกเป็นเรื่องสำคัญของสตรี ไป๋อวี้เจินไม่ได้อาลัยอะไรเขามากมายนัก ของขวัญที่นางไม่ได้ นางก็ไม่เคยร้องขอ นางเพียงอยากได้ลูกไว้คลายเหงาเท่านั้น ยิ่งคิดเหิงหยางก็ยิ่งรู้สึกผิดกับไป๋อวี้เจินนัก

ค่ำคืนนั้นเหิงหยางจึงใช้เวลาอยู่กับไป๋อวี้เจินทั้งคืน…