บทที่ 3 สู่ขอฉู่ซินซินมาเป็นอนุภรรยา

บทที่ 3

สู่ขอฉู่ซินซินมาเป็นอนุภรรยา

รุ่งขึ้นในอีกวัน ไป๋อวี้เจินแต่งกายด้วยอาภรณ์เรียบง่าย นางไม่ได้สวมใส่เครื่องประดับราคาแพง แต่ก็ไม่ได้ใช้ของธรรมดาจนเกินไปนัก ทั้งยังสวมใส่ชุดสีอ่อนให้ดูยังเยาว์วัย สดใส และเป็นมิตร ในนิยายเล่มนั้นบรรยายว่านางมีรูปลักษณ์งดงาม ยามที่เหิงหยางพาไป๋อวี้เจินไปเหยียบย่างที่ใด มักมีสายตาของบุรุษเมียงมองอยู่เสมอ แต่กลับฉู่ซินซิน นางมีรูปร่างเล็ก หน้าตาน่ารักสดใสชวนมอง และด้วยนิสัยร่าเริง เฉลียวฉลาด นางจึงเป็นสตรีที่ไม่ทำให้เหิงหยางรู้สึกเบื่อเลยแม้แต่วันเดียว ไป๋อวี้เจินไม่อยากต่อสู้แย่งชิงบุรุษเหมือนกับที่แม่ของนางทำมาตลอด สู้ทั้งที่รู้ว่าไม่มีทางชนะ ไม่รู้จะสู้ให้เจ็บปวดไปทำไม ในนิยายนั้นที่นางร้ายกาจขนาดนั้น ก็เพราะว่านางไม่เคยรู้เรื่องนี้มาก่อน นางไม่รู้เลยว่าเหิงหยางนั้นรักฉู่ซินซิน อีกทั้งตามฉบับนิยายนั้นเหิงหยาง ทั้งรักทั้งเอาใจใส่ และรู้สึกผิดกับ ฉู่ซินซินอย่างมากที่นางต้องกลายมาเป็นเพียงภรรยารอง ทำให้หลงลืมความรู้สึกของไป๋อวี้เจินไป แต่ก็ไม่รู้เขาหลงลืม หรือมันไม่เคยอยู่ในความสนใจของเขากันแน่

รถม้าเคลื่อนตัวไปตามทางนอกเมือง ถนนนอกเมืองค่อนข้างขลุกขลักอย่างลำบากอยู่ไม่น้อย ไป๋อวี้เจินรีบเปิดม่านรถม้าก่อนจะมองออกไปไกล

“เปิดม่านทำไม” เหิงหยางถามด้วยความสงสัย ไป๋อวี้เจินตั้งแต่ขึ้นรถม้ามาก็ไม่ได้พูดอะไรกับเขาแม้แต่ครึ่งคำ นางเพียงทำหน้าทำตาเหม่อลอย เมื่อครู่รถม้าขลุกขลักจนนางเกือบจะร่วงหล่นออกจากเก้าอี้ ดีที่ว่าเขาจับตัวของนางทัน ไม่เช่นนั้นคงได้ร่วงไปนั่งบนพื้นรถม้าอย่างแน่นอน

“ข้าไม่อยากเวียนศีรษะ ตอนเข้าเมืองหลวงต้องเดินทางอย่างเร่งรีบ ตอนนั้นข้าทั้งอาเจียน ทั้งปวดศีรษะไปหมด” ไป๋อวี้เจินกล่าว เหิงหยางครุ่นคิดถึงเรื่องในอดีตก็จดจำได้ดี ท่านแม่ของเขาพูดคุยกับแม่สื่อ พยายามหาคุณหนูตระกูลใหญ่หลายคน แต่กลับไม่มีสตรีนางใดเพียงสักคนที่ไร้พันธะ และอยู่ในช่วงวัยที่เหมาะสม ยกเว้นเพียงตระกูลไป๋ที่มีหลานสาววัยพร้อมออกเรือนหนึ่งคน นั่นก็คือไป๋อวี้เจิน เมื่อคิดได้เช่นนั้นเหิงหยางก็รู้สึกสงสารคนตรงหน้าอยู่บ้าง บางทีอาจจะไม่ใช่เพียงแค่เขาที่ไม่เต็มใจแต่ง บางทีนางก็อาจจะไม่ได้เต็มใจแต่งงานกับเขาเช่นกัน แต่การแต่งงานก็ไม่ใช่ความรัก มันคือหน้าที่อย่างหนึ่ง ไป๋อวี้เจินก็นับว่าเป็นสตรีที่ดีคนหนึ่ง

รถม้าแล่นมาเรื่อย ๆ จนหยุดอยู่หน้าจวนที่มีรั้วเตี๋ยจนเห็นเรือนไม้ขนาดใหญ่ด้านใน สตรีหลายคนพร้อมกับสาวใช้บางส่วนสวมใส่ผ้าไหมราคาถูก เนื้อตัวไร้เครื่องประดับประดาประดับ

เหิงหยางหันมองไป๋อวี้เจินด้วยความรู้สึกแปลกใจ ที่นางไม่แต่งกายให้หรูหราคงเพราะเหตุผลนี้ ไม่คิดเลยว่าไป๋อวี้เจินจะเป็นคนมีความคิดเช่นนี้

“คุณชายเหิง” สาวใช้คนหนึ่งกล่าวทักทายอีกฝ่ายปกติ เมื่อเห็นเหิงหยางลงจากรถม้า ก่อนจะเห็นสตรีที่อยู่ข้างกายของคุณชายเหิง นางก็รู้สึกตกใจไม่น้อย ที่เห็นสตรีสวมชุดสีฟ้าอ่อน แม้ไม่ได้มีความหรูหรา แต่นางเคยเป็นสาวใช้จวนขุนนางย่อมมองออกว่าเป็นผ้าไหมเนื้อดีราคาแพง สตรีผู้นี้มีใบหน้าอิ่มเอิบหน้าตางดงาม คงเป็นภรรยาของคุณชายเหิง …ว่าแต่นางมาที่นี่ทำไมกัน

“ข้ามาพบไท่ฮูหยิน”

“เชิญด้านในเจ้าค่ะ”

เหิงหยางเดินนำไป๋อวี้เจินเข้าไปด้านใน เรือนด้านในสงบร่มรื่น แม้จะไม่ได้หรูหราอย่างจวนขุนนาง แต่ที่นี่นับว่าไม่เลวเลย ทำให้เห็นว่าเหิงหยางใส่ใจคนตระกูลฉู่โดยไม่หวาดกลัวราชโองการต้องโทษเลยแม้แต่น้อย

ไป๋อวี้เจินมองสายลำธารเล็ก ๆ ที่ไหลผ่านข้างเรือนก็รู้สึกถึงไอเย็นที่เต็มไปด้วยความสดชื่น ในใจจึงรู้สึกริษยาฉู่ซินซินยิ่งนัก เมื่อทุกอย่างกลับคืนสู่ฐานะปกติ ที่นี่ก็กลายเป็นรังรักในยามพักร้อนของพวกเขา ฉากสุดท้ายในตอนจบนั้นพวกเขาสองคนสามีภรรยาพาลูกทั้งสองของพวกเขามาเที่ยวที่นี่ พลางเล่าเรื่องราวความรักของพวกเขาอย่างหวานชื่น ไม่มีบทของลูกแฝดทั้งสองคนของ ไป๋อวี้เจินเลย นี่แหละคือสิ่งที่นางหวาดกลัวมากที่สุด หากเลือกได้ให้นางเป็นฝ่ายจากไปพร้อมกับลูกของนางเสียดีกว่า

เมื่อเหิงหยางเดินมาถึงห้องโถงที่สาวใช้พามาก็มีเสียงสตรีสูงวัยเอ่ยทักขึ้นมา

“เจ้าพาใครมาด้วยหรืออาเหิง” สตรีสูงวัยที่แม้จะไม่ได้สวมใส่ผ้าไหมราคาแพง หรือเครื่องประดับล้ำค่า แต่ด้วยอากัปกริยาท่าทางกลับดูสง่างามตามประสาสตรีชนชั้นสูงที่ได้รับการฝึกอบรมมาตั้งแต่ยังเยาว์วัย

ยิ่งพอได้มองเห็นด้วยตาตนเอง ในใจก็อดนึกดูถูกตนเองไม่ได้ แม้ว่านางจะพยายามฝึกฝนอย่างไร ก็เทียบกับคนที่ฝึกฝนจนเป็นกริยาปกติไม่ได้ ตั้งแต่เข้าเมืองหลวงมานั้น เหิงหยางไม่ค่อยพานางออกงานเลี้ยงเท่าไหร่ แถมเหิงฮูหยินก็ไม่สนใจนาง อีกทั้งเขาไม่ชื่นชอบงานรื่นเริง หรือกริยาของนางเทียบกับสตรีสูงศักดิ์ในเมืองหลวงไม่ได้

“ภรรยาของข้าขอรับ ไป๋อวี้เจิน” เหิงหยางกล่าว ไป๋อวี้เจินที่ยืนด้านหลังยิ้มให้กับอีกฝ่ายอย่างสุภาพ

“อวี้เจินคารวะไท่ฮูหยินเจ้าค่ะ” น้ำเสียงสุภาพของไป๋อวี้เจินกล่าวอย่างนอบน้อม

เหล่าสตรีที่เข้ามานั่งในห้องโถงต่างมองด้วยความแปลกใจ ทั่วทั้งเมืองหลวงมีใครบ้างที่คิดจะคารวะคนตระกูลฉู่อย่างพวกเขา เกรงว่าภรรยาคนนี้ของเหิงหยางคงเป็นสตรีโง่เขลาไม่ได้ความเสียมากกว่า

“งดงาม อ่อนโยน เป็นวาสนาของเจ้าแล้วอาเหิง” อีกฝ่ายกล่าวชื่นชม แม้จะรู้สึกบาดใจอยู่บ้างที่พื้นที่ข้างกายตรงนั้นควรจะเป็นของหลานสาวของนาง เหิงหยางเป็นบุรุษที่ดี เขาเป็นคุณชายตระกูลใหญ่ที่ความประพฤติดี การศึกษาดี สุภาพ ทั้งยังไม่ใช่คนเหลวไหล นายท่านฉู่เจี้ยนอวี่กล่าวเสมอว่าเหิงหยางเป็นบุรุษที่ดี เป็นวาสนาดอกท้อที่ยอดเยี่ยมสำหรับฉู่ซินซิน ช่าง น่าเสียดายยิ่งนัก

“แล้วพวกเจ้าพากันมาที่นี่ทำไมเล่า” ฉู่ฮูหยินผู้เป็นมารดาของฉู่ซินซินถามด้วยความสงสัย นางมองไป๋อวี้เจินด้วยความเคืองขุ่นใจอยู่บ้าง แม้จะรู้อยู่แก่ใจว่าอีกฝ่ายไม่ได้ทำอะไรผิด แต่การเห็นอีกฝ่ายมายืนอยู่ด้วยกันเช่นนี้ นางรู้สึกไม่ชอบใจเลยจริง ๆ

“ข้ามีเรื่องอยากพูดคุยกับพวกท่านเจ้าค่ะ ท่านพี่ ท่านออกไปพบคุณหนูฉู่เถอะ เดี๋ยวถ้าอย่างไรข้าจะให้สาวใช้ไปตามท่านเอง” ไป๋อวี้เจินกล่าว

เหิงหยางขมวดคิ้ว นางจะเป็นคนพูดกับผู้ใหญ่เองงั้นหรือ

ไป๋อวี้เจินยิ้มตอบ หากเหิงหยางมีความจริงใจจริงต้อง โน้มน้าวบอกกล่าวกับคุณหนูฉู่เอง และอีกฝ่ายต้องเป็นคนมาพูดกับผู้ใหญ่ แต่การทำเช่นนั้นยิ่งเป็นการยั่วโทสะคนตระกูลฉู่ ทั้งยังเหยียดหยามฉู่ซินซินที่รักศักดิ์ศรีของตนเองอย่างแน่นอน นางไม่มีทางทำให้พวกเขาร้าวฉาน มีเพียงแต่จะทำให้พวกเขาสมหวังกันได้โดยเร็ว

“เจ้านั่งลงเถอะ มีอะไรล่ะ” ไท่ฮูหยินที่เห็นเหิงหยางเดิน ออกไป ก็กล่าวอย่างสุภาพ การที่ครั้งนี้ไป๋อวี้เจินมาด้วยตนเอง ก็คงมีเรื่องราวบางอย่างเกี่ยวข้องกับหลานสาวของพวกเขาอย่างแน่นอน

“ข้าต้องการให้คุณหนูฉู่แต่งมาเป็นภรรยารองของท่านพี่เจ้าค่ะ”

“เหลวไหล บุตรสาวที่ดีของข้าเหตุใดต้องกลายเป็นภรรยารองของผู้อื่นด้วย” ฉู่ฮูหยินผู้เป็นมารดาของฉู่ซินซินตบที่เท้าแขนเก้าอี้เสียงดังด้วยความโกรธ นางผุดลุกยืนขึ้นตั้งใจจะเดินตรงเข้ามาต่อว่าไป๋อวี้เจิน แต่ฮูหยินบ้านสอง และบ้านสามต่างรีบเข้ามาจับแขนของอีกฝ่ายเพื่อห้ามปราม ไป๋อวี้เจินยังคงสงบนิ่ง

“ข้าขออภัยหากทำให้ฮูหยินทุกท่านโกรธ เจตนาของข้าไม่ได้จะดูถูกคุณหนูฉู่ ฐานะเดิมของนางเป็นเช่นไร ข้าย่อมรู้แจ้งแก่ใจดี เพียงแต่ว่าทุกวันคืน ท่านพี่จมอยู่กับความรู้สึกผิด ความคิดถึง จนข้าอดสงสัยไม่ได้ ข้าจึงสืบเสาะจนรู้ว่าท่านพี่มีใจรักกับคุณหนูฉู่ ตัวข้าเองก็รู้สึกผิดไม่แตกต่างกัน ที่มาวันนี้จึงตั้งใจมาพูดเรื่องนี้เจ้าค่ะ” ไป๋อวี้เจินเอ่ยด้วยน้ำเสียงโศกเศร้า นางเงยหน้ามองที่ ไท่ฮูหยินอย่างรู้สึกผิด

“ฮูหยินน้อย แม้ว่าฐานะตระกูลฉู่ในตอนนี้จะตกต่ำ แต่จะให้ตัดสินใจส่งหลานสาวของพวกเราไปเป็นอนุของผู้อื่นนั้น ทำใจได้ยากยิ่งนัก” ไท่ฮูหยินกล่าว หากฉู่ซินซินแต่งเป็นอนุภรรยาของผู้อื่นยังพอเข้าใจได้บ้าง แต่นี่แต่งเป็นอนุภรรยาของอดีตคู่หมั้น เกรงว่าคนทั่วทั้งเมืองคงได้หัวเราะเยาะเป็นแน่

“ไท่ฮูหยิน ข้าพูดตามตรง คุณหนูฉู่อยู่ในวัยไล่เลี่ยกับข้า นางล่วงเลยการแต่งงานมานานหลายปี แล้วจะต้องรออีกกี่ปีกว่าจะพบบุรุษที่เหมาะสม ท่านพี่เหิงมีใจรักคุณหนูฉู่ไม่เคยเปลี่ยนแปลง ข้าเองก็เพิ่งเข้าใจเรื่องราวทุกอย่างได้ไม่นาน และคิดใคร่ครวญทบทวนเรื่องนี้ดีแล้ว คิดอยากสนับสนุนความรักของคนทั้งสอง หวังเพียงแต่พวกท่านจะเมตตา” ไป๋อวี้เจินกล่าว น้ำเสียงของนางมีร่องรอยความเสียใจอยู่บ้าง ทำให้สตรีในห้องนี้ต่างนั่งฟังกันด้วยความรู้สึกหลากหลาย พวกนางทุกคนย่อมเข้าใจความรู้สึก ปัญหาเช่นนี้ ใช่ว่าพวกนางไม่เคยประสบพบปัญหาเช่นนี้มาก่อน

“แล้วเจ้าไม่รังเกียจหรืออย่างไร จะให้มีภรรยาอีกคนที่สามีรักมากกว่าเจ้า”

“ตลอดเวลาสองปี แม้ว่าข้ากับท่านพี่จะไม่ได้รักกันอย่างลึกซึ้งเช่นเดียวกับความรู้สึกที่ท่านพี่มีให้แก่คุณหนูฉู่ แต่ท่านพี่ก็ดูแลให้เกียรติข้าเป็นอย่างดี ข้าไม่ใช่คุณหนูตระกูลใหญ่ที่เพียบพร้อม หากในจวนมีคุณหนูฉู่ที่สามารถจัดการงานเรือน ดูแลท่านพี่ได้ เช่นนั้นมีอะไรที่ข้าไม่เต็มใจเจ้าคะ” ไป๋อวี้เจินกล่าวอย่างสุภาพ

เหล่าสตรีที่ได้ฟังก็ต่างพยักหน้า พวกเขาล้วนทราบถึงที่มาของภรรยาเหิงหยางทั้งนั้น แม้ว่าตระกูลเหิงจะแต่งมาอย่างเร่งรีบ ก็ไม่ใช่ว่าคนตระกูลเหิงจะพอใจในตัวสะใภ้ผู้นี้มากนัก แต่ที่พวกเขารีบแต่งงานก็เพราะกลัวว่าเหิงหยางจะรับฉู่ซินซินเข้าจวนโดยพลการ

“พวกเราไม่มีสินสอด ไม่พร้อมสำหรับการแต่งงาน”

“ไท่ฮูหยินโปรดวางใจ เรื่องนี้ข้าจะให้ท่านพี่เป็นคนจัดการให้”

“เหตุใดเจ้าจึงเป็นคนเช่นนี้กัน ข้าไม่เคยเห็นภรรยาเอกที่ไหนทำแบบเจ้ามาก่อน” ฉู่ฮูหยินผู้เป็นมารตาของฉู่ซินซินถามด้วยความแปลกใจ ไป๋อวี้เจินคลี่ยิ้มอย่างสุภาพให้อีกฝ่าย

“เดิมทีท่านแม่เคยเปรยเรื่องรับภรรยามาให้ท่านพี่เจ้าค่ะ ข้าจึงได้คิดว่านี่อาจจะเหมาะสม”

“ข้าไม่แต่ง!!”